Nie spałem od trzech lat, aż córka gospodyni wskazała osobę z mojej rodziny — wtedy mój brat nagle pobladł

O 00:14 trzyletnia Lily Carter weszła boso do mojej sypialni i oznajmiła, że potrafi zrobić coś, czego lekarze nie zdołali przez trzy lata.

Stała w progu w żółtej piżamie z lwem, a pod pachą ściskała wytartego szarego królika bez jednego ucha. Jej loki sterczały na wszystkie strony. Za nią ciągnął się ciemny korytarz ogromnego domu, w którym każdy krok odbijał się od marmurowej posadzki.

— Panie Moretti, umiem pomóc panu zasnąć — powiedziała.

Oderwałem wzrok od komputera. Na ekranie widniały nieotwarte wiadomości, raporty portowe i licznik czasu pokazujący 00:14.

— Czy twoja mama wie, że tu jesteś?

— Nie.

— W takim razie wracaj do niej.

— Mama śpi.

— To nie zmienia mojej prośby.

Lily przytuliła królika do piersi.

— Pani Ricci powiedziała, że pan nigdy nie śpi.

Zacisnąłem szczękę. Pani Ricci prowadziła mój dom od jedenastu lat i znała rzeczy, których nie znała nawet moja rodzina. Nie przypuszczałem tylko, że powierza je trzyletnim dzieciom.

— Pani Ricci za dużo mówi.

— Powiedziała też, że próbowali lekarze.

— Próbowali.

— Tabletki?

— Tabletki.

— Herbaty?

— Jakiej herbaty?

Wzruszyła ramionami.

— Tej, która nie działała.

Patrzyłem na nią, a ona patrzyła na mnie bez najmniejszego lęku. Gazety nazywały mnie właścicielem hoteli, inwestorem i człowiekiem, który załatwiał sprawy w porcie, kiedy inni bali się nawet zadzwonić. Dorośli spuszczali wzrok. Lily nie.

Sięgnąłem po telefon.

— Zadzwonię do twojej mamy.

— Proszę poczekać!

Pobiegła do łóżka, wspięła się na materac i wyciągnęła spod królika cienką książkę z połamanym grzbietem.

— Co ty robisz?

— Czytam, kiedy nie mogę zasnąć.

— Nie mam trzech lat.

— Wiem.

— Więc dlaczego miałoby zadziałać?

Jej twarz spoważniała.

— Może nikt nie czytał panu właściwych historii.

To zdanie trafiło we mnie mocniej niż powinno. Przez trzy lata konsultowałem się ze specjalistami, zmieniałem materace, zasłony i ochronę. Mierzono mi puls, temperaturę i oddech. Kupowałem rozwiązania, które miały kosztować więcej niż mieszkania moich pracowników.

Nikt nie usiadł obok mnie.

Lily otworzyła książkę.

— Proszę się położyć.

Z niewiadomego powodu posłuchałem.

Czytała z pamięci, przekręcając połowę słów. Jej mały palec przesuwał się po obrazkach, a królik opierał się o moje ramię. W pokoju pachniało kurzem, lawendowym płynem do drewna i zimną kawą.

Laptop wygasł. Zegar przesunął się na 00:27.

Moje barki zaczęły opadać. Oddech zwolnił. Powieki zrobiły się ciężkie.

Sen był tak blisko, że niemal poczułem jego ciepło.

Nagle Lily przestała czytać.

— Co się stało? — zapytałem.

Wpatrywała się w framugę drzwi.

— Panie Moretti?

— Tak?

— Osoba, która przychodzi tutaj, kiedy pan prawie śpi…

Całe zmęczenie zniknęło.

— Ja nie śpię.

— Czasem prawie.

Poczułem chłód pod żebrami.

— Kto przychodzi, Lily?

Dziewczynka zacisnęła palce na kartkach. Spojrzała w pusty korytarz i zaczęła opisywać osobę, której nie powinno być w mojej sypialni o żadnej porze.

Przy każdym szczególe serce uderzało mi mocniej.

A potem wymieniła rzecz, którą znała tylko moja rodzina.

Sięgnąłem po lampę, lecz zanim zdążyłem wstać, klamka poruszyła się po drugiej stronie drzwi, a czyjaś dłoń wsunęła do pokoju skórzaną teczkę…

CZĘŚĆ 2

Dłoń zatrzymała się na progu, jakby ktoś za drzwiami usłyszał mój oddech. Lily wtuliła twarz w bezuchatego królika. Ja siedziałem nieruchomo, z palcami zaciśniętymi na krawędzi materaca.

— Kto tam? — zawołałem.

Teczka zniknęła. Klamka opadła.

