Wróciłam do domu wcześniej, a mąż zapytał tylko, dlaczego jestem — wtedy kobieta za drzwiami nagle pobladła

— Dlaczego jesteś w domu? — zapytał Sergiusz, kiedy stanęłam w progu własnego mieszkania.

Nie zapytał, czy pociąg odwołano. Nie spytał, czy nic mi się nie stało. Nawet nie udawał radości.

Powiedział tylko to jedno zdanie.

W jego dłoni zadrżała filiżanka, a kropla kawy spłynęła po białym mankiecie koszuli. Jeszcze godzinę wcześniej odwoził mnie na dworzec, wkładał walizkę do bagażnika i przypominał, żebym napisała do niego, gdy dojadę do Ani.

— Pociąg odwołali — odpowiedziałam, zamykając za sobą drzwi. — A ty chyba nie cieszysz się, że mnie widzisz.

— To nie tak.

— W takim razie jak?

Na stole w kuchni leżały winogrona, pokrojony ser i tablet Sergiusza. Obok stały dwa kieliszki, choć zawsze pił sam. Jeden był pusty, na drugim została wilgotna obwódka po czyichś ustach.

Poczułam chłód pod żebrami.

Sergiusz sięgnął po tablet, ale ekran zaświecił się, zanim zdążył go odwrócić.

„Ona już wyjechała?”

Nad wiadomością widniało imię: Julia Krawiec.

— Kto pyta, czy wyjechałam?

— To sprawa z pracy.

Odpowiedział za szybko. Tak szybko, że zabrzmiało to jak przygotowana kwestia.

Tablet znów zabrzęczał.

„Znalazłam jeszcze dwa mieszkania. Musimy zdecydować dzisiaj, póki właściciel czeka.”

Poczułam, jak palce zaciskają mi się na pasku torebki. Przez siedemnaście lat małżeństwa Sergiusz zapominał o moich wizytach u lekarza, ale w tym tygodniu znał dokładnie godzinę mojego pociągu, numer peronu i przewidywaną porę powrotu.

— Jakie mieszkania? — zapytałam.

— Dla pracowników z oddziału w Katowicach.

— I dlatego Julia pyta, czy jestem sama?

Tym razem nie odpowiedział.

Telefon zabrzęczał jeszcze raz.

„Jadę. Jesteś pewien, że nikogo nie ma?”

Sergiusz rzucił się do tabletu, lecz byłam szybsza. Odblokowałam ekran kodem, który znałam od lat, i odpisałam:

„Przyjedź. Ona nie wyjechała.”

— Co zrobiłaś?!

— Zaprosiłam twoją współpracowniczkę.

— Marina, nie masz pojęcia, co robisz.

— Właśnie dlatego chcę się dowiedzieć.

Siedem minut później ktoś nacisnął dzwonek. Sergiusz stanął przy blacie, jakby chciał zasłonić drzwi własnym ciałem.

Na korytarzu pojawiła się elegancka kobieta około czterdziestki. Miała kasztanowe włosy, skórzaną torbę i granatową teczkę przyciśniętą do piersi. Kiedy mnie zobaczyła, jej twarz straciła kolor.

— Pani jest…?

— Żoną Sergiusza.

Julia spojrzała na niego, potem na mnie.

— Ale on mówił, że pani cały weekend spędza u siostry.

— Widocznie tym razem wróciłam wcześniej.

Wpuściłam ją do środka. Jej obcasy stukały o parkiet, a ja czułam każdy krok jak uderzenie w skroń.

Na stole położyła teczkę. W środku były wydrukowane ogłoszenia mieszkań: zdjęcia kuchni, rzuty pokoi, czynsze, odręczne notatki i obliczenia.

— Ile czasu trwa ta… praca? — zapytałam.

Julia przełknęła ślinę.

— Ponad rok.

Sergiusz oparł dłoń o krzesło. Drewno zapiszczało pod jego palcami.

— Marina, pozwól mi wyjaśnić.

— Najpierw odpowiedz na jedno pytanie. Po co szukaliście mieszkania?

Julia otworzyła usta, ale nie zdążyła odpowiedzieć. Z korytarza dobiegł głos naszego siedemnastoletniego syna.

— Po moich egzaminach co?

Kirill stał przy framudze. W ręce trzymał podręcznik, lecz kartki wyginały się pod naciskiem jego palców.

Sergiusz odwrócił się do niego.

— Synku, idź do pokoju.

— Po moich egzaminach wyprowadzacie się? Czy tylko ty się wyprowadzasz?

Julia zamknęła teczkę, ale jedna kartka wysunęła się spod okładki. Dostrzegłam na niej adres naszego mieszkania i kwotę tak wysoką, że zakręciło mi się w głowie.

— Co to jest? — spytałam.

Sergiusz ruszył w stronę dokumentu.

