CZĘŚĆ 4
Tomasz nie dokończył zdania, bo drzwi kaplicy wyleciały z zawiasów.
Do środka wpadło dwóch mężczyzn w ciemnych płaszczach. Jeden trzymał broń, drugi metalową pałkę. Chloe cofnęła się pod ołtarz, a ja przewróciłem ciężką ławę i pociągnąłem Tomasza za kołnierz.
— Zostańcie nisko!
Pierwszy strzał roztrzaskał drewnianą figurę świętego Marka. Odłamki posypały się po posadzce jak ostre kości.
Nie odpowiedziałem ogniem. W kaplicy był Tomasz, Chloe i zbyt wiele starych lamp oliwnych. Zamiast tego rzuciłem metalowy świecznik w okno. Szkło eksplodowało, zimne powietrze wdarło się do środka, a przez powstały otwór Chloe wyślizgnęła się na cmentarz.
— Za mną!
Tomasz nie mógł biec szybko. Jego poparzona noga szurała po kamieniach. Złapałem go pod ramię i pociągnąłem między nagrobki. Za nami rozległy się kolejne krzyki.
Wąska ścieżka prowadziła do pralni. Zatrzasnąłem metalową bramę i wsunąłem rygiel, kiedy jeden z napastników dopadł do drugiej strony.
— Costa! — wrzasnął. — Paulie chce tylko porozmawiać!
— Przekaż mu, że powinien był zacząć od rozmowy osiem lat temu.
— On ma twoje księgi. Ma twoich ludzi.
— Nie ma wszystkich.
Za moimi plecami stał Tomasz. W dłoni ściskał rejestr. Chloe patrzyła na niego z mokrymi włosami przyklejonymi do twarzy.
— Dokąd? — zapytała.
— Do portu — odpowiedziałem.
— Przecież właśnie tam chce nas zwabić.
— Tak. I właśnie dlatego tam pojedziemy.
Nie podobał jej się ten plan. Mnie również. Ale Paulie znał mój dom, ludzi, telefony i wszystkie trasy, którymi zwykle się poruszałem. Nie znał jednej rzeczy: tego, że jego własna umowa miała stać się pułapką.
Pojechaliśmy ciężarówką należącą do pralni. Tomasz leżał na podłodze między workami pościeli, Chloe siedziała obok mnie w kabinie, a rejestr trzymała pod płaszczem. O szóstej czterdzieści port był jeszcze ciemny. Dźwigi wyglądały jak szkielety olbrzymów, a w kałużach odbijały się żółte lampy.
Paulie czekał w magazynie numer dziewięć.
Stał przy stalowym stole i obracał w palcach mój podpisany formularz. Miał suchy płaszcz, idealnie zawiązany krawat i ten sam złoty zegarek na nadgarstku.
Za nim stało sześciu ludzi.
— Wiedziałem, że przyjedziesz — powiedział.
— Wysłałeś mi groźbę.
— Wysłałem ci zaproszenie.
Chloe wysiadła z kabiny.
Paulie uśmiechnął się do niej.
— Panno Evans, bardzo mi przykro, że musiała pani poznać prawdę w tak nieprzyjemnych okolicznościach. Proszę położyć rejestr na stole.
— Najpierw pokaż akt własności — odpowiedziała.
Jego uśmiech zadrżał.
— Nie jest pani w pozycji, żeby stawiać warunki.
— A pan nie jest w pozycji, żeby udawać, że zna prawo.
Paulie spojrzał na mnie.
— Widzisz? Przez dwa lata siedziała przy twoim biurku i uczyła się, jak cię zniszczyć.
— Nie — powiedziałem. — To ty nauczyłeś ją, jak wygląda zdrada.
Wyjąłem z kieszeni małą kartkę. Była to kopia ostatniej strony rejestru, którą Tomasz przepisał przed ucieczką z kaplicy. Na dole widniały podpisy trzech urzędników portowych i numer rachunku, na który trafiały pieniądze Pauliego.
Paulie skrzywił się.
— Tomasz Reed nie żyje od wczoraj.
— Nie. Stoi za drzwiami biura nabrzeża.
