CZĘŚĆ 4
Nadal tam jest.
Te słowa sprawiły, że przez sekundę nikt się nie poruszył. Deszcz uderzał w szyby latarni, a metalowa kaseta leżała otwarta na podłodze. W środku znajdowały się księgi rachunkowe, stary list ojca i pieczęć Przystani Latarników.
— Kto? — zapytałam.
Jan spojrzał na telefon.
— Kierownik ośrodka. Roman Sowa.
Adrian wypuścił powietrze nosem.
— To niemożliwe.
— Znasz go? — spytałam.
— Każdy zna Romana.
— Ty znałeś go najlepiej.
Jego twarz zrobiła się napięta. Nadia usiadła na najniższym stopniu, jakby nagle zabrakło jej sił.
— Roman nie był tylko kierownikiem — powiedziała. — To on znalazł Adriana, kiedy szukał sposobu na przejęcie ośrodka.
— Skąd wiesz?
— Bo to on przygotował spółkę na moje nazwisko. To on wysyłał mi dokumenty. Adrian był twarzą całego planu, ale Roman miał dostęp do ksiąg, pieczęci i kont.
Adrian rzucił jej ostre spojrzenie.
— Nie próbuj zrzucać wszystkiego na mnie.
— Nie zrzucam. Mówię, co podpisałam i komu wierzyłam.
Podała mi mosiężny klucz.
— Ten klucz otwiera archiwum w Przystani. Roman trzyma tam kopie wszystkiego.
Jan wziął płaszcz z wieszaka.
— Jedziemy.
— A oni? — zapytałam.
— Pojadą z nami.
Adrian parsknął.
— Nie wydasz mi poleceń.
— Nie muszę. Wystarczy, że Marta ma oryginały, a Nadia ma zeznanie.
Adrian spojrzał na mnie.
— Jeśli pojedziesz do Przystani, stracisz wszystko. Bank już przejął część zobowiązań.
— To ty je zaciągnąłeś.
— Dla nas.
— Nie mów „dla nas”.
Wypowiedzenie tych trzech słów bolało bardziej niż krzyk. Przez trzy lata mówiłam „my”, kiedy on mówił „ja” w sposób, którego nie chciałam zauważyć.
Do ośrodka dotarliśmy po zmroku. Przystań stała nad samą wodą, z czerwonym dachem i wysokim masztem, na którym wisiała podarta flaga ratownicza. W oknach paliło się światło.
Roman czekał w biurze. Miał na sobie mój ulubiony granatowy sweter ojca, który kiedyś powiesiłam w magazynie, bo pachniał dymem z kominka. Ten widok uderzył mnie nagle i fizycznie.
— Pani Marta — powiedział Roman. — Bałem się, że stało się pani coś złego.
— A jednak nie zadzwonił pan ani razu.
— Adrian powiedział, że wyjechała pani dobrowolnie.
— Na lotnisku zostawił mnie bez pieniędzy i dokumentów.
Roman zerknął na Adriana.
To spojrzenie trwało ułamek sekundy, ale wystarczyło. Nie byli zaskoczeni swoim widokiem.
Jan położył księgi na biurku.
— Gdzie są pieniądze z dzisiejszej wypłaty?
— Jakiej wypłaty?
— Tej z konta właścicielki.
Roman zacisnął usta.
— Wszystkie rachunki były zatwierdzone przez panią Martę.
Położyłam na biurku dokument z podrobionym podpisem.
— Ten podpis nie jest mój.
— Ekspertyza może powiedzieć coś innego.
— Nie będzie potrzebna.
Nadia wyszła do przodu.
— Będę zeznawać, że widziałam, kto zamówił pieczęć i kto odebrał przelew.
Roman uśmiechnął się szyderczo.
— Pani też jest zamieszana.
— Wiem. Dlatego przyniosłam wszystkie wiadomości, umowy i numery rachunków.
Adrian odwrócił się do niej.
— Mówiłaś, że tego nie masz.
— Mówiłam ci, że nie mam nic, co mogłoby cię uratować.
Wtedy Adrian zrobił coś, czego się nie spodziewałam. Podszedł do szafy, wyjął klucz i otworzył dolną szufladę. Roman rzucił się w jego stronę.
— Nie!
Adrian wyjął cienką teczkę i położył ją przede mną.
