Zgodziłam się, by hotelowy fotograf zrobił zdjęcia mojej córce, lecz godzinę później kierowniczka zapukała i zbladła

Kiedy kierowniczka hotelu położyła torebkę mojej córki na stoliku, zamek z małym srebrnym konikiem morskim zadźwięczał jak ostrzeżenie.

Stałam boso przy drzwiach naszego pokoju, a Marta, kierowniczka o twarzy białej jak ściana, ściskała pasek torebki tak mocno, że pobielały jej knykcie.

— Gdzie jest Lena? — zapytałam.

Marta przełknęła ślinę.

— Zanim pani coś zrobi, musi mi pani obiecać, że pozwoli mi pani mówić do końca.

— Ona ma siedemnaście lat. Zniknęła na prawie godzinę. Nie będę niczego obiecywać.

— Jeśli pani teraz wyjdzie z pokoju i zacznie jej szukać na własną rękę, może pani narazić ją na niebezpieczeństwo.

Te słowa uderzyły we mnie mocniej niż krzyk. W uszach zaszumiało mi tak głośno, że przez chwilę słyszałam tylko klimatyzator i odległe fale.

— Co pani zrobiła z moją córką?

— Nic. Przysięgam. Lena żyje i jest niedaleko. Ale musimy działać ostrożnie.

Oparłam dłoń o framugę. Drewno było ciepłe od wieczornego słońca, a moje palce drżały tak mocno, że nie mogłam zacisnąć ich w pięść.

Godzinę wcześniej wszystko wydawało się zwyczajne. Wracałyśmy z kolacji alejką przy basenie, kiedy podszedł do nas fotograf w beżowej koszuli z przypiętą plakietką hotelu.

— Światło jest teraz idealne — powiedział z uśmiechem. — Mogę zrobić córce kilka zdjęć na plaży. Bez opłat.

Lena natychmiast spojrzała na mnie.

— Mamo, proszę. Tylko kilka.

Znałam tego człowieka. Widziałam go przez kilka dni, jak fotografował rodziny przy basenie. Miał aparat, torbę przewieszoną przez ramię i spokojny głos.

— Piętnaście minut — powiedziałam.

— Obiecuję — odparł.

Na plaży zrobił pierwsze zdjęcia, a Lena śmiała się, poprawiając włosy rozwiewane przez wiatr.

— Mamo, stoisz i patrzysz, jakbym zdawała egzamin — zawołała. — Idź już. Zaraz wrócę.

— Nie oddalaj się.

— Wiem.

Pomachała mi, a ja wróciłam do pokoju. Po dwudziestu minutach napisałam wiadomość. Po czterdziestu zadzwoniłam. Telefon milczał.

Teraz jej telefon leżał na komodzie, a torebka znajdowała się w rękach obcej kobiety.

— Gdzie ją pani znalazła? — zapytałam.

Marta spojrzała na srebrny konik morski przy zamku.

— W korytarzu dla pracowników, za kuchnią.

— Dlaczego była tam sama?

— Nie była.

W pokoju zrobiło się nagle duszno.

— Kto z nią był?

Marta podeszła do zasłony i odchyliła ją o kilka centymetrów. Na dziedzińcu przesuwały się cienie palm, a przy bramie stał ochroniarz, który udawał, że patrzy w telefon.

— Fotograf — powiedziała cicho. — Ale proszę mi wierzyć, to nie on zabrał pani córkę.

— To gdzie ona jest?

Marta wyjęła z kieszeni mały mosiężny klucz i położyła go na stole.

Na jego blaszce widniał numer, którego nie było w żadnym hotelowym korytarzu.

— Lena znalazła coś, czego nigdy nie powinna była zobaczyć — szepnęła Marta. — A człowiek, który od trzech dni obserwował panią i córkę, właśnie dowiedział się, że zniknęła z pokoju.

Zza ściany dobiegł krótki trzask, jakby ktoś upuścił metalowy przedmiot.

Marta gwałtownie odwróciła głowę.

