CZĘŚĆ 4
— To niemożliwe — powiedziałam.
Słowa zawisły nad biurkiem jak ciężki dym. W pokoju pachniało kurzem, rozlanym lekarstwem i rozgrzanym metalem z kasety. Alwar leżał na łóżku, Luis stał przy schodach, a Sergio wciąż trzymał mosiężny klucz.
Mecenas Wysocki obrócił laptop w moją stronę.
Na ekranie widniała dyspozycja przelewu opiewającego na osiemset czterdzieści tysięcy euro. Pieniądze wyszły z rachunku firmy Alwara i trafiły na konto fundacji zajmującej się leczeniem dzieci po zatruciach lekami.
Jako osoba zatwierdzająca przelew figurowałam ja.
— Nie zlecałam tego — powiedziałam.
— Wiem — odparł mecenas. — Dlatego nie rozumiem, jak ktoś użył pani certyfikatu.
Alwar zamknął oczy. Wyglądał tak, jakby samo utrzymanie głowy wymagało od niego ogromnego wysiłku.
— To ja go zleciłem — powiedział.
Nuria zachwiała się przy ścianie.
— Ale pan nie mógł się poruszać.
— Nie musiałem. Miałem dostęp do systemu przez tablet przy łóżku.
Spojrzałam na urządzenie leżące pod poduszką. Przez cały tydzień uważałam je za bezużyteczne, bo ekran pozostawał wygaszony. Alwar jednak wyjaśnił, że wcześniej zaprogramował przelew i ustawił jego wykonanie na dzień, w którym rodzina spróbuje przejąć firmę.
— Dlaczego przekazałeś pieniądze? — spytałam.
— Bo wiedziałem, że ojciec chce je ukraść. A fundacja od dawna pomaga pracownikom, których zatruły stare środki chłodnicze. Nie mogłem pozwolić, żeby pieniądze z mojej firmy posłużyły do spłacenia jego hazardowych długów.
Wysocki przewinął dokumenty.
— To jednak nie rozwiązuje sprawy podpisu Łucji.
Alwar poprosił, żebym podała mu telefon. Palce drżały mu tak mocno, że ledwo utrzymał urządzenie.
— Zobacz ustawienia — powiedział. — Certyfikat był przechowywany na karcie pamięci w czarnym notesie.
Otworzyłam zeszyt. W tylnej okładce znalazłam cienką kieszeń, której wcześniej nie zauważyłam. W środku tkwiła karta pamięci oraz mała karteczka z odręcznym zdaniem: „Jeśli czytasz to przy mnie, oznacza to, że plan się rozpoczął”.
Rozpoznałam pismo Alwara.
— Chciałeś, żebym znalazła to dopiero teraz?
— Chciałem, żebyś miała dowód, zanim spróbują cię obciążyć. Nie przewidziałem tylko, że podadzą mi tak dużą dawkę.
— Kto wiedział o karcie?
Alwar spojrzał na Sergia.
Sergio zbladł.
— Ja — powiedział. — Powiedziałem ojcu, że dokumenty są w gabinecie, ale nie wiedziałem o karcie.
— A kto użył mojego podpisu? — zapytałam.
Wysocki otworzył historię logowania. Ostatnie połączenie pochodziło z domu w Pozuelo, lecz nie z gabinetu. Zapis wskazywał tablet medyczny Nurii.
Nuria odsunęła się od stołu.
— Gonzalo kazał mi to zrobić. Powiedział, że jeśli odmówię, ujawni moje fałszywe kwalifikacje i odbierze mi pracę.
— Sama prowadziłaś zeszyt — powiedziałam. — Sama wpisywałaś rzeczy przed czasem.
— Tak. Ale nie podałam pierwszej dawki. To zrobił doktor Salvatierra w szpitalu. Potem obiecał, że załatwi wszystko z rodziną.
Luis zaklął pod nosem. Wysocki natychmiast wykonał kilka telefonów, lecz nie wzywał nikogo do domu. Najpierw zabezpieczył dokumenty, kartę pamięci i słoik z galaretką, który przez cały czas leżał w mojej torbie.
Pojechaliśmy z Alwarem do szpitala dopiero wtedy, gdy lekarz z niezależnego oddziału potwierdził, że jego stan jest stabilny. Zanim zabrali go na badania, ścisnął moją dłoń.
— Nie chciałem wciągać cię w tę wojnę.
— Już mnie wciągnęli.
— Wiem.
— I nadal mi nie powiedziałeś wszystkiego.
Nie zaprzeczył.
Wysocki odnalazł ostatni dokument następnego wieczoru, wśród papierów z metalowej kasety. Była to umowa, którą Ernest podpisał sześć miesięcy wcześniej. Przekazywał w niej Alwarowi kontrolę nad całą firmą, jeśli ten ujawni prawdę o zadłużeniu rodzinnej spółki. Cały majątek Montero był zagrożony, a Argentyna nie była żadną nagłą podróżą handlową. Rodzina uciekła przed wierzycielami.
Gonzalo wrócił do domu następnego dnia rano. Nie wiedział, że Luis czeka w salonie, a mecenas ma kopie wszystkich dokumentów.
— To rodzinne nieporozumienie — powiedział, rzucając kluczyki na stół.
— Nie — odpowiedziałam. — To próba zabójstwa i kradzież.
Gonzalo uśmiechnął się krzywo.
