CZĘŚĆ 4
— To niemożliwe — powiedziałam.
Kartka leżała na stoliku między filiżanką Teresy a rozlanym mlekiem. Nazwisko mojego ojca było wyraźne, lecz podpis pod nim wyglądał jak źle narysowana fala.
Kamil pobladł.
Nie dlatego, że zobaczył fałszerstwo.
Dlatego, że wiedział, kto je popełnił.
— Nie patrz na mnie w ten sposób — powiedział.
— Jak mam patrzeć na człowieka, który podpisał dokument zmarłym ojcem?
— Nie ja go podpisałem.
— Ale wiedziałeś, że istnieje.
Maja zabrała kartkę i zrobiła jej zdjęcie.
— Roman, proszę natychmiast zablokować przekazanie dokumentu. Klara, nie podpisujesz niczego. Teresa, nie oddajesz kasetki.
— Już nie oddam — odpowiedziała Teresa.
Kamil uderzył dłonią w stół. Łyżeczki podskoczyły, a kawa wylała się na jego rękaw.
— Wy wszyscy nie rozumiecie, co się stanie o siedemnastej!
— Właśnie chcemy zrozumieć — powiedziałam. — Co stanie się o siedemnastej?
Po raz pierwszy nie próbował udawać spokoju.
— Bank przejmie firmę. Ludzie stracą pracę. Kontrahenci będą żądać pieniędzy. Myślałem, że odzyskam kapitał, sprzedam dom i wszystko wyrównam.
— „Nasz dom” — poprawiłam go.
— Twój ojciec zostawił ci pieniądze, a ja przez dwadzieścia lat budowałem życie, które z nich powstało.
Te słowa zabolały bardziej niż widok na kanapie.
— Mój ojciec zostawił pieniądze mnie. Ty miałeś moje zaufanie.
Teresa odsunęła się od stołu.
— Kamil, powiedziałeś mi, że Klara jest chora i że bez sprzedaży domu wyrzuci cię na bruk.
— Bo chciałem, żebyś mi pomogła.
— Wykorzystałeś mój dług.
— Sama podpisałaś pełnomocnictwo.
— Podpisałam je dla kredytu, nie dla twojej firmy.
Roman wrócił z telefonu przyciśniętym do ucha.
— Wstrzymali procedurę. Ale jest jeszcze coś. Osoba, która przesłała elektroniczne potwierdzenie, użyła hasła należącego do pana Kamila.
Kamil cofnął się o krok.
— To nie dowód.
— Wystarczy, żeby nikt nie przekazał domu — odpowiedziała Maja. — A teraz jedziemy do kancelarii.
O 10:06 siedzieliśmy w małym pokoju z jasnymi roletami. Na ścianie wisiał kalendarz z fotografią jabłoni. Notariusz, starszy mężczyzna o poplamionych atramentem palcach, długo oglądał dokument.
— To nie mój podpis — powiedział w końcu.
Kamil poderwał się z krzesła.
— Pan może tego nie pamiętać.
— Pamiętam bardzo dobrze. Tego dnia byłem na pogrzebie brata.
— Podpis mógł złożyć pracownik.
— Nie pod moją pieczęcią.
Maja położyła na stole kopię pełnomocnictwa.
— Kto miał dostęp do pieczęci?
Notariusz spojrzał na Romana.
— Tylko ja i moja sekretarka, Elżbieta. Ale Elżbieta odeszła rok temu.
Drzwi uchyliły się. Do pokoju weszła drobna kobieta w beżowym swetrze. Trzymała pod pachą segregator.
— Nie odeszłam z własnej woli — powiedziała.
Notariusz wstał.
— Pani Elżbieto?
— Kamil przyszedł do mnie w zeszłym tygodniu. Powiedział, że potrzebuje starej pieczęci do poprawienia błędu w rejestrze. Kiedy odmówiłam, zagroził, że pokaże mężowi moje wiadomości z jego wspólnikiem.
Kamil zrobił się szary.
— To kłamstwo.
Elżbieta otworzyła segregator.
— Mam coś, czego nie miałam odwagi oddać wcześniej.
Wyjęła kopertę w kolorze ciemnego bursztynu. Nie była to kopia dokumentu. W środku znajdował się rachunek za wykonanie dwóch pieczęci i lista zleceń, podpisana przez Kamila.
Maja przeczytała ją na głos.
— „Pełnomocnictwo Klary Nowak”. „Oświadczenie spadkobiercy Jana Nowaka”. „Zgoda na sprzedaż nieruchomości”.
Moje nazwisko powtarzało się trzy razy.
Kamil usiadł.
— Chciałem tylko czasu — powiedział cicho.
— Miałeś dwadzieścia jeden lat — odpowiedziałam. — Miałeś mój podpis, moje konto, mój dom i każdą noc, w której wierzyłam, że wrócisz do mnie.
— Kochałem cię.
— Być może. Ale kochałeś też to, co mogłeś dzięki mnie zabrać.
