Na urodziny dostałam od syna pudełko czekoladek, lecz gdy powiedziałam, komu je oddałam, jego twarz nagle pobladła

W chwili, gdy Laura zadzwoniła ze szpitala i powiedziała, że chodzi o moje wnuki, filiżanka wyślizgnęła mi się z dłoni.

Rozbiła się na kuchennych płytkach o siódmej czterdzieści dwa rano, a kawa rozlała się po podłodze jak ciemna plama. Przez kilka sekund słyszałam tylko własny oddech i cichy brzęk porcelany.

— Dorothy… proszę, nie rozłączaj się — wyszeptała Laura. — Anne i Charles są na izbie przyjęć.

— Co się stało?

— Czy oni jedli te czekoladki?

Poczułam, jak lodowate palce zaciskają mi się na telefonie.

— Nie wiem. Przywiozłam je wczoraj. Powiedziałam, że są od Thomasa. Co się dzieje?

Po drugiej stronie zapadła krótka, ciężka cisza. W tle słyszałam metaliczne kółka przesuwane po podłodze i płacz dziecka.

— Charles zjadł jedną — powiedziała Laura. — Anne tylko polizała nadzienie. Oboje zaczęli się skarżyć na pieczenie w ustach, ale Charles osunął się przy stole.

Oparłam dłoń o blat. Drewno było chłodne, choć kaloryfer pod oknem grzał od rana.

— Gdzie jest Thomas?

— W drodze. Dorothy, on pytał, czy ty coś zjadłaś. Wczoraj. Zanim przyjechał do szpitala.

Wtedy przypomniałam sobie jego telefon. Siedem rano. Głos napięty tak bardzo, jakby każde moje słowo mogło zdecydować o życiu albo śmierci.

„Czy zjadłaś choć jedną?”

Nie pytał o smak. Nie pytał, czy mi się podobały.

Bał się, że ich spróbowałam.

O dziewiątej dwadzieścia wpadłam do szpitala w płaszczu narzuconym na nocną koszulę. Na korytarzu pachniało środkiem dezynfekującym, a automat z napojami mruczał przy ścianie. Laura stała pod drzwiami gabinetu, ściskając papierową serwetkę tak mocno, że porwała ją paznokciami.

— Co mówią lekarze? — zapytałam.

— Że objawy pasują do zatrucia. Jeszcze badają próbki.

— A Thomas?

Laura spojrzała w stronę windy.

— Przyjechał pięć minut temu. Zobaczył mnie i powiedział, żebym nikomu nie wspominała o pudełku.

Serce uderzyło mi tak mocno, że poczułam puls w szyi.

— Dlaczego miałabyś o nim nie mówić?

— Bo twierdzi, że to niemożliwe. Powiedział, że czekoladki były tylko gestem dla ciebie.

Drzwi windy rozsunęły się z sykiem. Thomas wysiadł z twarzą białą jak kartka, w której ktoś wyciął wszystkie kolory. W ręce trzymał kopertę z aptecznym nadrukiem.

— Mamo — powiedział. — Musimy porozmawiać.

— Najpierw powiedz, co było w środku.

Jego palce zacisnęły się na kopercie.

— Nie wiem.

— Wczoraj przysłałeś mi dwanaście czekoladek z kartką „Dla najlepszej mamy”.

— To nie były moje czekoladki.

Laura odwróciła głowę.

— Thomas.

— Zamknij się! — syknął, a potem natychmiast spojrzał na mnie. — Mamo, gdzie jest pudełko?

— U ciebie. Oddałam je Laurze.

— Wszystkie?

— Wszystkie.

Przez korytarz przejechał wózek z metalową tacą. Jedna z butelek zadźwięczała o drugą, a ten dźwięk przeszedł przeze mnie jak ostrze.

Thomas zrobił krok w moją stronę.

— Musisz mi powiedzieć dokładnie, komu je dałaś.

— Twoim dzieciom. Dlaczego tak się boisz?

Otworzył usta, lecz nie odpowiedział. Laura zaczęła płakać bezgłośnie.

Wtedy zza drzwi gabinetu wyszła lekarka, trzymając przezroczystą torebkę z jednym nadgryzionym kawałkiem czekolady. Spojrzała na Thomasa, potem na mnie, i powiedziała:

— Pani Peterson, zanim wezwiemy toksykologa, muszę zapytać, kto przygotował tę przesyłkę. A pan, proszę, niech nie dotyka tej koperty…

CZĘŚĆ 2

— …bo jest na niej coś, czego nie powinno tam być — dokończyła lekarka.