— Proszę zostać tutaj — powiedziała.

— Nie.

— Jeśli wyjdzie pani teraz, wszystko się posypie.

— To moja córka.

Podeszła do stołu, chwyciła klucz i wsunęła go do zamka niewielkiej brązowej teczki, którą dotąd zasłaniała własnym ciałem. Zamek ustąpił z cichym kliknięciem, a jej ręka zaczęła unosić wieko…

CZĘŚĆ 2

Wieko teczki uniosło się o kilka centymetrów, lecz Marta nagle je zatrzasnęła.

— Nie tutaj — powiedziała.

— Chce pani, żebym spokojnie czekała, kiedy moja córka jest gdzieś sama?

— Chcę, żeby odzyskała ją pani żywą.

Jej słowa były tak rzeczowe, że poczułam zimno pod żebrami. Marta wskazała drzwi łazienki, potem cicho przekręciła zamek w naszym pokoju.

— Ktoś krąży po korytarzu — szepnęła. — Pani córka nie może wrócić głównym przejściem.

— Co pani wie?

— Tyle, że mężczyzna z aparatem nie pracuje dla hotelu.

— Przecież miał plakietkę.

— Podrobioną.

W łazience pachniało wilgotnym kamieniem i mydłem o zapachu pomarańczy. Marta odsunęła kosz na ręczniki, pod którym znajdowała się wąska klapa w podłodze.

— Proszę wejść za mną.

— Nie zejdę do żadnego tunelu, dopóki nie powie mi pani, gdzie jest Lena.

Marta zacisnęła usta.

— W bezpiecznym miejscu. Z człowiekiem, który od początku próbował ją ochronić.

— Fotografem?

— Nazywa się Paweł. I gdyby chciał ją skrzywdzić, nie zostawiłby jej torebki.

— Może zostawił ją celowo.

— W takim razie nie przyniosłabym jej pani.

Zeszłyśmy po metalowej drabince do wąskiego korytarza. Ściany były wilgotne, a pod stopami chlupała cienka warstwa wody. W oddali mrugała żółta lampka.

— Ten hotel ma stare przejście techniczne — wyjaśniła Marta. — Dawniej prowadziło do magazynu przy latarni morskiej.

— Dlaczego pani zna takie przejścia?

— Bo pracuję tu od dwudziestu dwóch lat. I dlatego wiem, że od sześciu miesięcy ktoś wykorzystuje hotel do czegoś więcej niż sprzedaż pokoi.

Zatrzymałam się.

— Do czego?

— Do wybierania dziewcząt.

Nagle usłyszałyśmy kroki nad głowami. Ciężkie, powolne. Ktoś przeszedł po płytkach w łazience.

Marta przyłożyła palec do ust. Zgasła lampka w jej dłoni.

Przytuliłam się plecami do mokrej ściany. Serce waliło mi tak mocno, że byłam pewna, iż kroki usłyszy również człowiek nad nami.

— Pani córka została sfotografowana wcześniej niż dziś — szepnęła Marta. — Paweł zauważył, że ktoś zapisał jej nazwisko w rejestrze, do którego nie ma dostępu żaden fotograf.

— Skąd znał jej nazwisko?

— Z bransoletki przy recepcji. Lena podała je podczas meldowania.

— Dlaczego nikt mnie nie ostrzegł?

Marta odwróciła twarz.

— Bo nie wiedzieliśmy, komu można ufać.

Doszłyśmy do stalowych drzwi. Marta zapukała trzy razy, potem raz. Zamek szczęknął.

W środku, w małym pomieszczeniu bez okien, siedziała Lena. Miała rozczochrane włosy, zadrapanie na kolanie i nałożony na ramiona granatowy koc.

— Mamo!

Rzuciłam się do niej. Jej ciało było ciepłe, pachniało solą i dymem z lampy naftowej. Przycisnęłam ją tak mocno, że jęknęła.

— Nic ci nie jest?

— Nie. Tylko się przewróciłam.

— Kto cię tu przyprowadził?

