Wsiadłam przez pomyłkę do samochodu wpływowego szejka, a gdy usłyszałam jego rozkaz, kierowca nagle pobladł

Kiedy otworzyłam oczy na tylnym siedzeniu obcego samochodu, usłyszałam po arabsku rozkaz, po którym całe moje ciało zesztywniało.

Była prawie jedenasta w nocy. Za szybą przesuwały się światła miasta, a ja przez kilka sekund nie wiedziałam, gdzie jestem. Czułam pod policzkiem chłodną skórę siedzenia i zapach ciężkich, korzennych perfum. Telefon wciąż trzymałam w dłoni, choć ekran dawno zgasł.

Przede mną siedzieli dwaj mężczyźni. Kierowca miał dłonie zaciśnięte na kierownicy tak mocno, że pobielały mu knykcie. Obok niego siedział mężczyzna w białej szacie, z czarnym zegarkiem połyskującym przy mankiecie. Widziałam go wcześniej, zanim zasnęłam, ale wtedy byłam zbyt zmęczona, żeby zapamiętać jego twarz.

Teraz rozpoznałam głos.

— Jedź do domu nad zatoką — powiedział po arabsku. — Nie zatrzymuj się przy głównej bramie. Jeśli się obudzi, nie pozwól jej wysiąść.

Serce uderzyło mi w żebra.

Nie poruszyłam powiekami. Oddychałam płytko, udając sen, choć każdy mięsień miałam napięty. Przez dziesięć lat pracy w klinice nauczyłam się rozpoznawać najdrobniejsze zmiany w głosie ludzi. Ten mężczyzna nie mówił jak ktoś, kto żartuje.

— A jeśli zacznie krzyczeć? — zapytał kierowca.

— Wtedy przypomnij jej, że ma pod opieką chorą matkę.

Zimno przebiegło mi po plecach.

Moja matka rzeczywiście mieszkała sama w dzielnicy Al-Marin. Numer domu, który podałam przed zaśnięciem, brzmiał dokładnie tak, jak mój adres. Ten człowiek wiedział, dokąd jadę. Wiedział również, że mogę się bać.

Ostrożnie wsunęłam palce do kieszeni fartucha. Miałam tam małe metalowe nożyczki, klucz do szafki i plastikową kartę pracowniczą. Nic, czym mogłabym powstrzymać dwóch uzbrojonych mężczyzn. Pod paznokciem czułam zaschnięty środek dezynfekujący. Nagle ten znajomy zapach wydał mi się jedyną rzeczą, która łączyła mnie z normalnym światem.

Samochód zwolnił przy skrzyżowaniu.

— Czy ona wie, że rozmawiasz o niej? — spytał kierowca.

Mężczyzna z tyłu odwrócił głowę. Zobaczyłam jego odbicie w czarnej szybie.

— Nie. I tak ma pozostać.

Wtedy przypomniałam sobie, gdzie go widziałam. Jego twarz pojawiała się na pierwszych stronach gazet przy artykułach o ogromnych inwestycjach, sporach o ziemię i ludziach, którzy po konflikcie z jego rodziną nagle opuszczali miasto.

Szejk Karim al-Hadid.

Najbogatszy i najbardziej niebezpieczny człowiek w okolicy.

Pomyłkowo wsiadłam do jego samochodu, a teraz jechałam z nim w nieznane miejsce.

Otworzyłam oczy tylko na szerokość włosa. Karim patrzył na mnie, jakby od dawna wiedział, że nie śpię. Na jego kolanach leżała cienka, brązowa teczka przewiązana skórzanym paskiem. Wyciągnął rękę i dotknął jej zapięcia.

— Sprawdź jej torbę — powiedział cicho. — Zanim dotrzemy do bramy…

CZĘŚĆ 2

…kierowca zerknął w lusterko, a ja poczułam, że skórzany pasek teczki przesuwa się po kolanach Karima.

