Odeszłam od trzech kobiet walczących o uwagę najgroźniejszego człowieka w Chicago, a jego ochroniarz nagle pobladł

W chwili, gdy wyszłam z prywatnej plaży, człowiek pilnujący Lorenza Duki ruszył za mną z ręką wsuniętą pod marynarkę.

Nie obejrzałam się. Kamyki chrzęściły pod moimi sandałami, a zimny wiatr znad jeziora wciskał mi włosy do ust. Za plecami zostawiłam trzy kobiety, które jeszcze przed chwilą śmiały się zbyt głośno i przesuwały coraz bliżej mężczyzny, o którym całe Chicago mówiło szeptem.

Lorenzo Duca.

Miał trzydzieści osiem lat, twarz aktora i reputację człowieka, z którym nie warto igrać. Gazety nazywały go przedsiębiorcą. Ludzie, którzy znali nocne życie miasta, używali prostszego określenia.

Mafijny boss.

— Amelia, dokąd idziesz? — zawołała za mną Sara.

— Nad wodę.

— Właśnie teraz? On patrzy!

— Tym bardziej.

Parsknęła śmiechem, jakbym powiedziała coś absurdalnego. Nie rozumiałam, dlaczego każda kobieta w pobliżu potężnego mężczyzny natychmiast zamieniała się w uczestniczkę zawodów. Jedna poprawiała włosy. Druga pochylała się nad stołem. Trzecia dotykała jego ramienia, jakby przypadkiem.

Ja nie chciałam wygrywać jego uwagi.

Chciałam tylko oddychać.

Za mną ucichł gwar. Poczułam to, zanim usłyszałam kroki. Ciężkie, równe, coraz bliższe. Zatrzymałam się przy drewnianym pomoście. Deski były wilgotne, a pod palcami wyczułam wystający łebek gwoździa.

— Pani Amelia? — odezwał się mężczyzna.

Odwróciłam się.

To nie był Lorenzo. Jego ochroniarz był wysoki, szeroki w ramionach i miał bliznę przecinającą prawy łuk brwiowy. W dłoni trzymał małą, kremową kopertę.

— Skąd pan zna moje imię?

— Szef chce z panią porozmawiać.

— Proszę mu powiedzieć, że nie jestem zainteresowana.

— To nie propozycja.

Serce uderzyło mi mocniej, choć twarz zachowałam spokojną.

— W takim razie tym bardziej odmowa.

Z plaży dobiegł głos Lorenza.

— Mauro, zostań.

Ochroniarz natychmiast się zatrzymał. Lorenzo stał kilkanaście metrów dalej, bez marynarki, z nieruszonym kieliszkiem szampana w dłoni. Trzy kobiety patrzyły na niego z osłupieniem. Jego wzrok nie odrywał się ode mnie.

— Podejdź — powiedział.

— Nie.

Jedno słowo zawisło między nami jak kamień.

Kącik jego ust drgnął.

— Nie wiesz nawet, o co chcę zapytać.

— A pan nie wie, dlaczego odchodzę.

— Wiem. Nie lubisz przedstawień.

— Nie lubię mężczyzn, którzy każą ochroniarzom zatrzymywać kobiety na pomoście.

Mauro spuścił wzrok. Lorenzo przez moment patrzył na niego, potem na kopertę.

— Otwórz ją — polecił.

— Nie przy nim.

Tym razem to ja wskazałam ochroniarza. Lorenzo skinął głową. Mauro odszedł kilka kroków, ale nadal obserwował każdy mój ruch.

Rozdarłam papier paznokciem. W środku znajdowała się jedna fotografia i krótka wiadomość napisana pismem, które rozpoznałam natychmiast.

Pismem mojego ojca.

Ojciec zmarł sześć lat wcześniej, a mimo to ręka zaczęła mi drżeć tak mocno, że zdjęcie prawie wypadło mi na deski.

Lorenzo zrobił krok w moją stronę.

— Co jest na fotografii?

Spojrzałam na czarno-biały kadr. Mój ojciec stał przed magazynem przy nabrzeżu. Obok niego młody Lorenzo. A między nimi mężczyzna, którego znałam tylko z rodzinnych opowieści.

Człowiek, przez którego ojciec bał się wychodzić z domu.

Na odwrocie widniało jedno zdanie: „Jeśli Duca cię znajdzie, zapytaj go o noc przy latarni”.

Lorenzo zobaczył moje pobladłe palce i nagle przestał się uśmiechać.

— Amelia — powiedział cicho. — Kto ci to dał?

