Złamałam najważniejszy zakaz w posiadłości Romano, a kiedy Victor wszedł do biblioteki, jego twarz nagle stężała

O drugiej nad ranem obudziło mnie szuranie krzesła pod drzwiami biblioteki i cichy, urywany oddech dziecka, którego nikt w tym domu nie potrafił uspokoić.

Leżałam na wąskim łóżku w pokoju służby, wciąż ubrana w granatowy uniform. Deszcz walił w dach, a pioruny rozświetlały korytarz przez mleczne szyby. Na krześle wisiał mój fartuch z małą mosiężną agrafką w kształcie jaskółki. Matka przyszyła ją do materiału, zanim przyjęłam pracę u Romano.

Nie zdążyłam nawet założyć butów, gdy rozległ się kolejny krzyk.

Nie był głośny. Był gorszy. Brzmiał tak, jakby ktoś próbował wołać o pomoc, ale zapomniał, jak używa się głosu.

Wybiegłam na korytarz.

— Panno Brooks! — syknęła pani Higgins z końca galerii. — Proszę natychmiast wrócić do pokoju.

Stała pod lampą, ściskając pęk kluczy. Metal drżał w jej dłoni.

— To Mia.

— Wiem, czyja to jest siostra.

— Ona się boi.

— I dlatego nie wolno pani do niej iść.

Wtedy coś uderzyło w drzwi biblioteki od środka. Raz. Drugi.

Pani Higgins pobladła.

— Ochrona już jedzie — powiedziała, ale nawet ona nie uwierzyła we własne słowa.

Znałam ten ton. Przez dwa lata słyszałam go w szpitalu, gdy lekarze mówili matce, że jeszcze chwila, jeszcze jedna noc, jeszcze jeden rachunek. Słowa, które miały uspokajać, a tylko kupowały czas.

Pobiegłam.

Biblioteka była lodowata. Mia siedziała pod ciężkim dębowym biurkiem, z kolanami przyciśniętymi do piersi. Jej bose stopy były sine, a palce zaciskały się na skrawku czerwonej wstążki.

— Miuś, to ja, Hannah.

Dziewczynka spojrzała na mnie, lecz nie poruszyła ustami.

W tej samej chwili piorun zatrząsł szybami. Mia wydała z siebie zdławiony dźwięk i cofnęła się tak gwałtownie, że uderzyła głową o nogę biurka.

Miałam wezwać ochronę. Taki był rozkaz. Nikt nie mógł jej dotykać, pytać ani pocieszać.

Odpięłam radio od paska.

Potem odłożyłam je na dywan.

— Nie musisz wychodzić — powiedziałam, wsuwając się pod biurko. — Posiedzę tutaj.

— Panno Brooks! — krzyknęła pani Higgins. — Proszę natychmiast opuścić pomieszczenie!

Mia wyciągnęła rękę.

Niepewnie. Jakby sama nie wiedziała, czy ma prawo o coś prosić.

Otworzyłam ramiona.

— Tylko jeśli chcesz.

Rzuciła się na mnie.

Jej paznokcie wbiły się w mój uniform, a policzek przywarł do mojego serca. Czułam każdy jej spazm. Zaczęłam nucić melodię, którą matka śpiewała podczas zmywania naczyń.

Po czterdziestu minutach drzwi otworzyły się z hukiem.

Victor Romano stał w progu. Miał mokrą koszulę, krew na knykciu i broń przy biodrze. Za nim czekało trzech uzbrojonych mężczyzn.

Spojrzał na mnie, potem na śpiącą Mię.

— Przepraszam — wyszeptałam. — Znam regulamin, ale ona…

— Jak się nazywasz?

— Hannah Brooks.

Jego twarz zmieniła się na ułamek sekundy.

Victor uklęknął przy biurku.

— Nie budź jej — powiedział.

Kiedy ochroniarze wyszli, usiadł na skórzanym krześle i przez kilka minut patrzył na siostrę. Moja noga zdrętwiała tak mocno, że ledwie czułam stopę.

— Jak długo będziemy tak siedzieć? — zapytałam.

— Dopóki się nie obudzi.

— Moja lewa stopa umarła.

Kącik jego ust drgnął. Pierwszy raz zobaczyłam w nim coś innego niż chłód.

Wtedy na korytarzu rozległ się dźwięk telefonu.

Victor podniósł aparat. Słuchał trzy sekundy. Potem spojrzał na mnie, a cała miękkość zniknęła z jego twarzy.

— Ktoś pyta o pannę Brooks — powiedział.

— Kto?

Nie odpowiedział. Wstał, wyjął z kieszeni klucz i podszedł do zamkniętej szafki w bibliotece.

Zamek kliknął.

Victor sięgnął po cienką, czarną teczkę i zaczął ją otwierać…

CZĘŚĆ 2

Victor rozchylił teczkę, ale zanim wyjął z niej pierwszy dokument, Mia poruszyła się na mojej piersi.

Zamarliśmy oboje.