— To jest prawdziwa umowa — powiedział. — Roman kazał mi podpisać fałszywą, ale zachowałem kopię tej, którą twój ojciec sporządził wcześniej.
Spojrzałam na papier. Ojciec nie sprzedawał Przystani. Przekazywał ją fundacji ratowniczej, pod jednym warunkiem: ośrodek miał pozostać miejscem bezpłatnych szkoleń dla dzieci rybaków i ratowników. Fundacja nie została jeszcze wpisana do rejestru, bo brakowało mojego podpisu.
— Dlaczego mi tego nie dałeś? — zapytałam.
Adrian patrzył na teczkę, nie na mnie.
— Bo Roman obiecał, że jeśli przejmiemy ośrodek, spłacę długi. Później zobaczyłem kwoty. Zrozumiałem, że nie chodzi o sprzedaż. Chodziło o ziemię pod hotelem.
— A więc zostawiłeś mnie na lotnisku, żeby kupić sobie czas.
— Nadia miała pieniądze. Myślałem, że…
— Że co? Że po ośmiu dniach wrócę i podziękuję?
Nie odpowiedział.
Roman rzucił się do drzwi, lecz Jan zagrodził mu drogę. Nie było pościgu ani wielkich słów. Była tylko chwila, w której Roman zobaczył na biurku własne podpisy, a potem ludzi stojących przeciwko niemu.
Następnego ranka dokumenty trafiły do notariusza. Bank wstrzymał wypłatę. Fundacja uznała testament ojca, a Przystań nie została sprzedana. Roman musiał oddać księgi i pieniądze, zanim ktokolwiek zdecydował, co dalej z jego winą.
Adrian przyjechał do mnie jeszcze tego samego dnia. Czekał przed magazynem, gdzie ojciec trzymał łodzie ratunkowe. Miał pustą teczkę pod pachą.
— Chcę ci pomóc naprawić Przystań — powiedział.
— Nie możesz już być jej wspólnikiem.
— Wiem.
— I nie możesz pracować przy pieniądzach.
— Wiem.
— Możesz za to odpracować dług. Przez rok. Bez wynagrodzenia. Przy naprawie łodzi, nie przy decyzjach.
Podniósł wzrok.
— Zgodzisz się, żebym został?
— Nie dla mnie. Dla ludzi, których chciałeś wyrzucić z tego miejsca.
Adrian skinął głową. Nie poprosiłam go o przebaczenie. Nie było jeszcze za co go udzielić.
Nadia wyjechała z miasta, ale przed wyjazdem podpisała zeznanie i przekazała fundacji wszystkie dokumenty. Jej brat odzyskał dobre imię, a ona przyjęła pracę przy księgowości fundacji pod warunkiem stałej kontroli. Nie nazwałyśmy tego przyjaźnią. Nazwałyśmy to uczciwym początkiem.
Wieczorem weszłam do archiwum z mosiężnym kluczem w dłoni. Na półce znalazłam ostatnią kopertę ojca. W środku był krótki list.
„Marto, jeśli czytasz te słowa, znaczy, że ktoś próbował wmówić ci, że jesteś sama. Nie wierz mu. Przystań nie potrzebuje właściciela. Potrzebuje człowieka, który pamięta, po co ją zbudowano.”
Następnego dnia pierwsza grupa dzieci przyjechała na szkolenie. Jedna z dziewczynek miała za duży kombinezon ratowniczy i potykała się o rękawy. Poprosiła mnie o pomoc przy zapięciu kamizelki.
— Pani Marto, czy ta latarnia naprawdę działa?
Spojrzałam na wieżę, potem na mosiężny klucz i uśmiechnęłam się po raz pierwszy od tamtego lotniska.
— Działa — odpowiedziałam. — Tylko wcześniej ktoś próbował zgasić ją od środka.
Dziewczynka podniosła głowę, gdy światło przecięło ciemność nad wodą. Na dole Adrian naprawiał wiosło pod okiem Jana, a Nadia układała dokumenty fundacji w nowej szafie.
Nie odzyskałam narzeczonego. Odzyskałam nazwisko ojca, jego dzieło i własny głos.
A kiedy syrena alarmowa rozległa się nad zatoką, wszyscy pobiegli do łodzi — nawet Adrian, który po raz pierwszy musiał płynąć nie po swoje życie, lecz dla cudzego.
Przegapiłeś początek?