Zza wydm dobiegł trzask łamanej gałęzi. Mauro odwrócił głowę, a ja poczułam, że ktoś obserwuje nas z ciemniejącej alei. Lorenzo wyciągnął rękę w stronę fotografii, lecz zanim jej dotknął, z oddali rozległ się kobiecy krzyk i ciężkie kroki ruszyły ku nam…

CZĘŚĆ 2

…Mauro pobiegł pierwszy, a Lorenzo chwycił mnie za łokieć i pociągnął za drewnianą budkę ratownika. Jego palce były mocne, ale nie zaciskały się boleśnie. Nad jeziorem zapadał zmierzch, lampy przy promenadzie migotały, a w powietrzu czuć było mokre drewno i metaliczny zapach nadchodzącej burzy.

— Proszę mnie puścić — syknęłam.

— Gdybym chciał cię skrzywdzić, nie ostrzegałbym przed tym człowiekiem.

— To pan przysłał mi fotografię.

— Nie.

— Wszyscy tak mówią, kiedy nie chcą odpowiadać.

Lorenzo spojrzał na kartkę, którą ściskałam w dłoni.

— Twój ojciec pracował kiedyś dla mojego ojca.

— Wiem.

— Nie wiesz wszystkiego.

— Wiem, że po jego śmierci wasza rodzina przysłała nam pieniądze. Ojciec ich nie przyjął. Tydzień później stracił pracę, a pół roku później zaczął pić.

Jego szczęka napięła się tak mocno, że pod skórą poruszył się mięsień.

— Mój ojciec nie żyje od jedenastu lat. Nie on wysłał te pieniądze.

— To kto?

Zanim odpowiedział, Mauro wrócił. Miał rozciętą wargę i mokry rękaw marynarki.

— Nikogo nie znalazłem — powiedział. — Ale przy ścieżce leżała ta rzecz.

Podał mu mosiężny brelok w kształcie latarni morskiej. Od razu rozpoznałam drobne pęknięcie na podstawie. Ojciec nosił taki przy kluczach przez całe życie.

— To było w jego biurku — wyszeptałam.

— Skąd wiesz?

— Sama je wyrzuciłam po pogrzebie.

Lorenzo położył brelok na swojej dłoni. Nie wyglądał na zaskoczonego. Wyglądał na człowieka, który właśnie dostał potwierdzenie najgorszych podejrzeń.

— Pojedziesz ze mną — powiedział.

— Nie ma mowy.

— Ktoś śledzi cię od co najmniej tygodnia.

— Skąd pan to wie?

Mauro wyjął z kieszeni kilka małych zdjęć. Na pierwszym wychodziłam z pracy. Na drugim stałam w kolejce po kawę. Na trzecim spałam w autobusie, z głową opartą o szybę.

Zrobiło mi się zimno, mimo że powietrze było duszne.

— Mogli zrobić te zdjęcia dzisiaj — powiedział Lorenzo. — Ale to zdjęcie z autobusu jest sprzed dziewięciu dni.

— Dlaczego mi pan pomaga?

— Bo ktoś, kto szuka ciebie, szuka również odpowiedzi, której mój brat całe życie próbował się pozbyć.

— Ma pan brata?

Lorenzo milczał o sekundę za długo.

— Miałem.

W jego głosie nie było żalu. Było coś cięższego. Wina.

Zabrał mnie do starego hotelu nad rzeką, należącego do jego rodziny. W holu pachniało woskiem i kawą, a zegar nad recepcją wskazywał dziewiętnastą czterdzieści. Na ścianach wisiały portrety mężczyzn o podobnych oczach.

— Nie chcę być częścią waszej wojny — powiedziałam.

— Nie będziesz. Będziesz świadkiem prawdy.

— A jeśli nie chcę jej znać?

— Wtedy ktoś inny zdecyduje, co ma się stać z twoim życiem.

Podał mi klucz do pokoju na drugim piętrze. Na metalowej płytce widniała liczba siedemnaście.

— Spędzisz tu noc.

— Nie będę spała w hotelu mafijnego bossa.

— To nie hotel. To jedyne miejsce, którego moi wrogowie nie odważą się przeszukać.

— A pan?

— Ja będę za drzwiami.

— To wcale mnie nie uspokaja.

Po raz pierwszy naprawdę się uśmiechnął, lecz uśmiech zniknął, gdy zobaczył fotografię leżącą na stole.

— Jutro rano pojedziemy do latarni — powiedział. — Jeśli twój ojciec zostawił tam coś jeszcze, dowiemy się, kto kłamie.

O drugiej w nocy obudził mnie dźwięk telefonu. Numer był zastrzeżony.

— Halo?

Przez chwilę słyszałam tylko szum.

Potem odezwała się kobieta.

— Nie ufaj Lorenzowi. Twój ojciec nie zginął przypadkiem.

— Kim pani jest?

— Tą, która widziała, co stało się przy latarni.

W tle zabrzmiał niski sygnał statku.

— Proszę podać imię.

— Powiedz Lorenzowi, że Marta Zawadzka czeka na niego w kaplicy Świętego Michała. I że mam księgę z jego podpisem…

Połączenie się urwało. W tej samej chwili ktoś zapukał trzy razy do mojego pokoju.

