CZĘŚĆ 4
…Margaret spojrzała na ekran i przez chwilę nie rozumiała tego, co widzi. Potem jej twarz zmieniła kolor.
— To konto kancelarii mojego męża — powiedziała.
Beatriz zrobiła krok w tył.
— Nie wiedziałam, że o tym wiesz.
W gabinecie słychać było tylko buczenie starego wentylatora. Nathan stał przy drzwiach z pustym kubkiem w dłoni, a ja nagle poczułam, że wszystko, co wydarzyło się od rana, było zaledwie wierzchołkiem czegoś znacznie większego.
— Dlaczego pieniądze szkoły trafiły do kancelarii mojego męża? — zapytała Margaret.
Beatriz zacisnęła palce na czerwonym notesie.
— To on kazał mi tak robić.
— Mój mąż?
— Powiedział, że przelewy za doradztwo można zaksięgować jako przygotowanie dokumentów dla fundacji. Miał zwrócić pieniądze po podpisaniu umowy na remont.
Tomasz odsunął krzesło.
— Czyli planowaliście sfinansować prywatny dług pieniędzmi przeznaczonymi na stołówkę, a potem przykryć brakujące dostawy wizytą gości.
— To miało być tymczasowe — powiedziała Beatriz.
— Tak samo mówiłaś o pieniądzach dla brata — odparłam.
Beatriz spojrzała na mnie z gniewem.
— Nie wiesz, co to znaczy, kiedy ktoś przychodzi do ciebie nocą i mówi, że zabierze twojej rodzinie wszystko.
— Wiem, co znaczy patrzeć na dziecko, które pyta, czy zrobiło coś złego, bo dostało mniejszą porcję.
Moje słowa nie były głośne, ale Beatriz spuściła wzrok.
Margaret wzięła dokument z banku i podarła go na pół. Papier pękł z suchym trzaskiem.
— Dzwonię do męża.
— Nie — powiedział Tomasz. — Najpierw zabezpieczamy zapisy i pieniądze. Jeśli go uprzedzisz, może przenieść resztę środków.
Margaret popatrzyła na niego ostro.
— Nie będę ukrywać sprawy.
— Nie proszę o ukrywanie. Proszę o kolejność.
To była chwila, w której zrozumiałam, że Margaret także została oszukana, ale nie była bez winy. To ona pozwoliła, by Beatriz pracowała bez kontroli. To ona zabrała cztery porcje, nie pytając, czy dzieciom wystarczy. To ona próbowała nazwać problem małym, dopóki nie zobaczyła pustego garnka.
Wstałam.
— Nathan powinien dostać obiad.
Margaret kiwnęła głową.
— Masz rację.
Wróciliśmy do stołówki. Tomasz otworzył skrzynkę znalezioną w szafce, a Hannah zaczęła rozdzielać posiłki. Plastikowe wieczka trzaskały jedno po drugim. Dzieci obserwowały nas bez słowa.
Nathan dostał pierwszy pełny pojemnik. Powąchał sos, potem podniósł na mnie oczy.
— Czy to naprawdę dla mnie?
— Dla ciebie — odpowiedziałam. — I dla każdego przy tym stole.
— A dla pani?
— Ja jadłam rano.
To nie była prawda, ale Nathan uśmiechnął się po raz pierwszy tego dnia i usiadł.
O szesnastej Tomasz zadzwonił do fundacji. Nie mówił długo. Przedstawił liczby, nazwiska i daty. Potem zamknął teczkę.
— Dostawa awaryjna przyjedzie jutro o szóstej. Fundacja wstrzymuje remont, ale nie wstrzymuje pieniędzy na żywność. Warunek jest jeden: od tej chwili każde zamówienie mają podpisywać trzy osoby, a dzienne porcje muszą być liczone publicznie.
Margaret skinęła głową.
— Zgadzam się.
— I jeszcze jedno. Elena ma prowadzić dziennik wydawania posiłków. To jej zapisy ujawniły różnicę.
Margaret spojrzała na mnie.
