CZĘŚĆ 4

Telefon nadal dzwonił, kiedy Wiera wypuściła go z ręki.

Urządzenie spadło na podłogę i przesunęło się pod metalowe łóżko Lizy.

Na ekranie migało imię: Stefan Melnik.

Ojciec Aleksandra.

Aleksander spojrzał na matkę.

— Powiedziałaś, że ojciec nie wiedział.

— Nie chciałam, żebyś go spotkał.

— To nie jest odpowiedź.

Pielęgniarka Teresa zamknęła teczkę przy piersi.

— Kierowca, który przywiózł pańskiego syna po wypadku, nie był przypadkowy — powiedziała. — Pracował dla pańskiego ojca. Pani Wiera wiedziała, że ma pana przewieźć do prywatnej kliniki i nie wpisywać nazwiska Marianny do dokumentów.

— Dlaczego mi pani wcześniej nie powiedziała? — zapytał Aleksander.

Teresa ścisnęła usta.

— Bo dostałam pieniądze na leczenie męża. A potem bałam się, że jeśli zeznam, moja rodzina za to zapłaci.

Nie usprawiedliwiała się. Po prostu stała pod jarzeniówką z rękami, które drżały równie mocno jak moje.

Aleksander podniósł telefon matki.

— Zadzwoń do niego.

— Nie.

— Zadzwoń.

— Aleksandrze, nie rozumiesz, co robisz.

— Rozumiem aż za dobrze.

Kliknął zieloną słuchawkę.

Po dwóch sygnałach ktoś odebrał.

— Wiero? — odezwał się męski głos. — Dlaczego nie odbierasz?

Aleksander włączył głośnik.

— Tato, jestem w szpitalu.

Zapadła krótka przerwa.

— W takim razie wracaj do domu.

— Marianna też tu jest.

Po drugiej stronie rozległ się ciężki oddech.

— To niemożliwe.

— A Liza jest obok mnie.

— Aleksandrze, nie podejmuj decyzji pod wpływem szoku.

— Czy zapłaciłeś kierowcy, żeby po wypadku zabrał mnie do kliniki i odciął od Marianny?

— Zapłaciłem za twoje leczenie.

— Czy kazałeś matce powiedzieć jej, że umarłem?

Stefan milczał przez kilka sekund.

Potem powiedział:

— Gdybyś ją poślubił, straciłbyś nazwisko, klinikę i wszystko, co zbudowała nasza rodzina.

Poczułam, że Liza poruszyła się na łóżku.

— Tato? — wyszeptała.

Aleksander natychmiast wyłączył głośnik.

— Proszę nie budzić dziecka — powiedziałam.

Spojrzał na mnie, jakby dopiero teraz zobaczył, ile lat straciłam. Nie tylko ja. On również.

— Marianno, nie oczekuję, że mi wybaczysz.

— Dobrze.

— Ale chcę poznać każdy dzień jej życia, nawet te, w których nie było dla mnie miejsca.

— Nie możesz tego żądać.

— Wiem.

Ta odpowiedź zabolała bardziej niż obietnice. Nie próbował mnie przekonać. Po raz pierwszy nie zasłaniał się własnym cierpieniem.

O świcie lekarz poinformował, że Liza ma silną infekcję, ale jej stan jest stabilny. Aleksander stał za szybą obserwacyjną i patrzył, jak córka pije kilka łyków wody.

Kiedy Liza się obudziła, przyciągnęła go do siebie za rękaw fartucha.

— Doktorze, czy pan naprawdę jest moim tatą?

Aleksander uklęknął przy łóżku.

— Jestem Aleksander. Twoja mama opowie ci wszystko, kiedy będzie gotowa. Ale jeśli pozwolisz, chciałbym być kimś ważnym w twoim życiu.

Liza przyjrzała mu się poważnie.

— Umiesz robić naleśniki?

— Nie.

— To musisz się nauczyć.

Po raz pierwszy od początku tej nocy uśmiechnęłam się, choć oczy miałam pełne łez.

Badanie ojcostwa wykonaliśmy trzy dni później. Wynik nie był dla mnie niespodzianką. Potrzebowałam jednak dokumentu, który zakończyłby wszystkie cudze wersje naszego życia.

Aleksander nie zabrał Lizy od razu do swojej rodziny. Nie przywiózł drogich prezentów ani nie próbował kupić pięciu lat. Wynajął mały gabinet w poradni, gdzie mogłam spokojnie ustalić zasady jego spotkań z córką.

