Każda kobieta znikała po kolacji z moim ojcem, aż moja przyjaciółka pokazała mi telefon i pobladła

W chwili, gdy moja przyjaciółka pokazała mi ekran telefonu, zrozumiałam, że wszystkie kobiety mojego ojca znikały z tego samego powodu.

Stałyśmy przy wejściu do jej biura w poniedziałek o ósmej dziesięć rano. Ludzie mijali nas z kubkami kawy, a z automatu na ścianie dobiegało jednostajne buczenie. Rachela trzymała telefon obiema rękami. Jej paznokcie drżały tak mocno, że obijały się o szklaną obudowę.

— To przyszło po północy — powiedziała.

— Od kogo?

Nie odpowiedziała. Obróciła ekran w moją stronę.

Na wyświetlaczu widniała wiadomość wysłana z numeru mojego ojca.

„Nie mów Mai, co zobaczyłaś. Jeśli to zrobisz, następna wiadomość trafi do niej.”

Pod spodem znajdowało się zdjęcie.

Moje zdjęcie.

Stałam na nim przed kamienicą, w której mieszkałam. Zostało zrobione najwyraźniej poprzedniego wieczoru, kiedy wracałam z zakupami. Widać było nawet papierową torbę z piekarni i czerwony szalik, który dostałam od mamy jeszcze przed jej śmiercią.

Przez chwilę nie słyszałam niczego poza własnym pulsem.

— To nie mój ojciec — wyszeptałam.

— Wiadomość przyszła z jego numeru.

— On nie zrobiłby ci krzywdy.

Rachela spojrzała na mnie tak, jak patrzy się na kogoś, kto właśnie zaprzeczył pożarowi, stojąc w dymie.

— Maja, każda kobieta, z którą się spotykał, dostała coś podobnego.

Cofnęłam się o krok. Plecami uderzyłam w zimną metalową poręcz.

Przypomniałam sobie Annę, która po pierwszej kolacji z ojcem wysyłała mi uśmiechnięte wiadomości. Następnego dnia jej numer nie odpowiadał. Potem była Elżbieta, fotografka z jasnymi lokami. Później Iwona, nauczycielka muzyki. Sześć kobiet. Sześć nagłych zniknięć.

Ojciec za każdym razem siedział przy stole w jadalni, obracając w palcach małą mosiężną łyżeczkę po mamie.

— Nie rozumiem — mówił. — Przecież wczoraj śmiały się przy tym samym stole.

Wtedy mu wierzyłam.

Teraz już nie wiedziałam, w co wierzyć.

— Co dokładnie dostałaś? — zapytałam.

Rachela przewinęła rozmowę.

Były tam trzy wiadomości. Pierwsza zawierała zdjęcie mojego domu. Druga zdjęcie mojego ojca, wychodzącego z urzędu miejskiego. Trzecia brzmiała: „Jeśli chcesz, żeby dziewczyna, którą kochasz, pozostała bezpieczna, znikniesz przed wschodem słońca”.

— Dlatego nie odezwałaś się do mnie rano — powiedziałam.

— Bałam się, że ktoś obserwuje twój telefon.

— A teraz?

Rachela spojrzała przez szklane drzwi na ulicę. Po drugiej stronie stał mężczyzna w granatowej czapce. Kiedy nasze oczy się spotkały, natychmiast odwrócił głowę.

— Teraz boję się, że już wie, iż ci pokazałam.

Wzięłam telefon z jej dłoni. Numer ojca był zapisany dokładnie tak, jak w moich kontaktach. Znałam ten aparat. Ojciec nosił go zawsze w lewej kieszeni kamizelki. W niedzielę widziałam go na stole obok talerza z nietkniętym ciastem.

— Muszę z nim porozmawiać.

— Nie jedź sama.

— To mój ojciec.

— Właśnie dlatego możesz nie zauważyć, kiedy zacznie kłamać.

O dziewiątej trzydzieści siedziałyśmy już w moim samochodzie. Padał drobny, lodowaty deszcz, a wycieraczki zostawiały na szybie przezroczyste smugi. Dom ojca znajdował się po drugiej stronie miasta, przy ulicy obsadzonej lipami. W kuchennym oknie paliło się światło.

Zapukałam trzy razy.

Ojciec otworzył prawie natychmiast. Miał na sobie beżowy sweter, a w dłoni ściskał mosiężną łyżeczkę mamy.

— Maju? Co się stało?

Rachela stanęła za mną.

Twarz ojca straciła kolor.

— Tato, musimy porozmawiać o kobietach, z którymi się spotykałeś.

Łyżeczka wypadła mu z ręki i z brzękiem potoczyła się po płytkach.

— Kto ci powiedział?

— Ty właśnie — odpowiedziałam. — Tylko jeszcze nie wiem, o czym.

Ojciec spojrzał na Rachele, potem na ulicę za naszymi plecami. Wreszcie odsunął się od drzwi.

— Wejdźcie. Jest coś, co powinienem był wyjaśnić dwanaście lat temu.