Dziewczynka zacisnęła palce na moim fartuchu i zamruczała przez sen. Czerwona wstążka wysunęła się z jej dłoni na dywan.

Victor natychmiast zamknął teczkę.

— Zabierz ją do pokoju — powiedział.

— Przed chwilą kazał mi pan jej nie budzić.

— Teraz mówię coś innego.

— A jeśli się obudzi?

Jego szczęka napięła się.

— Wtedy będę obok.

Podniosłam Mię ostrożnie. Była drobna, ale przez całe nocne czuwanie moje ramiona drżały z wysiłku. Victor wyciągnął ręce, jednak dziewczynka natychmiast wtuliła się we mnie mocniej.

— Nie chce pana — powiedziałam cicho.

W jego oczach pojawił się ból, szybko przykryty gniewem.

— Ona nie wie, czego chce.

— Wie, kogo się teraz nie boi.

Na korytarzu zapaliły się czerwone lampki alarmowe. Ich blask przesuwał się po marmurowej posadzce jak pulsująca rana.

Pani Higgins podbiegła do nas.

— Panie Romano, południowa brama została otwarta.

— Przez kogo?

— Nie wiemy.

Victor spojrzał na mnie.

— Odłóż Mię na kanapę.

— Nie.

— Hannah.

To był pierwszy raz, gdy wypowiedział moje imię. Nie zabrzmiało jak prośba.

— Jeśli ktoś wszedł do domu, nie zostawię jej samej.

— Nikt tu nie wejdzie.

— Pańska siostra też tak myślała, zanim zaczęła krzyczeć.

Pani Higgins zacisnęła usta.

— Ta dziewczyna przekracza granice.

— A pani przez jedenaście dni nie zauważyła, że Mia nie je kolacji — odpowiedziałam.

Kobieta cofnęła się, jakby ją spoliczkowałam.

Victor uniósł dłoń.

— Dość. Sprowadźcie doktora Lewisa. I przynieście listę wszystkich pracowników.

Poczułam zimno pod żebrami.

— Dlaczego listę?

— Bo ktoś znał kod bramy.

Przeniesiono nas do małego salonu przy bibliotece. Zegar wskazywał trzecią siedemnaście. Na stoliku stała filiżanka herbaty, której para pachniała gorzkimi ziołami. Mia nadal spała, a ja siedziałam z nią na sofie, podczas gdy Victor przeglądał dokumenty.

W końcu wyciągnął jedną kartkę.

— Twoja matka nazywa się Eleanor Brooks?

Moje palce zesztywniały na plecach Mii.

— Tak.

— Pracowała kiedyś w klinice świętego Rafała?

— Przez dziewięć lat. Skąd pan wie?

— Zajmowała się rozliczeniami.

— To nie jest tajemnica.

— Nie. Tajemnicą jest to, dlaczego jej nazwisko pojawia się w aktach zamachu na moją rodzinę.

Serce uderzyło mi tak mocno, że Mia poruszyła głową.

— Moja matka nie miała z tym nic wspólnego.

— Tego nie powiedziałem.

— Ale pan tak myśli.

Victor odłożył kartkę. Na jej rogu widniał ślad po zszywce i brązowa plama, której nie potrafiłam rozpoznać.

— Cztery dni przed eksplozją ktoś wypłacił jej pieniądze.

— Moja matka była wtedy w szpitalu.

— Wiem.

— To była zaliczka na leczenie. Mam rachunki.

— Wierzę ci.

Jego odpowiedź była tak spokojna, że bardziej mnie przestraszyła niż oskarżenie.

O czwartej rano doktor Lewis zbadał Mię. Dziewczynka nie obudziła się, kiedy mierzył jej puls.

— To pierwszy spokojny sen od miesięcy — powiedział lekarz.

Victor odwrócił wzrok.

Wtedy telefon na biurku zadzwonił po raz drugi. Odebrał go jeden z ochroniarzy i podał mu słuchawkę.

Victor słuchał, a potem spytał:

— Jesteś pewien, że widziałeś ją przy bramie?

Spojrzał na mnie.

— Kogo? — zapytałam.

Nie zdążył odpowiedzieć. Z korytarza dobiegł krzyk pani Higgins.

— Panie Romano! Panna Brooks nie może wyjechać z posiadłości!

Victor wstał.

— Dlaczego?

— Bo znaleźliśmy coś w jej pokoju.

Mia otworzyła oczy dokładnie w chwili, gdy do salonu wbiegł ochroniarz z małym metalowym pudełkiem w dłoni…

❤️ Dziękuję, że dotarliście aż tutaj. Ciąg dalszy czeka już w pierwszym komentarzu. 👇

Jeśli komentarz nie wyświetli się od razu, wybierzcie opcję „Pokaż wszystkie komentarze”.

Jeśli chcecie poznać dalszy ciąg, zostawcie polubienie i napiszcie w komentarzu „Tak”.

CZĘŚĆ 3

Metalowe pudełko wylądowało na stole z ciężkim stukiem.