Lena spojrzała na Pawła, który stał przy półce z narzędziami. Bez hotelowej plakietki wyglądał zupełnie inaczej. Był zmęczony, miał rozcięty łuk brwiowy i dłonie ubrudzone smarem.

— On — odpowiedziała.

— Dlaczego?

Paweł zrobił krok w moją stronę.

— Bo pani córka zobaczyła kobietę zamkniętą w pokoju przy magazynie i próbowała jej pomóc.

— Jaką kobietę?

Lena ścisnęła mój nadgarstek.

— Mamo, tam była dziewczyna. Miała może szesnaście lat. Powiedziała, że zabrano jej telefon i dokumenty.

Marta spuściła wzrok.

— To nie pierwsza.

— Co pani powiedziała? — zapytałam.

Paweł podszedł do teczki, którą Marta przyniosła z naszego pokoju.

— W tej teczce są nazwiska, zdjęcia i daty. Zbieram dowody od dwóch miesięcy.

— A potem robi pan zdjęcia mojej córce?

— Chciałem sprawdzić, czy ją obserwują.

— Wykorzystał pan ją jako przynętę?

— Nie wiedziałem, że ktoś spróbuje zareagować tak szybko.

Lena nagle wyprostowała się na krześle.

— Mamo, on nie jest najgorszy. Najgorszy jest mężczyzna z czerwonym pierścieniem.

Marta pobladła.

— Gdzie go widziałaś?

— Przy basenie. Kiedy wracałam z Pawłem. Powiedział do niego: „Nie miałeś prawa ruszać tego nazwiska”.

Paweł przymknął oczy.

— On już wie, że Lena jest tutaj.

W tej samej chwili nad nami rozległ się dźwięk przesuwanego rygla. Potem czyjś spokojny głos odbił się od rur:

— Pani Anno, jeśli chce pani odzyskać córkę bez rozgłosu, proszę wyjść sama.

Marta chwyciła mnie za ramię.

Paweł otworzył teczkę i wysunął spod fotografii pojedynczą kartkę.

— Zanim pani zdecyduje, musi pani zobaczyć, co znajduje się na samym dole — powiedział.

Odwrócił dokument w moją stronę, lecz zanim zdążyłam przeczytać pierwsze zdanie, zgasło światło…

CZĘŚĆ 3

Ciemność spadła na nas jak ciężka zasłona.

Lena wciągnęła powietrze, a ja natychmiast objęłam ją ramieniem.

— Nie ruszajcie się — powiedział Paweł.

Gdzieś nad nami zgrzytnęły drzwi. Ktoś wszedł do łazienki, potem przesunął ciężki kosz. Usłyszałam metaliczny stuk i poczułam, jak Marta wciska mi do dłoni małą latarkę.

— Nie zapalaj jej jeszcze — szepnęła.

— Co było na tej kartce? — zapytałam.

— Rejestr płatności — odpowiedział Paweł. — I podpis człowieka, który zarządza całym procederem.

— Kto?

Zanim zdążył powiedzieć, nad nami rozległ się znajomy głos.

— Anno, to ja. Proszę wyjść. Lena jest niepełnoletnia, a pani właśnie naraża ją na poważne konsekwencje.

Znałam ten głos.

Słyszałam go codziennie przy śniadaniu, kiedy właściciel hotelu, Julian Wrona, żartował z gośćmi i udawał troskliwego gospodarza.

— To Julian — wyszeptałam.

Marta skinęła głową.

— Jest właścicielem hotelu.

— I człowiekiem z czerwonym pierścieniem — dodała Lena.

Paweł zapalił latarkę. Jej wąski snop światła padł na dokument. Była to kopia faktury wystawionej przez firmę ochroniarską. Pod spodem widniał podpis Juliana Wrony, a obok lista przelewów za „sesje promocyjne” z nazwiskami dziewcząt.

Na końcu listy zobaczyłam nazwisko Leny.

Przy nim znajdowała się data jutrzejsza i kwota, od której zrobiło mi się niedobrze.

