Wróciłam wcześniej i zobaczyłam obcych ludzi oglądających moje mieszkanie, a wtedy teściowa nagle przestała się uśmiechać

Zamek obrócił się tylko o jeden obrót, a ja od razu poczułam, że coś jest nie tak. Witalij zawsze przekręcał klucz dwa razy, nawet gdy wychodził tylko po chleb.

Położyłam torby z zakupami na półce przy wejściu i zamarłam. Na końcu korytarza stały dwie pary obcych butów: spiczaste półbuty mężczyzny i niskie jesienne botki starszej kobiety. Z salonu dobiegał niski, pewny głos.

— Mury są naprawdę solidne — mówił mężczyzna. — Pół metra cegły. Takich mieszkań już się nie buduje.

Przycisnęłam dłoń do brzucha. Przez chwilę pomyślałam, że Witalij zrobił mi niespodziankę i sprowadził fachowca do remontu. Potem zobaczyłam na stole białą porcelanową filiżankę z pęknięciem w kształcie błyskawicy. To była filiżanka mojej babci. Trzymałam ją w zamkniętej szafce, bo Witalij uważał ją za „bezwartościowy złom”.

Weszłam do salonu.

Przy oknie stał mężczyzna w granatowym płaszczu, a obok niego moja teściowa, Ludmiła. Trzymała w ręku teczkę i uśmiechała się tak, jak podczas rodzinnych uroczystości, kiedy udawała, że nie słyszy moich uwag.

Na środku pokoju siedziała obca para. Kobieta dotykała palcami parapetu, jakby już wybierała kolor zasłon.

— Co tu się dzieje? — zapytałam.

Mężczyzna w płaszczu odwrócił się spokojnie.

— Jestem Marek Krawiec, pośrednik. Pani mąż prosił, żebym pokazał lokal zainteresowanym klientom.

— Ten lokal nie jest na sprzedaż.

Ludmiła poprawiła broszkę przypiętą do kołnierza. Była w kształcie złotego liścia i drapała materiał przy każdym ruchu.

— Oksano, nie rób scen. Witalij wszystko ci wyjaśni.

— To moje mieszkanie.

Kobieta przy parapecie spojrzała na mnie z zakłopotaniem.

— Mąż powiedział, że jesteście zgodni co do sprzedaży.

Wyjęłam telefon. Witalij odebrał dopiero po czwartym sygnale.

— Gdzie jesteś? — zapytałam.

— Na budowie. Co się stało?

— W naszym salonie jest pośrednik i obcy ludzie.

Przez sekundę słyszałam tylko metaliczny stukot w tle.

— Nie podnoś głosu — powiedział. — Porozmawiamy wieczorem.

— Sprzedajesz mieszkanie?

— Oksana, przestań zachowywać się jak dziecko.

— Czy sprzedajesz moje mieszkanie?

Ludmiła wyciągnęła rękę w stronę teczki.

— Twój mąż ma pełnomocnictwo — powiedziała cicho.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po karku. Mieszkanie dostałam po babci. Akt własności podpisałam sama, jeszcze zanim poznałam Witalija. Nigdy nie udzielałam mu pełnomocnictwa.

— Pokaż mi ten dokument — powiedziałam.

Marek Krawiec spojrzał na Ludmiłę, a potem na mnie.

— Pani Oksano, kupujący wpłacili już zaliczkę. Nie sądzę, żeby to był dobry moment na rodzinne nieporozumienia.

— Zaliczka nie daje nikomu prawa do mojego mieszkania.

— Jeśli dokumenty są prawidłowe, daje bardzo dużo — odparł.

Podeszłam do stołu. Na teczce leżała kartka z numerem księgi wieczystej. Rozpoznałam pierwsze cyfry. Znałam je na pamięć, bo przepisywałam je kiedyś z aktu babci.

Moje palce dotknęły metalowego zatrzasku.

Ludmiła zrobiła krok do przodu.

— Nie otwieraj tego przy obcych.

— Właśnie przy nich chcę to otworzyć.

Z korytarza dobiegł dźwięk windy. Ktoś wysiadł na naszym piętrze. Po chwili klamka zaczęła się poruszać, choć drzwi były zamknięte od środka.

Marek odsunął się od stołu. Ludmiła pobladła.

A ja uniosłam zatrzask teczki i usłyszałam głos Witalija za drzwiami:

— Oksano, nie rób tego, dopóki nie powiem ci, co jest w środku…

CZĘŚĆ 2

Zatrzask puścił z cichym kliknięciem, dokładnie w chwili, gdy Witalij wszedł do salonu. Miał na sobie pomarańczową kamizelkę budowlaną, a na policzku smugę cementu. Wyglądał jak człowiek, który przyjechał ugasić pożar, choć sam trzymał w ręku kanister.