Wtedy Julia gwałtownie chwyciła jego rękę i powiedziała:

— Nie dotykaj tej kartki, Sergiusz. To już nie jest twoja tajemnica…

CZĘŚĆ 2

— Nie dotykaj tej kartki, Sergiusz. To już nie jest twoja tajemnica…

Jej palce zacisnęły się na jego nadgarstku. Na jasnej skórze został czerwony ślad po jego dłoni, jakby próbował wyrwać jej teczkę.

— Puść mnie — syknął.

— Sam mówiłeś, że Marina wszystko podpisze, bo ufa ci bezgranicznie.

Poczułam, jak coś we mnie pęka. Nie przez zdradę. Zdrada bolała, ale była prosta. To zdanie brzmiało jak opis planu, który trwał długo przed tym wieczorem.

— Co miałam podpisać? — zapytałam.

Sergiusz spojrzał na Julię z nienawiścią.

— Ona nic nie wie. Julia, wyjdź.

— Nie wyjdę, dopóki nie powiesz jej prawdy.

Kirill zrobił krok do przodu. Pod jego stopą trzasnęła deska parkietu.

— Tato, jaka prawda?

Sergiusz przetarł twarz. Wyglądał nagle starzej, lecz nie bezbronnie. W jego oczach nie było skruchy. Było liczenie. Jakby przeliczał, komu bardziej opłaca się skłamać.

— Chciałem zakończyć małżeństwo — powiedział. — To wszystko.

— Nie — odparłam. — Gdyby chodziło tylko o rozstanie, nie szukałbyś mieszkania za moimi plecami i nie pytał, czy jestem w domu.

Julia wyjęła z teczki trzy kartki.

— Sergiusz twierdził, że mieszkanie jest jego. Mówił, że kupiliście je razem, ale pani od dawna nie interesuje się finansami.

— To nieprawda — powiedziałam.

— Wiem już, że nie. Dlatego tu jestem.

Kiedy to powiedziała, Sergiusz pobladł bardziej niż przy moim powrocie.

— Ty niczego nie wiesz — rzucił.

— Wiem, że w lutym wpłaciłeś zadatek na nowe mieszkanie. Wiem, że zrobiłeś to z rachunku, do którego nie miałam dostępu. Wiem też, że w przyszłym tygodniu ktoś ma przyjść obejrzeć nasze mieszkanie.

Kirill spojrzał na ojca.

— Chcesz sprzedać mieszkanie?

— Chciałem je refinansować.

— Bez mamy?

Sergiusz milczał.

Za oknem przejechał tramwaj. Szyby zadrżały w ramach, a odgłos metalowych kół przeciął kuchnię jak ostrze.

Podniosłam kartkę z adresem naszego mieszkania. Na dole widniała kwota. Była niemal dwukrotnie wyższa od naszego kredytu.

— Skąd ta suma?

Julia zacisnęła usta.

— To oferta odkupienia. Sergiusz powiedział, że potrzebuje pieniędzy na spłatę zobowiązań i urządzenie nowego życia.

— Jakich zobowiązań? — spytał Kirill.

— Nie mów — warknął Sergiusz.

— Twojego ojca też tak uciszałeś? — Julia odwróciła się do niego. — Kiedy pożyczyłeś od niego pieniądze, mówiłeś, że to ostatni raz. Potem sprzedałeś jego zegarek.

W kuchni zrobiło się tak cicho, że usłyszałam kapanie wody z kranu.

O ojcu Sergiusza wiedziałam, że zmarł trzy lata wcześniej. Wiedziałam też, że przed śmiercią pokłócili się o pieniądze. Nigdy nie znałam szczegółów.

— Miałem problemy — powiedział Sergiusz.

— Problemy? — powtórzyłam. — Czy dlatego zniknęło sześćdziesiąt tysięcy z naszego konta?

Jego twarz drgnęła.

Kirill odsunął się od stołu.

— Ukradłeś nasze pieniądze?

— Pożyczyłem. Miałem je oddać.

— Czym?

Sergiusz uderzył dłonią w blat. Kieliszek przewrócił się i roztrzaskał na płytkach.

— Wszyscy zachowujecie się, jakbym chciał was skrzywdzić!

— A czego chciałeś? — zapytałam. — Zabrać mieszkanie, pieniądze i zostawić nam rachunki?

Julia drżącymi rękami otworzyła teczkę na samym końcu.

— Jest jeszcze jedna rzecz. Powinieneś im powiedzieć, zanim zrobi to notariusz.

Sergiusz ruszył ku niej, lecz tym razem Kirill stanął pomiędzy nimi.

— Nie podchodź do niej.

Wtedy Julia wyjęła pojedynczą kartkę, złożoną na pół. Na papierze rozpoznałam swój podpis.

Nie przypominał mojego pisma, ale na pierwszy rzut oka wyglądał przekonująco.

— To pełnomocnictwo — powiedziała Julia. — Złożone w kancelarii w zeszły czwartek.

Sergiusz spojrzał na mnie i po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach nie złość, lecz strach.