— To niemożliwe — powiedziałam.

— Paweł znalazł dokumenty w biurze Juliana — wyjaśniła Marta. — Nie zdążył wynieść wszystkiego.

— Dlaczego pani mu pomaga?

Marta długo patrzyła na mnie w świetle latarki.

— Bo trzy lata temu moja córka Zosia pracowała tu jako pomoc przy sprzątaniu. Julian powiedział, że załatwi jej pracę na statku. Zniknęła. Został po niej tylko rachunek za bilet i zdjęcie zrobione przez człowieka, który miał być fotografem.

Paweł odsunął teczkę.

— Zosia żyje — powiedział.

Marta zesztywniała.

— Co powiedziałeś?

— Znalazłem ją w lutym. Jest w ośrodku na północy. Bała się wrócić, bo Julian zagroził, że skrzywdzi jej młodszego brata.

Marta przycisnęła dłoń do ust. Łzy spłynęły jej po policzkach.

— Dlaczego mi nie powiedziałeś?

— Bo musiałem najpierw zebrać dowody. Gdyby Julian dowiedział się, że Zosia mówi, zniszczyłby wszystko.

Nad nami Julian uderzył dłonią w drzwi.

— Pani Anno, to ostatnie ostrzeżenie. Fotograf jest oszustem. Pani córka sama z nim uciekła. Jeśli zaraz nie wyjdzie, wszyscy dowiedzą się, że porzuciła pani dziecko bez opieki.

Lena zaczęła drżeć.

— On kłamie.

— Wiem — odpowiedziałam, choć własny głos brzmiał obco.

Paweł wyjął z kieszeni zwinięty papier.

— Nie mamy czasu. Pani musi podpisać zgodę na ujawnienie dokumentów. Bez niej Julian będzie twierdził, że wtargnęliśmy do jego biura i porwaliśmy Lenę.

— Dam panu wszystko, czego trzeba.

— To może oznaczać, że przez jakiś czas nie zobaczy pani domu ani córki.

Spojrzałam na Lenę. Koc zsunął się z jej ramienia, odsłaniając zadrapanie na kolanie.

— Już raz pozwoliłam obcemu zabrać ją na plażę — powiedziałam. — Nie popełnię drugi raz tego samego błędu.

Podpisałam.

Marta otworzyła ukryte drzwi prowadzące do magazynu. Paweł wyszedł pierwszy, potem ja z Leną. W magazynie pachniało wilgotnym drewnem i rozlaną oliwą.

Julian stał przy wejściu z telefonem w dłoni. Czerwony pierścień błysnął w świetle latarki.

— Anna — powiedział spokojnie. — Naprawdę chce pani zniszczyć życie własnej córki przez słowo człowieka, którego poznała pani dziś wieczorem?

— Nie przez jego słowo.

Podniosłam dokument.

— Przez pana podpis.

Jego twarz stężała.

— To fałszerstwo.

— Nie — odezwała się Marta. — Podpisał pan również przelew dla Zosi.

Julian zrobił krok w jej stronę.

— Twoja córka uciekła, bo była niewdzięczna.

Marta spojrzała na niego tak, jakby właśnie zobaczyła człowieka, którego nienawidziła przez trzy lata.

— Żyje. I opowie wszystko.

Julian cofnął się. Po raz pierwszy jego pewność pękła.

Wtedy z korytarza dobiegł dźwięk telefonu Pawła. Odebrał, słuchał przez kilka sekund, a potem podał mi aparat.

Usłyszałam głos młodej kobiety.

— Pani Anno? Nazywam się Zosia. Musi pani wiedzieć, że Julian nie działał sam. Człowiek, który jutro ma odebrać Lenę z hotelu, zna pani adres i już jedzie…

Połączenie urwało się, a na ekranie pojawiła się wiadomość z fotografią, której nie rozumiałam.

Na zdjęciu widniała moja córka, stojąca przed naszym domem, choć zrobiono je trzy dni wcześniej…