CZĘŚĆ 3

Drzwi otworzył Lorenzo, trzymając w dłoni ciężki metalowy pręt wyrwany z poręczy schodów. W korytarzu paliła się tylko jedna żółta lampa, pod którą jego twarz wyglądała ostrzej niż zwykle.

— Słyszałem telefon — powiedział.

— Marta Zawadzka. Kaplica Świętego Michała. Księga z pańskim podpisem.

Jego ręka opadła.

— Skąd znasz to nazwisko?

— Ona do mnie zadzwoniła.

Mauro pojawił się za jego plecami.

— Szefie, nie możemy tam jechać bez ludzi.

— Nie jedziemy po ludzi. Jedziemy po Martę.

Kaplica stała przy starym cmentarzu portowym. Była trzecia nad ranem, wiatr szarpał blaszanym krzyżem, a żwir chrzęścił pod naszymi butami. W środku paliła się jedna świeca. Przy ołtarzu siedziała drobna kobieta w granatowym płaszczu, z palcami owiniętymi bandażem.

— Lorenzo Duca — powiedziała. — Twój ojciec miał takie same oczy, ale mniej sumienia.

Mauro uniósł broń.

— Opuść ją — rozkazał Lorenzo.

Marta spojrzała na mnie.

— Jesteś córką Piotra Wysockiego.

— Znała go pani?

— Pracowałam jako księgowa w magazynach Duki. Twój ojciec prowadził rachunki. Odkrył, że pieniądze z transportów nie znikały za granicą. Trafiały do funduszu utworzonego przez wuja Lorenza, Marcela.

Lorenzo zesztywniał.

— Marcel nie żyje od siedmiu lat.

— Zmarł bogaty, otoczony lekarzami. To nie znaczy, że umarła jego prawda.

Wyjęła spod ławki grubą księgę oprawioną w popękaną skórę. Położyła ją na kamiennej posadzce. Na stronach widniały daty, kwoty i podpisy.

Mój ojciec podpisywał rachunki jako świadek. Marcel jako zatwierdzający. A pod ostatnią stroną znajdował się podpis Lorenza.

— To niemożliwe — powiedziałam.

— Podpis jest prawdziwy — odparła Marta. — Lorenzo podpisał go jedenaście lat temu, kiedy Marcel zagroził, że zabije jego młodszego brata, Adriana.

— Adrian nie żyje — wyszeptał Lorenzo.

— Właśnie dlatego twój ojciec został uznany za zdrajcę. Piotr próbował wynieść księgę z magazynu. Marcel kazał go zatrzymać przy latarni. Adrian próbował mu pomóc. Doszło do strzelaniny.

Zrobiło mi się niedobrze.

— A mój ojciec?

Marta spuściła oczy.

— Przeżył tamtą noc. Marcel kazał mu zniknąć, ale Lorenzo znalazł go wcześniej. Twój ojciec błagał, żeby nie mścił się na Marcelu, tylko chronił ciebie. Lorenzo zabrał mu dokumenty i przez lata udawał, że przejął rodzinny interes z własnej woli.

Spojrzałam na Lorenza.

— Mój ojciec żył?

— Przez trzy dni — odpowiedziała Marta. — Zmarł w szpitalu pod innym nazwiskiem. Lorenzo zapłacił za pogrzeb, ale nie powiedział ci prawdy, bo Marcel obserwował każdy twój krok.

— Mogłeś mi powiedzieć.

— Gdybym powiedział, zginęłabyś razem z nim.

Jego głos pękł po raz pierwszy. Nie odwróciłam wzroku.

— A podpis?

Lorenzo dotknął księgi.

— Podpisałem, żeby ocalić Adriana. Marcel i tak go zabił. Potem zacząłem odbierać mu wszystko po kolei, aż zostały tylko ludzie, którzy bali się odejść.

Marta wsunęła pod ostatnią stronę drugi dokument.

— Jest jeszcze to. Piotr zostawił go u notariusza. Miał zostać otwarty dopiero wtedy, gdy Amelia zobaczy księgę.

Przeczytałam pierwsze zdanie i poczułam, jak świat usuwa mi się spod nóg.

Ojciec nie prosił w nim o zemstę. Prosił Lorenza, by oddał córce pieniądze z funduszu, który przez lata ukrywał przed rodziną Marcela.

Wtedy telefon Lorenza zadzwonił. Odebrał, a po kilku sekundach jego twarz stwardniała.

— Co się stało? — spytałam.

— Marcel nie działał sam. Osoba, która opłacała twoje śledzenie, właśnie wyszła z hotelu.

— Kto?

Lorenzo spojrzał na Martę. Kobieta zacisnęła palce na brzegu ławki.

— Sara — powiedziała. — Twoja przyjaciółka. I ma przy sobie oryginał testamentu twojego ojca…