O 12:40 opuściliśmy kancelarię z potwierdzeniem unieważnienia procedury. Maja zabezpieczyła rachunki. Roman przekazał dokumenty do banku. Firma Kamila nie upadła tego dnia, ale jego udziały zostały zamrożone, a wspólnicy zażądali wyjaśnień. Nie musiałam oglądać żadnego procesu, żeby zrozumieć, że jego plan właśnie rozpadł się przy ludziach, których próbował oszukać.
Najtrudniejsza rozmowa czekała jednak w domu.
Wróciliśmy tam po południu. Koc nadal leżał na kanapie. Na jego brzegu widniała plama po winie, której nie zauważyłam w nocy.
Kamil stał przy kominku.
— Teresa powiedziała, że wyjeżdża do siostry — oznajmił.
— Nie musisz mi raportować jej życia.
— Chciałem ci powiedzieć, że przepraszam.
— Przeprosiny nie anulują podpisu mojego zmarłego ojca.
— Wiem.
— Nie anulują też tego, że spałeś z nią pod naszym kocem.
Kamil opuścił wzrok.
— Teresa przyszła po dokumenty. Pokłóciliśmy się. Wypiliśmy. To, co zobaczyłaś, było prawdziwe, ale nie było początkiem. Początkiem była moja decyzja, żeby użyć twojego zaufania jak narzędzia.
Nie krzyczałam.
Właśnie to zdziwiło mnie najbardziej.
— Zabierzesz swoje rzeczy dziś wieczorem — powiedziałam. — Maja przygotuje porozumienie. Dom zostaje przy mnie. Rachunek spadkowy również.
— A nasze małżeństwo?
Spojrzałam na portret nad kominkiem. Na zdjęciu jego ręka spoczywała na moim ramieniu. Wtedy wierzyłam, że obejmuje mnie. Teraz widziałam, jak mocno zaciskał palce.
— Małżeństwo skończyło się wcześniej. Tej nocy tylko to zobaczyłam.
Kamil zdjął z kanapy zniszczony koc.
— Co mam z nim zrobić?
— Nic. Zostaw go.
— To prezent twojej matki.
— Wiem. Dlatego nie chcę, żebyś zabierał go ze sobą.
Wieczorem przyjechała Teresa. Stała na progu z bransoletką w dłoni. Zanim zdążyła zapukać, zobaczyłam ją przez szybę.
— Nie przyszłam prosić o wybaczenie — powiedziała, kiedy ją wpuściłam. — Przyniosłam resztę dokumentów. I pieniądze, które Kamil przelewał na mój rachunek.
— Nie musiałaś ich oddawać.
— Musiałam. Inaczej te papiery byłyby tylko kolejną historią, którą można podważyć.
Podała mi kopertę. W środku znajdowały się pokwitowania, a na samym wierzchu kartka z odręcznym zdaniem: „Pani Klara nie była obecna przy żadnym podpisaniu”.
— Dlaczego spałaś z nim pod tym kocem? — zapytałam.
Teresa zacisnęła bransoletkę w dłoni.
— Bo chciałam, żebyś zobaczyła coś, czego nie da się już wyjaśnić rozmową. Wiedziałam, że jeśli powiem ci wprost, Kamil nazwie mnie mściwą sąsiadką. Chciałam, żebyś sama sprawdziła resztę.
To nie usprawiedliwiało jej kłamstw.
Ale pozwoliło mi zrozumieć, dlaczego jej dłoń spoczywała na jego sercu, a oczy miała zamknięte.
Nie spała.
Czekała, aż on zaśnie.
— Twój dług zostanie spłacony z pieniędzy, które ci ukradł — powiedziałam. — Maja dopilnuje, żebyś nie odpowiadała za jego oszustwo.
Teresa rozpłakała się.
— Myślałam, że mnie znienawidzisz.
— Nadal jestem na ciebie zła. Ale złość i nienawiść nie są tym samym.
Kiedy wyszła, zdjęłam ślubny portret ze ściany. Nie wyrzuciłam go. Odwróciłam go tyłem i oparłam o kominek, żeby nie musieć decydować, co oznacza.
Potem złożyłam koc i wsunęłam pod niego wszystkie kartki z kancelarii. Nie jak pamiątkę. Jak dowód tego, że przez jedną noc nauczyłam się patrzeć na własne życie bez cudzych wyjaśnień.
Telefon zawibrował. Wiadomość pochodziła od Elżbiety.
„Pani Klaro, znalazłam jeszcze jedną rzecz w starej szafie kancelarii. To może zmienić nazwisko osoby, która pomagała Kamilowi”.
Przeczytałam ją, a potem popatrzyłam na kartkę z podpisem mojego ojca.
Pod spodem widniało nazwisko mojego brata, którego od dwunastu lat nie było w naszym życiu.
Koc zsunął się na podłogę, a ja wyszeptałam: „Tato, czego jeszcze nie wiedziałam?”
Przegapiłeś początek?
