CZĘŚĆ 4
Nie zdążyłam zrobić nawet dwóch kroków, kiedy Gabriel chwycił mnie za nadgarstek.
Jego dłoń była zimna.
— Nie idź sama — powiedział.
— W wiadomości wyraźnie napisano, żebym przyszła sama.
— To może być pułapka.
— Wiem.
— Valeria, mój podpis—
— Nie tutaj.
Santamaría podszedł bliżej. Na placu technicy zabezpieczali już wejścia do budynków, a żandarmi odprowadzali Hernána z dala od trybun. Generał brygady nie stawiał oporu, lecz jego twarz była napięta jak u człowieka, który wciąż szukał sposobu, by odwrócić sytuację.
— Co jest w wiadomości? — zapytał Santamaría.
— Ktoś twierdzi, że istnieje drugi sejf. I że zna rolę Gabriela.
Gabriel zamknął oczy.
— Nie jestem współwinny.
— Tego jeszcze nie wiem — odpowiedziałam.
Te słowa zabolały go bardziej niż krzyk.
Zostawiłam Santamaríę z rozkazem i ruszyłam w stronę hangaru numer sześć. Gabriel szedł za mną. Nie próbowałam go zatrzymać. Za plecami słyszałam ciężkie kroki żandarmów, trzask zamykanych metalowych bram i głos Irene, która domagała się telefonu do matki.
Słońce wisiało nisko nad pasem startowym. Cienie samolotów rozciągały się po betonie jak czarne pręty.
Przed drzwiami hangaru czekał chorąży Rueda.
— Powiedziałem, że masz przyjść sama — zauważył.
— Gabriel nie jest obcym człowiekiem.
Rueda spojrzał na niego z ciężkim zmęczeniem.
— W tej sprawie to jeszcze nie zostało ustalone.
Otworzył zamek i wpuścił nas do środka.
Hangar pachniał olejem, kurzem i rozgrzanym metalem. Pod sufitem wisiała jedna lampa, która kołysała się przy każdym podmuchu powietrza. Na stole warsztatowym leżał granatowy segregator przewiązany pomarańczowym sznurkiem.
Rozpoznałam go.
— Skąd go masz?
— Z prywatnego schowka generała Montero. Znalazłem go trzy lata temu, ale bałem się go ruszyć.
— Dlaczego teraz?
— Bo dziś rano Hernán kazał usunąć cały magazyn z serwera. Wiedział, że wrócisz.
Gabriel pobladł.
— Wiedział, że ona żyje?
— Wiedział, że może żyć — odparł Rueda. — Przez cały czas płacił komuś za sprawdzanie granic i szpitalnych rejestrów.
Otworzyłam segregator.
Na pierwszej stronie znalazłam listę nazwisk. Na drugiej plan przepływu pieniędzy. Na trzeciej kopię mojego aktu zgonu.
Na czwartej było nazwisko Gabriela.
Obok widniała kwota wypłacana co miesiąc przez firmę z Marsylii.
Gabriel cofnął się, jakby dostał cios.
— Nie wiedziałem o tym.
— Ale pieniądze wpływały na twoje konto.
— Myślałem, że to dodatki za misje.
— Przez trzy lata?
— Ojciec powiedział, że to fundusz dla rodzin oficerów, którzy zginęli podczas operacji. Powiedział, że jeśli odmówię, zamkną sprawę i zabiorą matce mieszkanie służbowe.
Rueda położył dłonie na stole.
— I przyjąłeś pieniądze.
Gabriel spuścił głowę.
— Tak.
Wiedziałam, że ta odpowiedź będzie boleć bardziej niż jakiekolwiek kłamstwo.
— Kiedy dowiedziałeś się, że Valeria żyje? — zapytał Rueda.
Gabriel milczał chwilę.
— Dwa miesiące temu. Ojciec pokazał mi zdjęcie z dworca w Tuluzie. Powiedział, że jeśli ją ostrzegę albo zapytam o cokolwiek, oskarży mnie o zdradę i zniszczy jej przykrywkę.
— Dlatego zacząłeś mnie unikać — powiedziałam.
— Dlatego udawałem, że niczego nie widzę.
— To nie to samo.
— Wiem.
W jego głosie nie było obrony. Tylko ciężar, którego nie mógł już zrzucić na ojca.
Przewróciłam kolejne kartki. Na końcu znalazłam kopertę z nazwiskiem, którego nie znałam. W środku był rozkaz przekazania danych zespołu Sombra Trzy zagranicznemu pośrednikowi. Podpis należał do Hernána, lecz zatwierdzenie — do Beatriz Montero.
Gabriel spojrzał na dokument.
— Mama?
— To ona prowadziła rachunki fundacji rodzinnej — wyjaśnił Rueda. — Hernán miał władzę, ale Beatriz przenosiła pieniądze.
Nagle w głośniku hangaru zatrzeszczał komunikat.
— Wszystkie jednostki, uwaga. Wicegenerał Santamaría polecił zabezpieczyć pojazd opuszczający teren bazy. Kierowcą jest pani Beatriz Montero.