Zanim zrobiłam krok, na podjeździe zatrzymał się czarny samochód. Z jego wnętrza wysiadł mężczyzna w granatowej czapce. Ojciec zobaczył go przez szybę i nagle chwycił mnie za nadgarstek.

— Nie wchodź do domu — powiedział. — Jeśli on tu jest, muszę najpierw znaleźć dokumenty…

Pobiegł w stronę gabinetu, a ja ruszyłam za nim. Szuflada starego biurka była już otwarta. Ojciec wyciągnął z niej cienką teczkę, lecz zanim zdążył ją odwrócić, klamka drzwi wejściowych zaczęła powoli opadać…

CZĘŚĆ 2

Klamka zeszła w dół, a ojciec natychmiast wsunął teczkę pod sweter. Rachela przycisnęła telefon do piersi. W progu stał mężczyzna w granatowej czapce.

Był starszy, niż myślałam. Miał szeroką twarz, wilgotne brwi i bliznę biegnącą od ucha do żuchwy. W ręce trzymał kopertę z wilgotnymi rogami.

— Pan Tomasz Wysocki? — zapytał.

— Nie znam pana — odpowiedział ojciec.

— Ale ja znam pana bardzo dobrze.

Ojciec zasłonił mnie własnym ciałem.

— Maju, wyjdź z Rachela na zewnątrz.

— Nie będziesz już niczego przede mną ukrywał.

Mężczyzna uśmiechnął się bez radości.

— Właśnie dlatego przyszedłem. Ukrywał pan to przez dwanaście lat.

Ojciec pobladł jeszcze bardziej. W kuchni pachniało kawą i przypalonym mlekiem. Ten zwyczajny zapach nagle wydał mi się nie do zniesienia.

— Kim pan jest? — zapytałam.

— Nazywam się Roman Bielski. Pracowałem z pani matką.

To nazwisko znałam. Mama wspominała kiedyś o Romanie, kierowniku archiwum w klinice, w której pracowała. Potem jednak nigdy więcej go nie wymówiła.

— Nie był pan zaproszony — powiedział ojciec.

— Kobiety, które zapraszałeś na kolacje, również nie były zaproszone do prawdy.

Rachela drgnęła.

— To pan wysyłał wiadomości?

Roman przeniósł wzrok na jej telefon.

— Ja tylko ostrzegałem.

— Przed czym?

— Przed człowiekiem, który zmienia nazwiska, ale nie zwyczaje.

Ojciec ruszył do niego, lecz zachwiał się przy stole. Złapałam go za łokieć. Pod palcami poczułam, jak bardzo schudł.

— Usiądź — powiedziałam.

— Nie mam czasu.

— Ja mam. Dwanaście lat czekałam, aż ktoś mi wytłumaczy, dlaczego mama umarła, a ty przez cały ten czas zachowywałeś się tak, jakby każde pytanie mogło nas zabić.

Roman położył kopertę na stole.

— Pańska żona nie zginęła przez przypadek.

W pokoju zapadła ciężka cisza.

Ojciec zamknął oczy.

— Wyjdź, Romanie.

— Powiedz jej.

— Nie masz prawa.

— Mam większe prawo niż ty. To ja znalazłem brakującą kartę w dokumentacji. To ja widziałem, jak ktoś wszedł do archiwum nocą. To ja dostałem pieniądze, żeby milczeć.

Rachela ścisnęła mnie pod stołem. Jej dłoń była lodowata.

— Kto panu zapłacił? — spytałam.

Roman spojrzał na ojca.

— Człowiek, który od roku próbuje odzyskać coś, co należało do pani matki.

Ojciec nagle uderzył dłonią w stół.

— Dość!

Mosiężna łyżeczka zadrżała na talerzyku. To był ten sam dźwięk, który słyszałam jako dziecko, gdy rodzice kłócili się za zamkniętymi drzwiami.

— Czy to dlatego wszystkie kobiety znikały? — zapytałam. — Roman je straszył?

— Nie tylko on — powiedział ojciec.

— Co to znaczy?

Ojciec spojrzał na mnie. W jego oczach nie było już gniewu, tylko zmęczenie człowieka, który zbyt długo pilnował jednego sekretu.

— Kobiety znikały, bo za każdym razem ktoś docierał do nich przede mną.

— Kto?

Roman otworzył usta, lecz wtedy jego telefon zadzwonił. Na ekranie pojawił się numer zastrzeżony. Odebrał po drugim sygnale.

— Tak?

Słuchał przez kilka sekund. Potem pobladł.

— Nie, ona nie wie.

Spojrzałam na niego.

— Co mam wiedzieć?

Roman rozłączył się i schował telefon.

Ojciec podszedł do komody, wyciągnął z niej klucz przywiązany do czerwonego sznurka i podał go Racheli.

— Jeśli coś mi się stanie, jedźcie do starej kliniki przy ulicy Dębowej. Piwnica, szafka numer czternaście.

— Co tam jest? — zapytałam.

— Dowód, że twoja matka nie zginęła przez człowieka, którego podejrzewasz.