— Odłóż te papiery — powiedział.

— Najpierw zobaczę, co podpisałeś moim nazwiskiem.

W teczce leżało pełnomocnictwo, umowa pośrednictwa i wydruk z księgi wieczystej. Na dole pełnomocnictwa widniał mój podpis.

Nie mój podpis.

Moja dłoń zadrżała nad kartką. W podpisie brakowało małego zawinięcia przy literze „O”, które robiłam od dzieciństwa. Ktoś skopiował moje nazwisko, ale nie znał mojego ruchu ręki.

— To fałszerstwo — powiedziałam.

— Nie używaj wielkich słów — syknęła Ludmiła. — Podpisałaś zgodę podczas rozmowy o kredycie.

— Jakiego kredytu?

Witalij zamknął drzwi i oparł się o nie plecami.

— Chciałem tylko załatwić sprawę szybko.

— Jaką sprawę?

Marek Krawiec ścisnął skórzaną teczkę pod pachą.

— Państwo wybaczą, ale nie mogę uczestniczyć w kłótni małżeńskiej.

— Może pan uczestniczyć w próbie sprzedaży mieszkania na podstawie fałszywego dokumentu? — zapytałam.

Kobieta przy parapecie natychmiast odsunęła się od okna.

— Pan mówił, że wszystko jest sprawdzone.

— Było sprawdzane — odpowiedział Marek. — Dokument pochodził od męża właścicielki.

— Mąż właścicielki nie jest właścicielem — powiedziałam.

Witalij zacisnął szczękę.

— To mieszkanie jest wspólne. Mieszkaliśmy tam razem siedem lat.

— Wspólne rachunki nie tworzą wspólnej własności.

O dziewiętnastej trzydzieści pojechałam do kancelarii notarialnej przy ulicy Lipowej. Wciąż miałam na sobie płaszcz pachnący mokrym śniegiem, a w kieszeni ściskałam kopię pełnomocnictwa. W poczekalni tykał zegar z pękniętą szybą. Każde uderzenie brzmiało jak odliczanie.

Notariusz nie chciał przyjąć mnie bez umówienia, ale gdy zobaczył dokument, zawołał swoją wieloletnią pracownicę, panią Janinę.

Janina spojrzała na podpis i natychmiast zdjęła okulary.

— Tę kartkę widziałam wczoraj — powiedziała.

— Wczoraj?

— Pani mąż i jego matka przynieśli ją do weryfikacji.

Poczułam, jak podłoga lekko odpływa mi spod stóp.

— Dlaczego nikt do mnie nie zadzwonił?

— Bo odmówiliśmy przyjęcia pełnomocnictwa. Podpis był niewiarygodny, a pani nie stawiła się osobiście.

— Czyli wiedzieliście, że próbują sprzedać moje mieszkanie?

— Wiedzieliśmy, że próbują dokonać czynności na podstawie dokumentu, którego nie mogliśmy uznać.

Janina wyjęła z szuflady kopię starego aktu własności. Przy jego dolnym brzegu widniała pieczęć mojej babci, fioletowa i niemal zatarta.

— Pani babcia zawsze podpisywała dokumenty przy tej samej lampie — powiedziała. — Pamiętam ten akt. Byłam obecna przy jego sporządzeniu.

— Skąd pani zna moją babcię?

Janina zawahała się.

— Bo to ja przygotowywałam jej umowę. I dlatego wiem, że pani podpis nie wygląda tak, jak ten tutaj.

Wtedy zadzwonił mój telefon. Witalij.

— Gdzie jesteś? — zapytał.

— W kancelarii.

— Oksana, posłuchaj mnie. Jeśli zaczniesz drążyć, stracimy wszystko.

— Co znaczy „wszystko”?

Po drugiej stronie zapadła ciężka cisza.

— Twoja teściowa nie powiedziała ci, skąd wzięły się pieniądze na jej dom — wyszeptał.

Spojrzałam na Janinę. W tym samym momencie do kancelarii weszła Ludmiła. Trzymała pod pachą drugą teczkę, a jej twarz była biała jak papier.

— Witalij! — krzyknęła do telefonu. — Powiedz jej, że to ja podpisałam zgodę!

Rozłączyła się, położyła teczkę na biurku i wysunęła z niej pojedynczą kartkę.