Gabriel ruszył ku wyjściu.
— Muszę ją zatrzymać.
— Nie — powiedziałam. — Musisz ją zmusić, żeby sama powiedziała, dokąd jedzie.
Wybiegliśmy na plac. Przy bocznej bramie stał samochód Beatriz, a obok niego dwóch żandarmów. Teściowa trzymała w dłoni niewielką torbę z haftowanym herbem rodziny.
— Nie macie prawa mnie przetrzymywać! — krzyczała. — Jestem żoną generała!
— A ja jestem pańskim synem — powiedział Gabriel. — Pokaż mi, co jest w torbie.
Beatriz spojrzała na niego z lodowatą pogardą.
— Twój ojciec wszystko naprawi.
— Nie naprawi. Już nie dowodzi.
— Więc ty zniszczyłeś własną rodzinę?
Gabriel podszedł bliżej.
— Nie, mamo. Wy zniszczyliście ludzi, którzy wam ufali.
Beatriz roześmiała się krótko, lecz śmiech zgasł, gdy Santamaría wyjął z torby mały klucz magnetyczny.
— Do drugiego sejfu — powiedział.
Beatriz spojrzała na mnie.
— Powinnaś była naprawdę umrzeć w Odessie.
Gabriel drgnął, jakby dopiero wtedy zrozumiał, że jej milczenie nie było przymusem, lecz wyborem.
— To ty przekazałaś ich trasę? — zapytałam.
— Hernán chciał tylko pieniędzy. Ja chciałam, żeby nasza rodzina przetrwała. Kiedy zobaczyłam twoje nazwisko w raporcie, wiedziałam, że jeśli wrócisz, wszystko się skończy.
— Dlatego próbowałaś usunąć mnie z akt?
— Dlatego próbowałam usunąć ciebie.
Żandarm zabrał jej klucz. Nie potrzebowałam dalszych wyjaśnień.
W głównym budynku znaleziono drugi sejf za panelami biblioteki. W środku były rachunki, listy przewozowe i oryginalna księga operacji. Był też list do mnie, napisany ręką Hernána.
„Jeżeli wrócisz, Gabriel powie ci, że nic nie wiedział. Nie wierz mu. Przyjął pieniądze, podpisał milczenie i będzie udawał skruszonego, dopóki nie odzyska nazwiska”.
Przeczytałam go przy Gabrielu.
— W części miał rację — powiedziałam.
— Wiem.
— Nie mogę wrócić do naszego małżeństwa tylko dlatego, że jego ojciec był gorszy od niego.
Gabriel skinął głową. Nie próbował mnie dotknąć.
— Nie proszę o powrót. Złożę zeznania, oddam pieniądze i podpiszę wszystko, czego trzeba. Nawet jeśli stracę stopień.
— Stracisz więcej niż stopień.
— Wiem.
— Stracisz nazwisko, które przez całe życie było twoją tarczą.
— Może powinienem je stracić.
Santamaría podszedł do nas z dokumentami zabezpieczonymi w przezroczystej teczce.
— Hernán zostanie odsunięty od służby, a Beatriz odpowie za przekazywanie danych i pranie pieniędzy. Gabriel nie zostanie aresztowany, jeśli natychmiast złoży pełne zeznania i pomoże odzyskać środki. Ale jego kariera wojskowa jest skończona.
Gabriel przyjął to bez sprzeciwu.
— A Valeria? — zapytał.
Santamaría spojrzał na mnie.
— Sombra Trzy nie może już istnieć w tej formie. Po dzisiejszym dniu zbyt wiele osób zna jej nazwisko.
Przez siedem lat żyłam pod cudzym cieniem, a teraz ten cień przestał mnie chronić. Wiedziałam, że odzyskam stopień, lecz nie odzyskam dawnych misji ani anonimowości. Zwycięstwo miało cenę: koniec życia, które sama zbudowałam z kłamstw, nawet jeśli kłamstwa były konieczne.
Wróciłam na plac, gdzie rano mój teść próbował zrobić ze mnie widowisko. Trybuny były puste. Na betonie wciąż leżał odłamek kieliszka Irene, a przy maszcie drżała samotna chorągiewka, porzucona przez jedno z dzieci.
Kapral Sánchez podszedł do mnie i oddał mi kopertę. Pieczęć była pęknięta, lecz metalowy znak trzech ukośnych kresek nadal odbijał światło.
— Pani komandor — powiedział — czy mogę o coś zapytać?
— Możesz.
— Czy naprawdę poległa pani w Odessie?
Popatrzyłam na hangar numer sześć, gdzie Rueda czekał na przesłuchanie, i na Gabriela stojącego obok stołu z dokumentami. Potem spojrzałam na kopertę, która rano miała mnie wyrzucić z bazy, a wieczorem odebrała władzę całej rodzinie.
— Tamtej nocy — odpowiedziałam — umarło tylko nazwisko.
Sánchez uśmiechnął się nieśmiało.
— A Sombra Trzy?
Zacisnęłam palce na metalowej pieczęci.
— Sombra Trzy wróciła po swoich.
Przegapiłeś początek?