— Przyjmiesz to?
Pomyślałam o mojej umowie, o grafiku, który można było zmienić jednym ruchem długopisu, i o chwili, kiedy Nathan zapytał, czy zrobił coś złego.
— Przyjmę, jeśli moje zapisy będą dostępne dla nauczycieli, rodziców i fundacji.
— Będą — powiedziała Margaret.
Beatriz nie pojechała z nami następnego dnia na targ. Została przy biurku i spisała wszystkie przelewy, również ten dla kancelarii męża Margaret. Nie próbowała zniknąć. Oddała czerwony notes, wskazała miejsca, w których fałszowała liczby, i podpisała zobowiązanie do zwrotu pieniędzy. Jej brat nie dostał kolejnej wypłaty ze szkolnego konta, ale dług, który zaciągnęła, nadal pozostawał jej ciężarem.
Margaret sama zadzwoniła do męża przy mnie i przy Tomaszu.
— Wiem o przelewach — powiedziała. — Nie będę ich ukrywać.
Po drugiej stronie odezwał się podniesiony głos.
— Jeśli to ujawnisz, stracisz stanowisko.
Margaret zacisnęła dłoń na słuchawce.
— Możliwe. Ale nie pozwolę, żeby dzieci płaciły za twoje długi.
Rozłączyła się i odłożyła telefon.
Nie wyglądała jak dyrektorka z porannej wizyty. Wyglądała jak kobieta, która właśnie zrozumiała, ile kosztowała ją wygodna wiara w cudze podpisy.
W poniedziałek rano spotkanie z rodzicami odbyło się w stołówce. Na ścianie zawisła kartka z liczbą porcji, dostawami i nazwiskami osób odpowiedzialnych za liczenie. Margaret opowiedziała o przelewach. Beatriz przyszła i potwierdziła wszystko własnym głosem.
Jedna z matek zapytała:
— Dlaczego mamy wam jeszcze wierzyć?
Margaret odpowiedziała bez usprawiedliwień:
— Nie musicie. Możecie sprawdzać każdy zapis.
To był pierwszy uczciwy początek, na jaki było ją stać.
Tomasz odłożył remont na później, ale nie wycofał się ze szkoły. Powiedział, że nowa kuchnia nie ma sensu, jeśli stare zasady zostaną na miejscu. Przekazał pieniądze na trzy miesiące żywności, a potem poprosił dzieci, żeby same wybrały kolor nowych pojemników.
Nathan wybrał żółty.
— Bo taki był magnes — wyjaśnił.
Spojrzałam na mały magnes w kształcie papryczki, który przez lata trzymał moje listy. Tego dnia przyczepiłam nim do lodówki nowy arkusz: „Dzisiejsza liczba dzieci: 148. Dzisiejsza liczba obiadów: 148”.
Margaret weszła do kuchni przed południem. Zatrzymała się przy garnku i sama wzięła chochlę.
— Ile porcji? — zapytała.
— Sto czterdzieści osiem.
— A ile przygotowałaś?
— Sto pięćdziesiąt. Dwie zostają na wypadek, gdyby ktoś przyszedł głodny.
Margaret spojrzała na żółty magnes, potem na listę.
— Dobrze — powiedziała. — Tym razem policzmy razem.
Podałam jej chochlę. Metal był jeszcze ciepły, a na jej rączce został ślad sosu. Za oknem dzieci ustawiały się w kolejce, a Nathan trzymał pustą tacę i pilnował, żeby nikt nie przeszedł przed innymi.
Kiedy Margaret nałożyła pierwszą porcję, Nathan uniósł tacę i zapytał:
— Pani dyrektor, a teraz wystarczy dla wszystkich?
Margaret spojrzała na kartkę przy lodówce.
— Teraz każdy może to sprawdzić.
Nathan skinął głową i ruszył do stołu, a ja przesunęłam żółty magnes o jeden centymetr, żeby kartka nie zasłaniała ostatniej liczby: 148.
Przegapiłeś początek?