W tej samej chwili na telefon Racheli przyszła nowa wiadomość. Tym razem nie było zdjęcia ulicy ani ostrzeżenia.

Było tylko jedno zdanie: „Maja nie jest córką Tomasza. Niech zapyta go, dlaczego jej matka nigdy nie podpisała aktu urodzenia…”

CZĘŚĆ 3

Rachela odczytała wiadomość na głos, a klucz przywiązany do czerwonego sznurka wypadł jej z dłoni.

— To niemożliwe — powiedziałam.

Ojciec nie zaprzeczył.

Właśnie to zabolało najbardziej.

Na stole między nami stała filiżanka z pękniętym uchem. Patrzyłam na ciemną kawę, jakby mogła podpowiedzieć mi, kim byłam przez trzydzieści dwa lata.

— Tato?

Usiadł ciężko na krześle.

— Twoja matka nie mogła podpisać aktu urodzenia, bo wtedy już nie żyła.

Rachela zakryła usta dłonią.

— Maja urodziła się trzy tygodnie po śmierci Heleny — powiedział Roman. — I dlatego ktoś przez dwanaście lat płacił, żeby nikt nie sprawdził dokumentów.

— Kto mnie urodził? — zapytałam.

Ojciec wyjął teczkę spod swetra. Palce miał tak sztywne, że ledwie rozwiązał sznurek.

W środku znajdowała się kopia karty medycznej, rachunek z prywatnej kliniki i kartka z podpisem, którego nie znałam.

„Dziecko urodzone przez pacjentkę bez dokumentów. Matka: Helena Wysocka.”

— To kłamstwo — wyszeptałam.

— Nie — odpowiedział ojciec. — Prawda jest gorsza.

Roman oparł dłonie o blat.

— Helena nie była twoją matką biologiczną. Była kobietą, która cię uratowała.

W gardle poczułam metaliczny smak.

Ojciec mówił dalej, jakby każde słowo miało odciąć kawałek jego życia.

— Twoja biologiczna matka zmarła przy porodzie. Helena była przy tym. Pracowała w klinice i wiedziała, że jej przyjaciółka zostawiła dziecko bez nikogo. Wzięła cię. A ja zgodziłem się zostać twoim ojcem.

— Dlaczego nie powiedzieliście mi prawdy?

— Bo twoja biologiczna matka uciekła od ludzi, którzy ją wykorzystywali. Miała dowody na oszustwa kliniki. Kiedy umarła, ci ludzie zaczęli szukać ciebie.

Roman wyjął z koperty wyblakłe zdjęcie. Przedstawiało młodą kobietę z ciemnymi włosami i niemowlę owinięte w żółty koc.

— Nazywała się Nadia Lewicka — powiedział. — A człowiek, który prowadził wtedy klinikę, nazywał się Stefan Wysocki.

— Wysocki? — powtórzyłam.

Ojciec spuścił głowę.

— Mój starszy brat.

Zrozumiałam nagle, dlaczego Roman mówił, że ktoś chce odzyskać coś, co należało do mamy. Nie chodziło o pieniądze. Chodziło o dokumenty. O dowody na handel lekami i fałszowanie kart pacjentów.

— Twój stryj odnalazł cię rok temu — powiedział ojciec. — Od tamtej pory próbował dowiedzieć się, czy Helena zostawiła coś, co mogłoby go pogrążyć.

— A kobiety?

Roman zacisnął szczękę.

— Każda dostała zdjęcie Mai, żeby zrozumiała, że jesteśmy obserwowani. Znikały, bo bały się, że zostaną wciągnięte w tę sprawę.

— Kto wysyłał wiadomości z numeru mojego ojca?

Ojciec przesunął w moją stronę dokument.

— Mój brat włamał się do mojego konta. Chciał, żebyś uznała mnie za zagrożenie i przestała szukać prawdy.

Telefon w jego kieszeni zadzwonił. Numer był nieznany.

Odebrałam.

— Maju? — odezwał się męski głos. — Jeśli masz teczkę, przyjedź sama do kliniki. Jeśli nie przyjedziesz, twoja przyjaciółka zniknie tak jak pozostałe.

Rachela spojrzała na mnie z przerażeniem.

Na ulicy czarny samochód ruszył spod domu. W jego tylnej szybie zobaczyłam odbicie twarzy mężczyzny w granatowej czapce.

Ojciec zerwał się z krzesła.

— Nie jedź tam. To pułapka.

— Wiem.

— Maju, nie rozumiesz. Stefan nie chce dokumentów. On chce ciebie.

Wtedy z teczki wypadła druga kartka. Na jej odwrocie widniał odręczny zapis Heleny:

„Jeśli Maja kiedyś przeczyta te słowa, niech wie, że Tomasz nie jest jej ojcem tylko z papieru. Ale niech też wie, dlaczego wybrałam właśnie jego.”

Nie zdążyłam odwrócić kartki. Rachela spojrzała na ekran swojego telefonu i krzyknęła, bo pojawiło się na nim zdjęcie naszego domu zrobione przed kilkoma sekundami…