Mąż kazał mi obsługiwać jego urodzinową kolację, a kiedy sięgnął po teczkę, jego uśmiech nagle zniknął

Kiedy Victor przedstawił mi obcą kobietę jako najważniejszą osobę w swoim życiu, trzymałam w rękach półmisek z pieczonym mięsem i nie mogłam złapać oddechu.

— Elena, to Irina. Pracujemy razem — powiedział, jakby przyprowadził do domu nową księgową.

Irina zdjęła kremowy płaszcz i zawiesiła go na oparciu krzesła, które od czternastu lat zajmowałam przy stole. Na jej nadgarstku błysnęła cienka bransoletka z mosiężnym liściem. Pamiętałam ją. Widziałam ten sam wzór na zdjęciu z wyjazdu Victora do Pragi, choć wtedy powiedział, że podróżował samotnie.

— Wreszcie się poznajemy — oznajmiła Irina.

— Wreszcie? — powtórzyłam.

Victor odsunął talerz, który właśnie stawiałam przed nim.

— Nie zaczynaj, dobrze? Irina usiądzie tutaj.

— To moje miejsce.

— Dziś jesteś tylko kucharką, Elena. Podaj jedzenie i daj nam spokój.

Powiedział to spokojnie. Właśnie dlatego zabolało bardziej.

Rano przez sześć godzin piekłam jego ulubioną wołowinę, robiłam sos z pieczonej papryki i układałam na stole białe serwetki, które kupiliśmy na pierwszą rocznicę ślubu. Na torcie napisałam lukrem: „Dla Victora”. Teraz jego imię wyglądało jak obietnica złożona niewłaściwemu człowiekowi.

Usiadłam na końcu stołu, obok kredensu. Jego srebrna zapalniczka leżała tuż przy mojej dłoni, chociaż Victor od dawna nie palił. Obracałam ją palcami, żeby nie było widać, jak drżą.

Irina znała jego zwyczaje. Wiedziała, że nie lubi pietruszki, że sos powinien być gęsty i że po kolacji zawsze pije koniak, ale tylko z szerokiego kieliszka.

— Victor nie znosi, kiedy mięso jest zbyt miękkie — powiedziała z uśmiechem.

— Przez czternaście lat nauczyłam się, jak je przyrządzać — odpowiedziałam.

— Elena — syknął Victor.

Kiedy wszyscy śpiewali mu „Sto lat”, Victor podniósł kieliszek.

— Chcę podziękować Irinie. Bez niej nasz projekt nie byłby dziś wart tyle, ile jest.

Spojrzeli na siebie. Krótko, ale wystarczająco długo.

O wpół do jedenastej goście wyszli. Na stole zostały tłuste talerze, rozgnieciony kawałek tortu i trzy nietknięte świece. Zaczęłam zbierać naczynia.

— Zostaw — powiedziała Irina. — Pomogę ci.

Victor roześmiał się cicho.

— Nie musisz pomagać kucharce.

— Victor, to nie jest w porządku — odezwałam się.

— W porządku? Przez cały wieczór robiłaś miny, jakby ktoś cię skrzywdził.

— Przyprowadziłeś do naszego domu kobietę i posadziłeś ją na moim miejscu.

— To mój dom.

Srebrna zapalniczka wypadła mi z dłoni i uderzyła o blat.

— Nie tylko twój.

Na chwilę zapadła cisza. Irina przestała się uśmiechać, a Victor spojrzał w stronę kredensu, gdzie od lat trzymałam granatową teczkę z dokumentami firmy. Zauważyłam to.

— Właśnie dlatego chcę dziś z tobą porozmawiać — powiedział.

Wyjął klucz z kieszeni, podszedł do kredensu i otworzył szufladę. Nie pytał o pozwolenie. Znalazł teczkę natychmiast.

— Podpiszesz kilka papierów — oznajmił, kładąc ją na stole.

— Jakich papierów?

Victor odpiął metalowy zatrzask. Irina stanęła tuż za jego ramieniem.

— Najpierw umowę, potem porozmawiamy o rozwodzie.

Jego palce wsunęły się pod pierwszą kartkę, a ja zobaczyłam w prawym dolnym rogu własny podpis, którego nigdy tam nie złożyłam. Victor zaczął ją unosić i wtedy rozległ się dzwonek do drzwi…

CZĘŚĆ 2

Dzwonek zabrzmiał drugi raz, długi i natarczywy. Victor zatrzymał rękę nad teczką.

— Nikogo nie zapraszałem — powiedziała Irina.

— Ja też nie — odpowiedziałam.

W domu było duszno od zapachu pieczeni i drogich perfum Iriny. Podeszłam do przedpokoju, ale Victor złapał mnie za łokieć.

— Zostań tutaj.

— To mój dom.

— Jeszcze przez kilka minut.

Wyrwałam rękę i otworzyłam drzwi. Na progu stała kobieta po sześćdziesiątce w granatowym płaszczu, z mokrymi włosami i skórzaną aktówką przyciśniętą do piersi.

— Pani Elena Duarte? — zapytała.

— Tak.