Nie mogłam już udawać, że śpię. Gdyby znaleźli telefon, mogliby zobaczyć numer mojej matki, wiadomości z kliniki i zdjęcie dokumentu, które zrobiłam tego wieczoru. Nie dlatego, że chciałam kogokolwiek szantażować. Zrobiłam je, bo na karcie podanej pacjentce zauważyłam dawkę leku niezgodną z zaleceniem lekarza.

Pani Nawal miała przeżyć operację bez komplikacji. Tymczasem po podaniu kolejnej dawki jej ciśnienie gwałtownie spadło. Kiedy sprawdziłam ampułkę, etykieta wyglądała na świeżo przyklejoną. Zrobiłam zdjęcie i schowałam telefon, zanim kierownik oddziału wyrwał mi opakowanie z ręki.

— Nie wtrącaj się w sprawy, których nie rozumiesz — syknął wtedy doktor Farid.

Teraz ten obraz wrócił do mnie z całą siłą.

Karim pochylił się i sięgnął do mojej torby. Otworzyłam oczy.

— Proszę się nie dotykać moich rzeczy — powiedziałam po arabsku.

Kierowca gwałtownie zahamował. Pas bezpieczeństwa wbił mi się w ramię.

Karim znieruchomiał.

— Powtórz.

— Powiedziałam, żeby pan nie dotykał mojej torby.

Przez chwilę słyszałam tylko pracujący silnik i własny oddech.

— Rozumiesz arabski? — zapytał.

— Od urodzenia.

— A udawałaś sen?

— Od chwili, gdy powiedział pan, że nie wolno mi wysiąść.

Kierowca odwrócił się do nas.

— Szejku, zatrzymajmy samochód. Ona pomyliła pojazdy.

— Wiem, co pomyliła — odparł Karim.

W jego głosie nie było gniewu. To przestraszyło mnie bardziej niż krzyk.

— Chcę tylko wrócić do domu — powiedziałam. — Proszę zatrzymać samochód.

— Gdybyś wysiadła przy klinice, ktoś inny zabrałby ci telefon.

— Skąd pan wie?

Karim spojrzał na moją identyfikacyjną plakietkę. Mały mosiężny prostokąt, porysowany przy krawędzi, drżał na kieszeni fartucha.

— Bo od trzech godzin ktoś próbuje ustalić, co widziałaś na oddziale.

Nie odpowiedziałam. W głowie pojawił się doktor Farid, jego zimna twarz i dłoń zaciskająca się na ampułce.

— Kim pan dla mnie jest?

— Człowiekiem, którego matkę próbowałaś dziś uratować.

Zrozumiałam, że Nawal nie była przypadkową pacjentką. Jej nazwisko widziałam na dokumentach przyjęcia, ale nie znałam rodziny. Karim musiał dowiedzieć się, że to ja znalazłam źle oznaczony lek.

— Jeśli pańska matka jest w niebezpieczeństwie, trzeba wezwać lekarza — powiedziałam.

— Lekarz już tam jest. Problem w tym, że pracuje dla mojego brata.

Samochód skręcił w wąską drogę między kamiennymi murami. Za nimi rosły palmy, a nad ogrodzeniem jarzyły się małe lampy. Nie widziałam żadnej bramy wyjazdowej.

Karim wyjął z teczki kopertę z dokumentami.

— To nazwisko — powiedział — znalazłem dziś w rachunkach kliniki. Jest obok podpisu osoby, która zmieniła kartę leczenia mojej matki.

— Dlaczego pokazuje mi pan to teraz?

— Bo tylko ty możesz rozpoznać, czy podpis jest prawdziwy.

Samochód zatrzymał się przed bocznym wejściem. Karim schował teczkę pod płaszcz, a kierowca wysiadł i otworzył moje drzwi.

Na schodach stała młoda kobieta w granatowym stroju. Miała rozciętą wargę i ściskała w dłoni zakrwawiony klucz.

— Szejku — powiedziała drżąco — pani Nawal nie jest sama. Ktoś wszedł do jej pokoju i pyta o pielęgniarkę z mosiężną plakietką…

Karim spojrzał na mnie, a potem na klucz w jej dłoni…

CZĘŚĆ 3

…kobieta odsunęła się od wejścia, a Karim natychmiast chwycił mnie za ramię.