Mia usiadła gwałtownie. Jej oczy rozszerzyły się na widok przedmiotu, a potem dziewczynka zaczęła oddychać tak szybko, że doktor Lewis podbiegł do niej.

— Schowajcie to — powiedziałem, a właściwie powiedziałam, bo głos uwiązł mi w gardle. — Natychmiast.

Victor spojrzał na ochroniarza.

— Gdzie to znaleziono?

— Pod materacem w pokoju panny Brooks.

— To kłamstwo — wyrzuciłam z siebie. — W moim pokoju nie ma żadnego pudełka.

Pani Higgins stała za nim z rękami splecionymi na brzuchu.

— W takim razie ktoś je tam włożył.

— I zostawił panią, żeby je znalazła?

— Proszę uważać.

Victor otworzył wieko.

W środku leżał mosiężny klucz, pożółkła karta dostępu do kliniki świętego Rafała i mały skrawek papieru z czterema cyframi. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy.

Te cyfry znałam.

Były datą operacji matki.

— To nie moje — powiedziałam.

— Klucz ma wygrawerowany znak kliniki — zauważył Victor.

— Nigdy go nie widziałam.

Mia zaczęła płakać bezgłośnie. Podeszłam do niej, lecz Victor mnie zatrzymał.

— Nie dotykaj jej.

— Ona panikuje!

— Powiedziałem…

— A ja mówię, że pańskie rozkazy nie oddychają za nią!

Wtedy z korytarza dobiegł głos:

— To nie Hannah.

Wszyscy odwróciliśmy głowy.

W drzwiach stał Luca Ferri, najstarszy kierowca w domu. Miał przemoknięty płaszcz i laskę, której używał po wypadku sprzed lat. Przez jedenaście dni widywałam go tylko rano przy garażu.

Victor zrobił krok do przodu.

— Kto pozwolił ci wejść?

— Nikt. Przyszedłem, bo zobaczyłem człowieka przy południowej bramie.

— Mów.

Luca spojrzał na panią Higgins.

— To ona zaniosła pudełko do pokoju panny Brooks.

Kobieta cofnęła się.

— Kłamiesz.

— Nie. Kłamałem przez dwa lata, kiedy mówiłem, że tamtej nocy prowadziłem samochód pana Victora.

W pokoju zrobiło się tak cicho, że słyszałam kapanie wody z jego płaszcza.

Victor chwycił go za kołnierz.

— Powtórz.

— Nie prowadziłem. Samochód odjechał z posiadłości wcześniej. Pani Higgins wpuściła do niego pana Salvatore Romano.

Victor puścił jego ubranie.

— Mój stryj nie żyje.

— Ale jego rozkazy zostały. Miał rachunki, nazwiska i człowieka w klinice.

Luca wyjął z kieszeni kopertę owiniętą folią. Nie była szara ani biała, lecz żółta od wilgoci i zapisana czerwonym atramentem.

— Znalazłem ją za tapicerką samochodu. Bałem się ją oddać.

Victor wyrwał mu kopertę. W środku znajdowała się strona z księgi płatności. Przy jednej pozycji widniał podpis Salvatorego. Przy następnej — nazwisko Eleanor Brooks.

— To moja matka — powiedziałam.

— Nie — odparł Luca. — To nazwisko świadka, nie wspólniczki.

Z kieszeni wyjął drugi dokument.

— Pani Eleanor odkryła, że pieniądze przeznaczone na ochronę dzieci zostały wypłacone przed zamachem. Zabrała kopię księgi i przekazała ją człowiekowi, któremu ufała.

— Komu? — spytał Victor.

Luca spojrzał na niego.

— Pańskiemu ojcu.

Victor zbladł.

Luca mówił dalej. Eleanor nie dostała łapówki. Została zaatakowana, a rachunki medyczne były skutkiem tamtej napaści. Salvatore kazał ją uciszyć, a potem wykorzystał jej nazwisko, by odsunąć podejrzenia od siebie.

— Dlaczego matka nigdy mi nie powiedziała? — zapytałam.

— Bo zagrożono, że zabiją panią — odpowiedział Luca.

Victor podniósł wzrok znad dokumentu.

— Gdzie jest teraz Eleanor?

Mój telefon zawibrował w kieszeni.

Nieznany numer.

Odebrałam.

Przez kilka sekund słyszałam tylko czyjś oddech, a potem głos matki:

— Hannah, nie wracaj do domu. Oni już wiedzą, że znalazłaś klucz.

Połączenie się urwało.

Na stole, pod otwartym pudełkiem, leżała jeszcze jedna kartka. Victor ją podniósł. Przeczytał pierwsze zdanie i zacisnął palce tak mocno, że papier się pomarszczył.

— Co tam jest? — spytałam.

Spojrzał na mnie.

— Adres miejsca, w którym moja matka ukryła dowód. I nazwisko człowieka, który od dziesięciu lat pilnuje, żeby nikt do niego nie dotarł…