Julia odwróciła kartkę i wskazała dolny róg.

— Tylko jest pewien problem. Notariusz zapisał, kto przyniósł ten dokument…

CZĘŚĆ 3

— Notariusz zapisał, kto przyniósł ten dokument…

Julia nie dokończyła. Na klatce schodowej rozległy się szybkie kroki, a po chwili ktoś zapukał trzy razy.

Sergiusz cofnął się od drzwi.

— Kogo wezwałaś? — spytał.

— Nikogo — odpowiedziała Julia. — Ale chyba właśnie przyszedł człowiek, którego najbardziej chciałeś ominąć.

Otworzyłam drzwi. Na korytarzu stał niski mężczyzna w brązowym płaszczu. Trzymał skórzaną teczkę i zmiętą czapkę. Rozpoznałam go dopiero po chwili.

Był to pan Wrona, notariusz z kancelarii przy ulicy Grochowskiej. Trzy lata wcześniej sporządzał dokument dotyczący mieszkania, które odziedziczyłam po mamie.

— Pani Marino — powiedział, patrząc na mnie poważnie. — Przepraszam za późną porę, ale sprawa nie mogła czekać do rana.

Sergiusz oparł się o ścianę.

— To prywatne mieszkanie. Proszę wyjść.

— Nie pańskie — odparł Wrona. — I właśnie dlatego tu jestem.

Wszedł do kuchni, położył teczkę obok rozbitego kieliszka i wyjął dwa dokumenty.

— W zeszły czwartek pański mąż przyniósł pełnomocnictwo rzekomo podpisane przez panią Marinę. Chciał ustanowić zabezpieczenie na lokalu i zawrzeć umowę przedwstępną sprzedaży.

— Bez mojej zgody? — zapytałam.

— Bez ważnej zgody. Podpis wzbudził moje wątpliwości.

Sergiusz poderwał głowę.

— Powiedział pan, że wszystko jest w porządku.

— Powiedziałem, że muszę sprawdzić dokumenty. Nie powiedziałem, że je zaakceptowałem.

Wrona podał mi kopię pełnomocnictwa. Podpis był krzywy, zbyt ciężki przy pierwszej literze i pozbawiony małego zawijasa, który zawsze robiłam na końcu nazwiska.

— Skąd pan wiedział, że to nie ja? — zapytałam.

— Znam pani podpis. Poza tym pełnomocnictwo wskazywało rachunek, którego nie ma w akcie własności.

Sergiusz odsunął krzesło. Nogi zgrzytnęły po płytkach.

— To był błąd kancelarii.

— Nie — powiedziała Julia. — To był twój plan.

Wrona spojrzał na nią.

— Pani była obecna przy podpisaniu?

Julia pokręciła głową.

— Nie przy podpisaniu. Ale widziałam, jak Sergiusz ćwiczył jej podpis na kartkach z kalendarza.

Kirill zakrył usta dłonią.

— Ćwiczyłeś podpis mamy?

— Nie chciałem nikogo okraść — wyrzucił z siebie Sergiusz. — Miałem długi. Bukmacherzy zabrali mi wszystko. Potem pożyczyłem od ludzi, którzy nie pytają dwa razy. Chciałem sprzedać mieszkanie, spłacić ich i zacząć od nowa.

— Z Julią? — spytałam.

— Tak.

To krótkie słowo zabolało bardziej niż wszystkie jego kłamstwa.

Julia odwróciła twarz.

— Mówiłeś, że mieszkanie jest wspólne. Że Marina zgodziła się odejść. Nie wiedziałam o podpisie.

— Ale wiedziałaś o pieniądzach — powiedziałam.

— Dowiedziałam się tydzień temu. Znalazłam w jego torbie wezwania do zapłaty. Wtedy zrozumiałam, że nie buduje ze mną życia. Ucieka przed tym, co sam zniszczył.

Wrona wyjął jeszcze jedną kartkę.

— Jest tu potwierdzenie z banku. Przelew z rachunku małżeńskiego na konto pośrednika. Jutro o dziewiątej miała zostać uruchomiona procedura sprzedaży.

Sergiusz zrobił krok w jego stronę.

— Oddam wszystko.

— Nie masz już czego oddawać — odpowiedziałam. — Ale mam pytanie. Kto ci powiedział, że mieszkanie należy do nas obojga?

Sergiusz spojrzał na Julię. Julia na Wronę. Wrona zacisnął usta.

— Tego nie wiem — powiedział. — Wiem tylko, że ktoś złożył w kancelarii drugi dokument. Starszy. I jeśli jest prawdziwy, może wyjaśnić, dlaczego pański mąż był przekonany, że może sprzedać cudzy lokal.

Wyjął z teczki pożółkłą kopertę z pieczęcią mojej matki.

Na odwrocie widniało jej pismo.

A pod nim jedno zdanie: „Nie pokazuj tego Marinie, dopóki Sergiusz nie spróbuje ją okraść”…