Jego twarz straciła kolor.
Nie wiedział jednak, że Tomasz nie był jedynym świadkiem.
W magazynie rozległ się głos kobiety:
— I nie jestem jedyną osobą, która widziała, jak podpalałeś ten budynek.
Z cienia wyszła Maria Bellini, starsza siostra Pauliego. Trzymała w ręce metalową kasetkę, której nigdy wcześniej nie widziałem.
Paulie odwrócił się do niej.
— Co ty tu robisz?
— Przyszłam oddać Vincentowi to, co ukradłeś mojemu bratu.
— Twój brat nie żyje.
— Właśnie dlatego przez osiem lat milczałam.
Postawiła kasetkę na stole i otworzyła ją. W środku leżały przelewy, pokwitowania oraz stary notatnik z datą pożaru. Na jednej stronie zapisano nazwiska ludzi, których Paulie przekupił. Na ostatniej znajdowało się zdanie: „Jeśli mnie zabijesz, Maria przekaże wszystko Costa”.
Paulie roześmiał się krótko.
— Myślisz, że papier mnie powstrzyma?
— Nie — odpowiedziała Maria. — Powstrzyma cię to, że wszystkie kopie są już u rady miasta, banku i właścicieli nabrzeża.
Jeden z ludzi Pauliego opuścił broń.
— Mówiłeś, że dokumenty spłonęły — powiedział.
Drugi zrobił to samo.
Paulie spojrzał na nich z niedowierzaniem.
— Podnieście broń!
Nikt się nie poruszył.
Wtedy zrozumiałem, czego naprawdę chciał. Nie chodziło tylko o pieniądze. Paulie chciał kupić port, ponieważ nazwisko Costa było jedynym nazwiskiem, którego bali się urzędnicy. Gdyby zmusił mnie do podpisania przejęcia ziemi Chloe, mógłby wystąpić jako mój legalny następca, a ja wziąłbym na siebie całą odpowiedzialność.
— Podpisz dokument — powiedział do mnie, wyciągając pistolet. — Chloe zrzecze się ziemi, a ty potwierdzisz, że działałaś pod moim naciskiem. Potem oboje wyjedziecie.
Chloe spojrzała na mnie.
— Nie podpisuj.
— Nie zamierzałem.
Paulie przyłożył lufę do jej skroni.
Tomasz pojawił się w drzwiach. Był blady, ale stał prosto.
— Paulie — powiedział. — Twój problem polega na tym, że zawsze uważałeś ludzi za własność.
Paulie odwrócił głowę.
To wystarczyło.
Maria rzuciła mu metalową kasetkę w rękę. Paulie odruchowo ją złapał, a Chloe uderzyła go łokciem w żebra. Broń upadła na beton. Przewróciłem stół, chwyciłem Pauliego za nadgarstek i przycisnąłem go do podłogi.
Nie uderzyłem go.
Chciałem, żeby patrzył, jak wszystko, co budował, rozpada się bez mojej pomocy.
— Powiedz jej — syknąłem. — Powiedz Chloe, co zrobiłeś jej ojcu.
— On był tchórzem.
— Powiedz jej.
Paulie zacisnął zęby.
Maria stanęła nad nim z notatnikiem w dłoni.
— Daniel błagał cię, żebyś pozwolił mu zabrać córkę z miasta. Powiedziałeś, że jeśli ucieknie, podpalisz dom jego żony. Zostawiłeś mu tylko jedną drogę.
Chloe nie płakała. To było gorsze. Stała nieruchomo, jakby każde słowo ważyło więcej niż metalowa belka.
— Dlaczego mi nie powiedział? — zapytała.
Tomasz odpowiedział cicho:
— Bo wierzył, że jeśli będziesz mnie nienawidzić i jego nazwisko pozostanie martwe, Paulie przestanie cię szukać.
Chloe spojrzała na rejestr, potem na mnie.
— A pan? Dlaczego mi pan nie powiedział, że podejrzewał mojego ojca?
To pytanie trafiło głębiej niż groźba Pauliego.
— Bo nie podejrzewałem. Wydałem wyrok bez dowodu.