Drzwi otworzyły się i do środka wszedł mój brat Adrian. Miał na sobie granatowy płaszcz, mokry od nocnej mżawki, choć ochroniarz przy bramie twierdził, że nikt nie wchodził do domu od dziewiątej.

Na jego lewej dłoni błysnęła srebrna spinka w kształcie jaskółki. Ojciec dawał takie spinki mnie i Adrianowi, kiedy byliśmy nastolatkami. Ja swoją zgubiłem podczas pożaru magazynu.

— Nie mogłem zasnąć — powiedział Adrian.

— To moja kwestia.

Uśmiechnął się krótko.

— Słyszałem głosy. Przyszedłem sprawdzić, czy wszystko w porządku.

Lily popatrzyła na niego, potem na mnie.

— To on — szepnęła.

Adrian odwrócił głowę.

— Co powiedziała?

— Nic — odpowiedziałem.

— Dziecko nie powinno być w twoim pokoju o tej porze.

— Zgadzam się. Ty również.

Jego uśmiech zgasł, ale tylko na sekundę.

— Przyniosłem dokumenty dotyczące statku „Aurora”. Jutro rano mamy spotkanie.

— O pierwszej w nocy?

— Znasz mnie. Pracuję, kiedy inni śpią.

Wiedziałem, że kłamie. Adrian zawsze spał przed północą, odkąd pamiętałem. Nawet w dniu pogrzebu ojca wyszedł z kaplicy o dwudziestej drugiej, bo narzekał na ból głowy.

Na podłodze, tuż przy jego bucie, zauważyłem mały, mokry ślad. Nie od deszczu. Pachniał gorzkimi goździkami.

Trzy lata wcześniej ten sam zapach wisiał w samochodzie po wypadku, którego nie pamiętałem. Lekarze mówili o przemęczeniu i urazie głowy. Ja pamiętałem tylko światła ciężarówki, metaliczny trzask i czyjąś dłoń zaciskającą się na moim karku.

— Od kiedy chodzisz bez ochrony? — zapytałem.

— Nie przesadzaj.

— Kto cię wpuścił?

Adrian zerknął na Lily.

— Zapytaj gospodyni.

Dziewczynka ścisnęła książkę.

— Mama mówi, że pan Adrian nie lubi, kiedy pytają.

W jego oczach pojawiło się coś ostrego.

— Dzieci powtarzają różne rzeczy.

— A dorośli ukrywają jeszcze więcej — odparłem.

W tej chwili w korytarzu rozległy się kroki. Pani Ricci wbiegła do pokoju w granatowym kardiganie, przyciskając do piersi pęk kluczy. Zatrzymała się, gdy zobaczyła Adriana.

— Lily! Szukałam cię wszędzie.

— Przepraszam, mamo.

— Wyjdź z nią — powiedział Adrian.

— Nie — odpowiedziała cicho.

To jedno słowo sprawiło, że spojrzałem na nią uważniej. Pani Ricci pracowała u mnie jedenaście lat. Nigdy nie sprzeciwiała się Adrianowi.

— Pani Ricci? — zapytałem.

Jej twarz była blada.

— Muszę panu coś powiedzieć, panie Moretti. Ale nie tutaj.

Adrian ruszył w jej stronę.

— Nie masz nic do powiedzenia.

— Mam — wyszeptała.

Z korytarza dobiegł metaliczny trzask. Ochrona domu właśnie zamknęła główne drzwi, choć nikt nie wydał takiego polecenia.

Adrian zacisnął pięść.

— Matteo, odłóż tę sprawę do rana.

— Nie znam tej wersji ciebie — powiedziałem.

— Bo nie znasz wielu rzeczy.

Pani Ricci wyjęła z kieszeni mały klucz owinięty czerwoną wstążką.

— To należało do pańskiego ojca — powiedziała. — Znalazłam je w pokoju, kiedy pański brat wychodził.

Adrian zrobił krok naprzód.

— Oddaj mi to.

— Nie jemu — odpowiedziała. — Panu.

Wzięła teczkę, którą Adrian próbował ukryć za plecami, i położyła ją na moim biurku. Zamek był zamknięty. Czerwona wstążka drżała w jej palcach.

— Jeśli ją otworzymy — powiedziała — nie będzie już drogi do poprzedniego życia.

Adrian spojrzał na mnie tak, jak patrzył ojciec przed wydaniem wyroku.

— Nie wiesz, co robisz.