Thomas cofnął rękę, jakby koperta nagle zaczęła parzyć. Papier zaszeleścił między jego palcami. Na białej powierzchni widniała mała, tłusta smuga.

— To tylko recepta — powiedział.

— Nie prosiłam o wyjaśnienie — odparła lekarka. — Proszę usiąść i czekać.

Usiadł, ale kolana drżały mu tak mocno, że metalowe krzesło stukało o podłogę. Ja zostałam przy Laurze.

— Co jest w tej kopercie? — zapytałam.

— Nie wiem. Thomas przyniósł ją rano z samochodu. Powiedział, że to dokumenty dotyczące ubezpieczenia dzieci.

— A ty mu uwierzyłaś?

Laura spojrzała na swoje rozdarte palce.

— Przez dwanaście lat wierzyłam we wszystko, co mówił.

Po pół godzinie pielęgniarka wyszła z gabinetu. Powiedziała, że stan dzieci jest stabilny, ale muszą pozostać pod obserwacją. Charles miał zaburzenia rytmu serca, Anne pieczenie i silne zawroty głowy. Na słowo „serce” nogi ugięły się pode mną.

— Czy to może być środek nasercowy? — zapytałam.

— Nie możemy jeszcze potwierdzić — odparła. — Ale proszę przekazać nam wszystko, co było w pudełku.

Thomas zerwał się z krzesła.

— Nie ma potrzeby robić z tego sensacji.

Odwróciłam się do niego.

— Moje wnuki leżą pod kroplówkami.

— To mógł być przypadek.

— A dlaczego o siódmej rano pytałeś, czy coś zjadłam?

Twarz mu drgnęła.

— Martwiłem się o ciebie.

— Brzmiałeś jak człowiek, który czeka na wynik.

Laura zakryła usta dłonią.

— Thomas, skąd naprawdę były te czekoladki?

— Z cukierni.

— Powiedziałeś mi wczoraj, że zrobiłeś je sam — przypomniałam.

— Tak powiedziałem, bo… bo chciałem, żeby prezent był osobisty.

W tym momencie podszedł do nas starszy mężczyzna w zielonym fartuchu. Miał przy pasku pęk kluczy, a na kciuku cienką, białą bliznę.

— Czy pani Peterson? — zapytał.

— Tak.

— Nazywam się Marek Zieliński. Jestem technikiem toksykologii. Lekarka poprosiła mnie, żebym obejrzał opakowanie.

Thomas natychmiast ruszył w jego stronę.

— To moja prywatna przesyłka. Nie ma pan prawa jej zabierać.

Marek spokojnie wskazał na kartkę w torebce.

— Na etykiecie jest nazwa substancji, której nie używa się w żywności. I dopisana godzina odbioru.

— To niemożliwe — powiedział Thomas.

— Właśnie dlatego chcę wiedzieć, skąd ją pan wziął.

Thomas spojrzał na Laurę. Nie na mnie. Na nią.

Laura zbladła.

— On nie może tego zobaczyć — wyszeptała.

— Czego? — zapytałam.

Przez chwilę myślałam, że znów zacznie zaprzeczać. Zamiast tego Laura sięgnęła do torebki i wyjęła zmięty rachunek. Papier był poplamiony kawą, ale pod spodem widniał podpis Thomasa oraz data sprzed sześciu dni.

— Znalazłam go w kieszeni jego marynarki — powiedziała. — Myślałam, że dotyczy jego leków.

Thomas rzucił się, by wyrwać jej rachunek. Chwyciłam Laurę za nadgarstek i cofnęłam ją za siebie.

— Nie dotykaj jej — powiedziałam.

— Mamo, nie rozumiesz, co się dzieje.

— To ty nie rozumiesz. Próbowałeś mnie otruć?

Jego oczy zrobiły się puste.

— Gdybym chciał cię zabić, nie wysłałbym czekoladek w pudełku z moim imieniem.

— Właśnie dlatego myślałam, że prezent jest niewinny.

Marek zabrał rachunek w rękawiczkach. Potem podniósł głowę.

— Pani Peterson, muszę panią o coś zapytać. Czy ma pani w domu dokumenty podpisane przez syna w ciągu ostatnich dwóch tygodni?

— Nie. A dlaczego?