— Zabił pan go w swojej głowie na osiem lat.
— Tak.
Nie próbowałem się bronić.
Chloe podniosła z betonu dokument dotyczący portu. Przez chwilę myślałem, że go podrze. Zamiast tego złożyła go starannie i schowała do teczki.
— Ta ziemia należy do mnie — powiedziała.
— Tak.
— A firma?
— Możesz ją sprzedać albo przejąć. Nie będę podejmował decyzji za ciebie.
— Pan ją zbudował.
— Paulie budował ją na kłamstwie. Ja pozwalałem mu to robić.
O dziewiątej rano rada miasta otrzymała pełny rejestr, akt własności i zeznania Marii oraz Tomasza. Głosowanie nad rozbudową portu odwołano. Bank zamroził rachunki Pauliego, zanim zdążył uciec. Jego ludzie zabrali mu kluczyki do samochodów, broń i dostęp do magazynów, nie dlatego, że nagle stali się lepsi, lecz dlatego, że zrozumieli, iż nie ma już nic do zdobycia.
Tomasz trafił do szpitala na leczenie poparzonej nogi. Maria nie wróciła do rodziny Bellinich. Została przy kasetce i przez trzy dni porządkowała dokumenty, aż każdy przelew miał swoje miejsce.
Paulie próbował jeszcze raz przemówić do mnie, kiedy wyprowadzano go z magazynu.
— Vincent, po tym wszystkim nadal jesteśmy rodziną.
Spojrzałem na jego złoty zegarek.
— Nie. Byliśmy wspólnikami. To znacznie gorsze.
Chloe usłyszała te słowa. Nie uśmiechnęła się. Nie musiała.
Tydzień później spotkaliśmy się przy magazynie numer dziewięć. Ściany miały zostać rozebrane, ale cegły z miejsc, gdzie znaleziono ślady pożaru, zachowano na życzenie Chloe. Trzymała w dłoni mosiężną bransoletkę z cyfrą dziewięć.
— Chcę tu urządzić archiwum portu — powiedziała. — Nie dla pańskiej firmy. Dla ludzi, których wymazano z ksiąg.
— Będziesz potrzebowała pieniędzy.
— Mam ziemię.
— Będziesz potrzebowała nazwiska, które otworzy drzwi.
Popatrzyła na mnie uważnie.
— Pańskiego nazwiska?
— Jeśli zechcesz je wykorzystać, dam ci je. Jeśli nie, podpiszę wszystko jako zwykły świadek.
Chloe przesunęła kciukiem po wytartej cyfrze na bransoletce.
— Nie chcę, żeby był pan moim wybawcą.
— Nie jestem nim.
— Ani właścicielem tej historii.
— To twoja historia.
Przez chwilę słyszeliśmy tylko pracę dźwigu. Potem podała mi mosiężną tabliczkę z numerem dziewięć.
— Proszę ją przykręcić przed wejściem — powiedziała. — Niech każdy, kto tu przyjdzie, wie, gdzie zaczęło się kłamstwo.
Wziąłem wiertarkę i przymocowałem tabliczkę do nowej drewnianej belki. Metal zadrżał pod śrubą, lecz cyfra pozostała wyraźna.
Chloe stanęła obok mnie z aktami ojca pod pachą.
— Panie Costa?
— Tak?
— Jutro będę potrzebowała pomocy przy pierwszej księdze.
— Jakiej?
— Tej, w której pański ojciec wpisał nazwisko Daniela jako zdrajcy.
Skinąłem głową.
— Przyjdę.
— I przyniesie pan własnoręczne sprostowanie.
— Przyniosę.
Wsunęła dokumenty do kasetki Marii, a potem zamknęła ją ciężkim zatrzaskiem. Na wieku leżała mosiężna cyfra dziewięć, odbijająca blade światło poranka.
— Dobrze — powiedziała. — To zaczynamy od prawdy.
A śruba, która trzymała nazwę magazynu na belce, obracała się jeszcze długo po tym, jak Paulie przestał mieć cokolwiek do powiedzenia.
Przegapiłeś początek?