Przekręciłem klucz. Zamek ustąpił z cichym kliknięciem. Na wierzchu leżała pojedyncza kartka z podpisem mojego ojca, a pod nią coś, co sprawiło, że Adrian gwałtownie ruszył ku biurku…

CZĘŚĆ 3

Adrian rzucił się do biurka, ale pani Ricci zastąpiła mu drogę. Była drobną kobietą, a jednak stanęła przed teczką jak mur.

— Odsuń się — syknął.

— Przez trzy lata robiłam to, o co mnie prosiłeś — odpowiedziała. — Dziś już nie.

Wyrwałem kartkę spod jego ręki. Papier był cienki, pożółkły i pachniał tym samym gorzkim balsamem, który wyczułem przy jego bucie.

Czytałem powoli.

Ojciec zapisał, że po wypadku na nabrzeżu Adrian przejął dostęp do mojego pokoju, leków i dokumentów spółki. Nie po to, żeby mnie leczyć. Miał podawać mi małe dawki środka uspokajającego, mieszanego z herbatą, a potem budzić przy najmniejszym szmerze. Chodziło o to, żebym nie odzyskał pełnej pamięci i nie podpisał nowych pełnomocnictw.

Pod tekstem widniał podpis ojca oraz drugi, znacznie późniejszy podpis Adriana.

— To niemożliwe — powiedziałem.

— Twój ojciec zmarł sześć miesięcy przed wypadkiem — odezwał się Adrian.

— Właśnie dlatego napisał to wcześniej.

Pani Ricci wyjęła z kieszeni drugi dokument.

— Oryginał testamentu był schowany w skrzynce na narzędzia w starej szklarni. Pana ojciec kazał mi go pilnować, gdyby coś się panu stało.

Adrian roześmiał się nerwowo.

— Pani Ricci, jest pani zmęczona. Lily też. Matteo, nie słuchaj tej bzdury.

— Dlaczego podpisałeś ten papier? — zapytałem.

— Nie podpisałem.

— To twoje pismo.

— Mogłem podpisać wiele dokumentów.

— Ten mówi, że przejąłeś kontrolę nad moimi rachunkami i podawałeś mi substancję wywołującą bezsenność.

Jego twarz straciła kolor.

— To miało cię chronić.

— Przed czym?

Adrian spojrzał na mnie z gniewem.

— Przed ludźmi, którzy chcieli cię zabić po wypadku. Ojciec zostawił ci wszystko, ale ty byłeś nieprzytomny, przerażony i niezdolny do decyzji. Ja utrzymałem firmę przy życiu.

— Utrzymałeś ją dla siebie.

Pani Ricci położyła na biurku księgę z zapisami nocnych wizyt. Każda strona zawierała datę, godzinę i ilość podanej herbaty. Przy wielu wpisach widniał podpis Adriana. Ostatnia notatka brzmiała: „Jeśli Matteo zaśnie na dłużej, sprawdzić, czy pamięta nabrzeże”.

Lily wysunęła się zza mojej nogi.

— To ten pan przychodził z kubkiem — powiedziała. — Stał przy łóżku, kiedy pan oddychał bardzo cicho.

Adrian spojrzał na nią z przerażeniem.

— Byłaś wtedy w domu?

— Przychodziłam do mamy. Widziałam pana przy lampie. Miał pan srebrnego ptaka na ręce.

Jego dłoń drgnęła. Spinka w kształcie jaskółki uderzyła o blat.

Przez trzy lata myślałem, że moje ciało mnie zdradza. Prawda była gorsza. Ktoś bliski pilnował, żebym nie odzyskał siebie.

Adrian cofnął się ku drzwiom.

— Matteo, posłuchaj. Jeśli ten dokument wyjdzie na jaw, stracisz wszystko. Kredyty, statki, hotele. Ludzie, którzy stoją za spółką, nie pozwolą ci odejść.

— Ty nie ostrzegasz mnie przed nimi — odpowiedziałem. — Ty ostrzegasz ich przede mną.

Telefon na biurku zaczął dzwonić. Numer był nieznany. Pani Ricci spojrzała na ekran, a jej usta rozchyliły się bez słowa.

— Kto dzwoni? — zapytałem.

— Klinika świętego Łukasza — powiedziała.

Odebrałem.

Po drugiej stronie odezwał się męski głos.

— Panie Moretti, nazywam się doktor Salvatore Bellini. Znalazłem pańską kartę z nocy wypadku. Jest tam informacja, której pański brat nigdy panu nie przekazał.

Adrian pobladł jeszcze bardziej.

— Doktorze, proszę mówić.

— Pański wypadek nie był przypadkowy. A człowiek, który przywiózł pana do kliniki, zostawił przy pańskim łóżku kopertę. Jutro rano mam ją przekazać osobie wskazanej w testamencie pańskiego ojca…