— Bez mojego ojca nie masz niczego. Alwar jest chory, a ty nie masz pojęcia, jak prowadzić tę firmę.
— Mam księgi, przelewy i twojego kierowcę.
Luis podniósł głowę.
— Mam też rachunek za środek, który kupiłem na twoje polecenie.
Uśmiech zniknął z twarzy Gonzala. Nie dlatego, że ktoś mu groził. Zrozumiał, że jego własny plan zostawił ślady wszędzie: w aptece, w banku, w zeszycie i w pamięci człowieka, którego uważał za niewidzialnego.
Sergio wystąpił do przodu.
— I masz mnie.
Gonzalo spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Ty też?
— Pomogłem ci znaleźć wzór podpisu Łucji. Powiem dokładnie, co zrobiłem i dlaczego.
— Myślisz, że ojciec ci wybaczy?
— Nie robię tego dla jego wybaczenia.
Sergio wyjął z kieszeni własne weksle i położył je na stole.
— Oddaję je Łucji. To była cena mojego posłuszeństwa. Nie chcę już, żebyś miał czym mnie trzymać.
Gonzalo roześmiał się nerwowo.
— Oddajesz jej swoje długi?
— Oddaję jej dowód, że nimi handlowałeś.
Wysocki zebrał dokumenty. Sprawa trafiła do prokuratury, ale nie pozwoliliśmy, by pierwszym krokiem było kolejne przedstawienie rodziny jako ofiary. Badania wykazały obecność środka uspokajającego w napoju oraz ślady substancji z galaretki. Salvatierra stracił prawo wykonywania zawodu, Nuria przyznała się do fałszowania zapisów, a Luis zeznawał przeciwko Gonzalowi.
Beatrycze zadzwoniła z Buenos Aires trzeciego dnia. Jej głos był suchy i pozbawiony dawnej pewności.
— Łucjo, wrócimy i wyjaśnimy wszystko.
— Nie musisz niczego wyjaśniać mnie.
— Jesteś żoną mojego syna.
— Właśnie dlatego uratowałam go, kiedy wy próbowaliście zrobić ze mnie jego opiekunkę i winowajczynię jednocześnie.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Czy Alwar będzie żył? — spytała w końcu.
— Tak.
— A firma?
Spojrzałam na dokument przekazany przez mecenasa. Alwar rzeczywiście zostawił mi czasowe pełnomocnictwo, ale nie po to, bym sama dźwigała jego przedsiębiorstwo. W ostatniej części umowy wyznaczył radę złożoną z pracowników warsztatu i księgowej, która miała nadzorować każdy wydatek.
— Firma pozostanie przy ludziach, którzy ją zbudowali — powiedziałam. — Nie przy waszym nazwisku.
Alwar wrócił do domu po dwóch tygodniach. Nadal szybko się męczył, lecz sam przeszedł od łóżka do stołu, gdzie leżał czarny zeszyt. Podniósł go i długo patrzył na dopisane przez Nurię zdanie.
— Spalmy go — powiedział.
— Nie.
— Łucjo…
— Nie dlatego, że chcę pamiętać krzywdę. Dlatego, że są w nim wszystkie kłamstwa, które miały nas rozdzielić. Zostanie w sejfie razem z kartą i umowami.
Alwar skinął głową.
— Myślałem, że jeśli przygotuję dowody, ochronię cię przed wszystkim.
— Nie ochroniłeś mnie przed strachem.
— Wiem.
— Ale dałeś mi możliwość wyboru.
Po raz pierwszy od wielu dni na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu.
— Co wybierasz?
Wzięłam ze stołu słoik z galaretką i zaniosłam go do laboratorium wraz z resztą dowodów. Nie wyrzuciłam go. Na wieczku nadal widniał ślad czerwonej pomadki Beatrycze, a pod nim laborant znalazł odcisk palca Gonzala.
Kiedy wróciłam, Alwar siedział przy stole z pracownikami warsztatu. Omawiali pierwszą wypłatę z funduszu dla poszkodowanych i listę długów ojca, których nie zamierzali przejmować.
Sergio stał przy tablicy i własnoręcznie wykreślał nazwisko Gonzala z dokumentu zarządu.
— Zostajesz? — zapytałam go.
— Jeśli pozwolicie, będę pracował przy księgach. Za darmo, dopóki nie spłacę tego, co zrobiłem.
Alwar spojrzał na mnie.
Nie musiałam odpowiadać za niego.
— Zostajesz pod jednym warunkiem — powiedziałam. — Każdy przelew pokazujesz całej radzie.
— Zgoda.
Wzięłam czarny zeszyt, otworzyłam ostatnią pustą stronę i napisałam: „Alwar przeżył. Łucja nie podpisała kłamstwa”.
Potem podałam długopis mężowi.
Drzwi warsztatu otworzyły się gwałtownie. Wszedł młody technik z wiadomością o pierwszym dziecku, którego leczenie opłacono z odzyskanych pieniędzy. Alwar uniósł głowę, a na stole między nami zatrzymał się słoik dowodów.
— Zacznijmy od jego nazwiska — powiedziałam, wskazując listę pracowników.
I tego dnia to nie Montero podpisał najważniejszą stronę, lecz człowiek, którego chcieli uciszyć: Luis postawił swój podpis pod zdaniem, które zmieniło całą sprawę — „Widziałem, kto podał napój”.
Przegapiłeś początek?