— Nazywam się Marta Lewicka. Pracuję w kancelarii notarialnej przy ulicy Różanej. Muszę z panią porozmawiać osobiście.

Victor pojawił się za mną.

— To nie jest dobry moment.

Marta spojrzała na niego i mocniej ścisnęła aktówkę.

— Właśnie dlatego przyjechałam dziś wieczorem.

Irina cofnęła się o krok. Na jej mosiężnej bransoletce zatrzymało się światło z korytarza.

Zaprosiłam Martę do środka. Victor zamknął drzwi z taką siłą, że z kredensu spadła porcelanowa figurka koguta. Rozbiła się na podłodze.

— Pani mąż twierdził, że jutro rano przyjdzie pani do kancelarii — powiedziała Marta.

— Nie wybieram się nigdzie.

— Wiem. Dlatego nie przyjmuję już żadnych dokumentów bez bezpośredniego potwierdzenia od pani.

Victor pobladł, ale natychmiast odzyskał pewność siebie.

— Marta, najwyraźniej zaszło nieporozumienie. Elena jest przemęczona.

— Nie jestem przemęczona — odparłam. — Proszę powiedzieć, co przyniósł mój mąż.

Marta położyła aktówkę na stole obok tortu. Metalowe klamry zadźwięczały jak małe dzwony.

— Przedwczoraj Victor złożył wniosek o przygotowanie pełnomocnictwa. Twierdził, że wyraża pani zgodę na przeniesienie udziałów w przedsiębiorstwie „Stół i Dom” oraz na sprzedaż nieruchomości przy ulicy Lipowej.

Spojrzałam na Victora.

— Chcesz sprzedać dom?

— Chcę uporządkować nasze sprawy.

— Bez mojego podpisu?

— Właśnie po to są dokumenty.

Irina odezwała się cicho:

— Victor mówił, że wszystko jest uzgodnione.

— Bo miało być — rzucił przez zęby.

Marta otworzyła aktówkę i wyjęła kopię wniosku. Na górze widniała nazwa firmy, którą założyliśmy po ślubie. Poniżej wymieniono wspólników. Przeczytałam pierwszy raz uważnie coś, co przez lata uważałam za zwykłą formalność.

— Dlaczego przy moim nazwisku jest „Elena Valença”? — zapytałam.

Victor odwrócił wzrok.

To było moje panieńskie nazwisko. Nie używałam go od czternastu lat.

— Tak zarejestrowaliśmy spółkę — powiedział.

— My?

— Podpisałaś wtedy wszystkie papiery.

— Nie przypominam sobie.

— Byłaś w szpitalu po wypadku matki. Chciałaś, żebym się tym zajął.

Marta wciągnęła powietrze.

— Pani Elena, w aktach założycielskich znajduje się pani podpis, ale nie jest on zgodny z podpisem na dowodzie osobistym ani z podpisem z umowy kredytowej.

Victor uderzył dłonią w stół. Kawałek lukru odpadł z tortu.

— To absurd! Przychodzi pani do mojego domu i podważa moje dokumenty?

— Nie do pana domu — poprawiła go Marta. — Do domu, którego współwłaścicielką jest pani Elena.

Irina popatrzyła na Victora inaczej niż wcześniej. Nie jak na kochanka, ale jak na człowieka, który coś przed nią ukrył.

— Powiedziałeś, że Elena nie ma żadnych udziałów — szepnęła.

Victor zacisnął szczękę.

— Wyjdź.

— Powiedziałeś, że firma należy do ciebie.

— Irina, wyjdź natychmiast.

Marta wyjęła z aktówki jeszcze jeden dokument.

— Jest coś ważniejszego. Wczoraj wieczorem otrzymałam pismo z banku. Ktoś próbował ustanowić zabezpieczenie na udziałach pani Eleny. Bank odmówił, bo podpis był niewiarygodny.

Poczułam zimno w palcach.

Victor podszedł do mnie.

— Elena, posłuchaj. To da się wyjaśnić.

— Nie dotykaj mnie.

— Chciałem tylko uratować firmę.

— Przed czym?

Jego spojrzenie przesunęło się na Irinę, potem na Martę.

— Przed ludźmi, którzy chcą mi ją odebrać.

W tej chwili telefon Iriny zawibrował na stole. Zerknęła na ekran, a jej twarz zrobiła się biała.

— Victor — powiedziała. — Wiadomość jest od dyrektora banku.

— Co napisał?

Irina podniosła wzrok.

— Że jutro rano odbędzie się posiedzenie wspólników. I że to ty je zwołałeś, powołując się na pełnomocnictwo Eleny…

Marta powoli odwróciła ostatnią kartkę. Pod nią znajdowała się kopia dokumentu, którego nikt z nas się nie spodziewał…

CZĘŚĆ 3

Pod kartką leżała umowa sprzed czternastu lat, pożółkła na brzegach i spięta mosiężnym klipem. Rozpoznałam go natychmiast. Sama kupiłam takie klipy w sklepie papierniczym obok szpitala, kiedy opiekowałam się matką.

Marta przesunęła dokument w moją stronę.