— Najpierw przy tobie — powiedział.

— Tak.

— Bez mojej matki.

— Tak.

— Bez twojego ojca — dodałam.

Przytaknął.

Wiera przyszła tydzień później, sama. Nie przyniosła kwiatów. Trzymała tylko kopię listu, który napisała do mnie pięć lat wcześniej.

— Nie proszę, żebyś mi wybaczyła — powiedziała.

— Po co przyszłaś?

— Żeby powiedzieć prawdę bez zasłaniania się Aleksandrem. Zrobiłam to, bo uważałam, że wiem, co będzie dla niego najlepsze. Odebrałam mu ciebie i odebrałam sobie wnuczkę.

— A Stefan?

— Wyjechał z miasta. Klinika została przepisana na fundację, zanim zdążył ją sprzedać. Aleksander zrezygnował z rodzinnego stanowiska.

— Zrobił to dla mnie?

— Nie. Dla siebie. Po raz pierwszy sam podjął decyzję.

To było jedyne, co mogłam przyjąć.

Teresa zeznała przed komisją szpitalną, co wydarzyło się po wypadku. Nie chciała pieniędzy. Poprosiła tylko o przywrócenie prawa do pracy i opłacenie leczenia męża. Aleksander zapłacił rachunki, ale nie próbował kupić jej milczenia ani wdzięczności.

Wiera sprzedała mieszkanie, z którego kiedyś wyrzuciła moje rzeczy. Pieniądze przekazała na oddział dziecięcy. Nie zrobiło to z niej dobrej matki. Nie naprawiło lat kłamstw.

Ale było pierwszym czynem, za którym nie stało żądanie.

Minęły cztery miesiące od nocy w szpitalu, kiedy Liza dostała swój pierwszy prawdziwy zegarek. Aleksander wybrał go sam: mały, z żółtą tarczą i wskazówkami, które świeciły po zgaszeniu światła.

— Żebyś wiedziała, kiedy przyjdę — powiedział.

— A jak się spóźnisz?

— Zadzwonię.

— A jak zapomnisz?

Aleksander spojrzał na mnie.

— Wtedy twoja mama ma prawo mnie nie wpuścić.

Liza pokiwała głową, jakby właśnie ustaliła najważniejszą zasadę na świecie.

Tego dnia spotkaliśmy się w sali ćwiczeń przychodni. Na stole leżało pudełko z kredkami, a na ścianie wisiał plakat przedstawiający ludzkie serce. Liza rysowała rodzinę. Najpierw narysowała siebie. Potem mnie. Na końcu długo trzymała żółtą kredkę nad kartką.

— Jak narysować tatę? — zapytała.

Aleksander usiadł obok niej.

— Tak, jak go widzisz.

Narysowała go w białym fartuchu, ale bez stetoskopu. Obok dorysowała ogromną patelnię.

— To naleśniki — wyjaśniła.

— Widzę — powiedział.

— Są krzywe.

— Moje też będą.

Spojrzała na mnie.

— Mamo, mogę mówić do niego „tato”?

Nie odpowiedziałam od razu.

To słowo nie należało do mnie. Nie mogłam go jej podarować ani odebrać. Mogłam tylko upewnić się, że nikt już nie użyje go jako narzędzia.

— Możesz, jeśli sama tego chcesz — powiedziałam.

Liza odwróciła się do Aleksandra.

— Tato, jutro robisz naleśniki.

Aleksander przymknął oczy.

— Jutro robię naleśniki.

Pod koniec spotkania wręczył mi mały grzebień z wygrawerowanym imieniem. Znalazłam go przecież w torbie tamtej nocy, ale dopiero teraz zrozumiałam, dlaczego tak długo go przechowywałam. Aleksander zostawił go u mnie w dniu, kiedy po raz pierwszy powiedział, że odejdzie od rodziny dla nas.

— Myślałem, że go zgubiłem — powiedział.

— Ja myślałam, że zgubiłam ciebie.

Nie próbował mnie dotknąć.

Po prostu wziął rysunek Lisy i schował go do kieszeni.

Przy wyjściu dziewczynka zatrzymała go jednak za fartuch.

— Tato?

— Słucham?

— Nie umieraj już, dobrze?

Aleksander uklęknął tak szybko, że aż uderzył kolanem o podłogę.

— Nie mam zamiaru.

Liza przyłożyła mu palec do ust.

— To obiecaj tylko to, co możesz zrobić.