— Bo na tej kartce widnieje nie tylko zakup substancji. Jest tu numer sprawy dotyczącej pani majątku.

Thomas nagle podszedł do automatu z wodą. Z kieszeni wyjął telefon i wybrał numer.

— Powiedz mu, że plan się zmienił — wyszeptał do słuchawki. — Ona nadal żyje…

CZĘŚĆ 3

— …a dzieci są w szpitalu — usłyszałam, zanim Thomas odsunął telefon od ucha.

Zrobił to za późno. Laura również usłyszała te słowa. Jej twarz stężała, a papierowy kubek wypadł jej z dłoni i potoczył się pod krzesła.

— Z kim rozmawiałeś? — zapytałam.

Thomas przycisnął telefon do piersi.

— Z nikim.

— Powiedziałeś: „plan się zmienił”.

— Byłem w panice.

— Nie. Ty byłeś przygotowany.

Marek poprosił pielęgniarkę o zamknięcie drzwi korytarza. Nikt nie podnosił głosu, ale nagle wszyscy zaczęli poruszać się ostrożniej. Czułam pod stopami szorstką gumową wykładzinę i miałam wrażenie, że cały szpital obserwuje każdy ruch mojego syna.

Laura usiadła i zakryła twarz obiema dłońmi.

— Powiedz jej — wyszeptała. — Powiedz wszystko.

— Laura, przestań.

— To ty kazałeś mi podać dzieciom czekoladki.

— Nie kazałem. Powiedziałem, że mogą spróbować.

— Wiedziałeś, co jest w nadzieniu.

Thomas cofnął się pod ścianę. Rachunek leżał już w przezroczystej kopercie, a pod nim pracownik szpitala umieścił kartkę z wynikami wstępnymi.

— Substancja to naparstnica w stężeniu, które może zatrzymać serce — wyjaśnił Marek. — Dorosły człowiek mógłby umrzeć po kilku kawałkach. Dziecko po jednym.

W gardle poczułam suchy, metaliczny smak.

— Skąd to wiesz? — zapytałam.

— Bo sześć dni temu Thomas odebrał ją z apteki przy ulicy Sadowej. Farmaceuta zapamiętał go, ponieważ twierdził, że potrzebuje jej dla chorego psa. Na rachunku podpisał własne nazwisko.

— To kłamstwo — powiedział Thomas.

— Farmaceuta już tu jedzie — odparł Marek. — Przywiózł kopię recepty i zapis wydania.

Laura spojrzała na Thomasa.

— Mówiłeś, że to preparat witaminowy.

— Chciałem tylko przestraszyć Dorothy.

To zdanie spadło między nami ciężej niż wszystko, co powiedział wcześniej.

— Przestraszyć? — powtórzyłam.

— Nie planowałem, żebyś umarła. Chciałem, żebyś trafiła do szpitala. Potem miałem przejąć twoje rachunki, sprzedać dom i spłacić długi.

— Jakie długi?

Laura zaczęła płakać.

— Thomas zastawił nasz dom. Jego firma upadła. Otworzył kilka pożyczek na moje nazwisko. Mówił, że jeśli sprzedamy twój dom, wszystko naprawi.

Thomas uderzył dłonią w ścianę. Plastikowa osłona przy kontakcie zadrżała.

— Mamo, nie rozumiesz, co mi groziło.

— Rozumiem doskonale. Groziło ci, że stracisz wszystko, co udawałeś, że zbudowałeś.

— Przez całe życie dawałaś mi pieniądze. Tym razem też byś dała.

— Nie poprosiłeś.

— Bo wiedziałem, że odmówisz.

Spojrzałam na niego i nagle zobaczyłam nie syna, którego adoptowaliśmy z Richardem, lecz dorosłego mężczyznę, który dokładnie wyliczył cenę mojego życia.

Wtedy zadzwonił mój telefon. Numer był nieznany.

— Pani Peterson? — zapytał kobiecy głos. — Nazywam się Ewa Borkowska, jestem notariuszką. Muszę panią natychmiast ostrzec. Ktoś właśnie próbuje sprzedać pani dom na podstawie pełnomocnictwa z pani podpisem.

Spojrzałam na Thomasa.

Na jego szyi pojawiła się czerwona plama.

— To niemożliwe — powiedział.

— Pełnomocnictwo zostało złożone dziś rano — ciągnęła notariuszka. — A w dokumentach jest jeszcze jeden podpis. Należy do pani zmarłego męża…