— To pierwotna umowa spółki. Przechowywała ją poprzednia notariusz, pani Zofia Kaczmarek. Zmarła w zeszłym roku, ale przed śmiercią przekazała archiwum naszej kancelarii.

Victor wyciągnął rękę.

— To prywatny dokument.

— Właśnie dlatego powinna go zobaczyć pani Elena — odpowiedziała Marta.

Przeczytałam pierwszą stronę. Kapitał założycielski pochodził z mojego rachunku oszczędnościowego. Pieniądze dostałam po sprzedaży mieszkania matki. Wpisałam je do firmy, bo Victor obiecał, że stworzymy miejsce, w którym ludzie będą mogli jeść jak u siebie.

Na drugiej stronie widniał podział udziałów. Sześćdziesiąt procent dla mnie. Czterdzieści dla niego.

— To niemożliwe — powiedział Victor.

— Sam złożyłeś ten dokument — odparła Marta. — Jest na nim pani podpis, podpis pana Victora i pieczęć kancelarii.

— Elena niczego nie pamięta.

— Pamiętam — powiedziałam. — Pamiętam, że po pogrzebie mamy płakałam nad tabelkami, a ty obiecałeś, że zajmiesz się księgowością. Pamiętam, że mówiłeś: „Ty masz gotować, ja będę pilnował papierów”.

Irina cofnęła się, aż oparła plecy o kredens.

— Powiedziałeś mi, że firma była twoja od początku.

— Bo to ja ją rozwinąłem.

— Za jej pieniądze? — zapytała Marta.

Victor spojrzał na nią ostro.

Marta wyjęła jeszcze jedną kopertę, tym razem białą, z pieczęcią banku.

— W archiwum znalazłam też potwierdzenia przelewów. Każdy większy zakup, każda rata pierwszego lokalu i wszystkie wydatki na wyposażenie były opłacane z rachunku pani Eleny. Pan Victor przez pierwsze trzy lata nie wpłacił ani jednej złotówki.

Poczułam, jak coś ciężkiego odpina się we mnie. Przez lata wierzyłam, że byłam dodatkiem do jego pracy. Tymczasem to moja praca, moje pieniądze i moje pomysły utrzymały firmę przy życiu.

— Dlaczego nigdy mi tego nie powiedziałeś? — zapytałam.

Victor ściszył głos.

— Bo nie chciałem, żebyś martwiła się sprawami, których nie rozumiesz.

— To nie jest odpowiedź.

— Chciałem, żebyśmy mieli przyszłość.

— A dziś chciałeś zabrać mi dom.

Marta wskazała teczkę leżącą przed nim.

— W tej umowie rozwodowej pani Elena zrzeka się wszystkich roszczeń do firmy i nieruchomości. Pełnomocnictwo jest podpisane jej nazwiskiem panieńskim, ale podpis został naniesiony inną ręką.

Irina podeszła do stołu.

— To miało być dla mnie?

Victor milczał.

— Powiedziałeś, że po rozwodzie dostanę udziały i będę prowadzić dział projektowy — ciągnęła. — Mówiłeś, że Elena niczego nie zbudowała.

— Irina, to nie jest odpowiedni moment.

— Właśnie jest.

Wyjęła z torebki mały notes. Okładka była popękana, a na jej brzegu wisiała czerwona gumka.

— Mam kopie zestawień, które kazałeś mi przygotować. Przychody, zadłużenie, zobowiązania wobec dostawców. Chciałeś przenieść własność, bo firma tonie.

Victor gwałtownie odsunął krzesło.

— Zamknij się.

— Nie. Powiedziałeś, że jeśli Elena podpisze, bank nie zabierze ci wszystkiego.

Marta spojrzała na mnie.

— Pani Eleno, to nie koniec. Jutro rano wygasa termin spłaty największego kredytu. Jeśli bank nie otrzyma zabezpieczenia, może zamrozić rachunki firmy.

— Ile brakuje?

— Osiemset tysięcy złotych.

Victor usiadł ciężko. Jego kieliszek przewrócił się, a czerwone wino rozlało się po dokumentach.

— Potrzebuję tylko trzydziestu dni — powiedział. — Potem wszystko oddam.

— Komu? — zapytałam.

Nie odpowiedział.

Wtedy telefon Marty zadzwonił. Spojrzała na ekran i zmarszczyła brwi.

— To dyrektor banku.

Odebrała, słuchała przez kilka sekund, po czym podała mi telefon.

— Chce rozmawiać z panią. Mówi, że właśnie odkryto jeszcze jedno zabezpieczenie. Na nazwisko Victora.

Przyłożyłam telefon do ucha.

— Pani Eleno — powiedział męski głos — muszę panią uprzedzić, że jutro ktoś spróbuje przejąć nie tylko firmę. W dokumentach znajduje się informacja o kredycie zaciągniętym na pani nazwisko…

Victor poderwał głowę. Jego twarz nagle straciła kolor, jakby dopiero teraz zrozumiał, że dokumenty, które chciał wykorzystać przeciwko mnie, mogą pogrzebać także jego…