— Do środka — rozkazał.

— Nie będę nigdzie szła, dopóki nie powie mi pan, co się dzieje.

— Jeśli zostaniesz na schodach, człowiek, który szukał cię w klinice, znajdzie cię tutaj.

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Z głębi domu dobiegł trzask tłuczonego szkła. Kierowca zamknął bramę, a kobieta w granatowym stroju wciągnęła mnie do środka. Jej dłoń była lepka od krwi.

— Jestem Salma, opiekuję się panią Nawal — powiedziała. — Nie chciałam cię ranić. Próbowałam zamknąć drzwi, kiedy on mnie uderzył.

Wbiegliśmy do pokoju na końcu korytarza. Nawal leżała na łóżku, blada, ale przytomna. Przy jej poduszce stał doktor Farid.

Obok niego znajdował się młodszy mężczyzna o podobnych oczach do Karima. Miał rozpięty kołnierz i trzymał w dłoni metalową kasetkę.

— Samir — powiedział Karim.

— Przywiozłeś pielęgniarkę? — Samir uśmiechnął się krzywo. — To bardzo nierozsądne.

— Odsuń się od mojej matki.

— Twojej matki? To ja przez cały dzień zajmowałem się jej leczeniem. Ty zajmowałeś się swoimi interesami.

Podeszłam do łóżka. Nawal miała sine usta, ale jej puls był równy. Na stoliku stała fiolka z lekiem. Etykieta była naklejona krzywo, dokładnie tak jak ta, którą znalazłam w klinice.

— Tego nie wolno jej podawać — powiedziałam.

Farid prychnął.

— Nie jesteś lekarzem.

— Ale umiem czytać dawki.

Nawal poruszyła ręką. Pod materacem wyciągnęła złożoną kartkę i podała ją mnie.

— Przeczytaj mu — szepnęła po arabsku. — Niech usłyszy, że nie jestem już sama.

Rozłożyłam papier. Było na nim kilka zdań oraz podpis Nawal, nakreślony drżącą ręką.

„Mój syn Samir zapłacił doktorowi Faridowi za zmianę zaleceń. Chciał, żebym nie mogła podpisać nowego testamentu. Karim dowiedział się o tym ode mnie, ale nie miał dowodu. Pielęgniarka Leila widziała etykietę i dlatego stała się kolejnym problemem.”

W pokoju zrobiło się cicho.

Samir podszedł do mnie.

— To pismo starej kobiety pod wpływem leków. Nikt w to nie uwierzy.

— Ja uwierzę — powiedział Karim.

— Ty zawsze wierzysz temu, co pozwala ci mnie upokorzyć.

Nawal uniosła głowę.

— Nie kłam przy moim łóżku.

Farid zaczął się cofać, lecz Salma zastąpiła mu drogę. Z metalowej kasetki wysunęła mały zeszyt.

— Znalazłam to w szafce doktora — powiedziała. — Są tu przelewy i daty. Przy każdym przelewie widnieje skrót nazwiska Samira.

Samir wyrwał jej zeszyt. Na jednej stronie została tłusta plama po jego palcu.

— To niczego nie dowodzi — warknął.

— Dowodzi tego, że zapłaciłeś za śmierć matki — odparł Karim.

— Nie chciałem jej śmierci! Chciałem tylko, żebyś przestał być jedynym spadkobiercą!

Słowa zawisły w powietrzu.

Samir zrozumiał, co powiedział, dopiero gdy zobaczył twarze wszystkich obecnych. Nawal zamknęła oczy. Karim zacisnął szczękę, ale nie podniósł ręki.

Wtedy mój telefon zawibrował.

Na ekranie pojawiła się wiadomość z nieznanego numeru: „Jeśli Nawal nadal żyje, za godzinę spłonie archiwum kliniki. W środku są dokumenty, których nie widział nawet Karim…”