— To nie on zaczął — powiedziała. — Ale jeśli ją otworzy, dowie się, kto naprawdę dostał pieniądze…

CZĘŚĆ 3

Kartka wysunęła się na biurko, lecz Ludmiła przytrzymała ją dłonią. Jej paznokcie były pomalowane na ciemny fiolet, a jeden lakier odprysnął aż do skóry.

— Puść — powiedziałam.

— Najpierw musisz zrozumieć, co zrobił Witalij.

— Wiem już, że podrobił mój podpis.

— Nie. To ja go namówiłam.

Janina podniosła się z krzesła.

— Pani Ludmiło, proszę się zastanowić, co pani mówi.

— Zastanawiałam się przez trzy noce — odparła. — Mój syn miał długi po tej swojej budowie przy obwodnicy. Robotnicy przestali przychodzić, dostawcy żądali pieniędzy, a wierzyciel groził, że zabierze mu wszystko. Wszystko oprócz tego mieszkania, bo ono należało do Oksany.

— Więc postanowiliście zabrać je mnie?

— Chcieliśmy sprzedać je szybko. Spłacić długi. Witalij miał zacząć od nowa.

— A ja?

Ludmiła spuściła wzrok.

— Miał ci później wynająć małe mieszkanie.

W gardle stanęła mi twarda, gorzka kula.

— Mieliście mnie wyrzucić z mojego własnego domu i jeszcze nazywaliście to pomocą?

Drzwi kancelarii otworzyły się gwałtownie. Witalij wszedł zdyszany. Na palcu miał szeroki stalowy pierścień, którego nigdy nie zdejmował, nawet przy pracy.

— Mamo, wystarczy.

— To ty kazałeś mi podpisać — odpowiedziała.

— Powiedziałem, że potrzebuję czasu.

— Potrzebowałeś pieniędzy, nie czasu.

Janina wzięła kopię pełnomocnictwa i położyła ją obok aktu własności.

— Wczoraj przyniósł pan ten dokument — powiedziała do Witalija. — Twierdził pan, że żona podpisała go przed wyjazdem do siostry.

— Bo tak było.

— Pani Oksana od sześciu lat nie ma siostry. Zmarła jeszcze przed ślubem.

Witalij otworzył usta, lecz nie zdążył odpowiedzieć.

Janina wyjęła z szuflady księgę wizyt.

— Mam pański podpis z wczoraj. Mam też nazwisko pani Ludmiły jako świadka. Obok znajduje się adnotacja, że odmówiono wykonania czynności z powodu podejrzenia niezgodności podpisu.

— To niczego nie dowodzi — rzucił Witalij.

— Dowodzi, że wiedzieliście o problemie, a mimo to tego samego dnia pojechaliście do mieszkania i pokazaliście je kupującym.

Marek Krawiec, który stał dotąd na korytarzu, wszedł do środka.

— Chcę odzyskać zaliczkę — powiedział. — Natychmiast.

— Nie ode mnie — odpowiedziałam.

— Pieniądze przelałem na konto wskazane w umowie.

Janina spojrzała na ostatnią stronę dokumentu.

— To konto jest zapisane na nazwisko Oksany, ale numer rachunku nie należy do niej.

Witalij cofnął się o krok.

— To niemożliwe.

— Możliwe — powiedziałam. — Ktoś wykorzystał moje dane.

Telefon Janiny zadzwonił. Odebrała, słuchała kilka sekund, po czym podała mi słuchawkę.

— Bank potwierdził, że dziś rano złożono wniosek o kredyt zabezpieczony tym mieszkaniem. Wniosek zawierał kopię mojego dowodu i podpis Witalija jako pełnomocnika.

Spojrzałam na męża.

— Chciałeś sprzedać mieszkanie czy zaciągnąć na nie kolejny kredyt?

Witalij zacisnął dłonie.

— Sprzedaż miała spłacić kredyt.

— Jaki kredyt?

Ludmiła zakryła twarz.

Wtedy z jej drugiej teczki wypadła mała koperta z rachunkiem. Na rachunku widniało nazwisko firmy, której Witalij nigdy mi nie wymieniał. Pod nim znajdowała się kwota większa niż wartość mojego mieszkania.

Janina przeczytała nagłówek i pobladła.

— Oksano, to nie jest rachunek za budowę. To przelew dla człowieka, który kupił od Witalija informacje o pańskim akcie własności…

Mój telefon zawibrował ponownie. Nieznany numer. Odebrałam.

— Czy pani Oksana? — zapytał męski głos. — Jeśli chce pani zatrzymać mieszkanie, musi pani przyjechać przed ósmą rano. W przeciwnym razie dokument, którego pani szuka, zostanie zniszczony…