CZĘŚĆ 4
…Drugi ma człowiek, którego Damian uważał za zmarłego.
Damian pobladł tak gwałtownie, że przez chwilę wyglądał jak ktoś chory.
— Kto? — spytała Aneta.
Elżbieta nie odpowiedziała od razu. Spojrzała na mnie, potem na Helenę.
— Państwa ojciec podał nazwisko: Piotr Wrona.
Piotr był młodszym bratem Stanisława. Od sześciu lat mieszkał w Norwegii i rodzina mówiła o nim tak, jak mówi się o kimś, kto dawno przestał być częścią życia. Nie odbierał telefonów, nie przyjeżdżał na święta, nie pojawił się nawet na pogrzebie matki.
Damian parsknął.
— Piotr nie żyje.
— Nie — powiedziałam. — W zeszłym tygodniu wysłał mi kartkę.
Wszyscy odwrócili się ku mnie.
Z kieszeni kurtki wyjęłam złożony papier. Nosiłam go od kilku dni, nie wiedząc, dlaczego Stanisław poprosił mnie, żebym nikomu o nim nie mówiła. Na kartce widniało jedno zdanie: „Jeśli tata zacznie pytać o pełnomocnictwo, nie pozwól Damianowi zostać z nim sam na sam.”
Na dole był podpis Piotra.
Helena usiadła ciężko na krześle.
— Dlaczego mi nie powiedziałeś?
— Bo Stanisław prosił, żebym poczekała — odparłam. — Twierdził, że Piotr ma dowód, ale boi się wrócić, dopóki Damian nie zostanie zatrzymany przez własne kłamstwa.
Damian rzucił się do drzwi.
Roman zastąpił mu drogę.
— Nigdzie nie pójdziesz.
— To pomówienie! — krzyknął Damian. — Wszyscy jesteście przeciwko mnie.
— Nie jesteśmy przeciwko tobie — powiedziała Aneta. — Jesteśmy po stronie faktów.
Po raz pierwszy jego twarz straciła tę pewność, z którą rano opowiadał o wypadku. Nie dlatego, że ktoś go zastraszył. Zrozumiał, że jego własne podpisy, przelewy i pośpiech ułożyły się w obraz, którego nie da się już rozmazać.
O trzynastej pojechaliśmy do szpitala. Stanisław leżał na sali zabiegowej, z opatrunkiem sięgającym od dłoni aż do łokcia. Pod okiem miał fioletową opuchliznę, a przy łóżku stała kroplówka. Kiedy mnie zobaczył, poruszył ustami.
— Teczka?
— Jest bezpieczna.
Zamknął oczy z ulgą.
Damian wszedł za nami, zanim pielęgniarka zdążyła go zatrzymać.
— Tato, musimy porozmawiać.
— Nie sam — powiedziała Aneta.
Stanęła między nimi. Helena położyła dłoń na ramieniu męża.
— Powiedz mu wszystko — szepnęła.
Stanisław długo zbierał oddech.
— Przed ogrodzeniem… chciał teczki. Powiedział, że jeśli jej nie oddam, bank zabierze dom. Pchnął mnie. Wtedy usłyszałem zwierzę. Dzik wyskoczył zza krzaków.
Damian zacisnął pięści.
— Nie pchnąłem cię. Chciałem ją tylko wziąć.
— Właśnie się przyznałeś — powiedziała Aneta.
Pielęgniarka wezwała ochronę szpitala, ale Stanisław uniósł zdrową dłoń.
— Niech zostanie.
Spojrzał na Damiana z bólem, który był większy niż rana na ręce.
— Po co przyszedłeś do mnie, skoro mogłeś poprosić?
Damian usiadł na krześle. Z jego kurtki wysunęło się zmięte potwierdzenie przelewu. Papier spadł na podłogę. Aneta podniosła go i przeczytała.
— To rata za zakłady.
— Myślałem, że odrobię — powiedział Damian. — Potem bałem się powiedzieć prawdę. Jeszcze bardziej bałem się, że Aneta odejdzie, kiedy dowie się, co zrobiłem. Chciałem kupić czas.
— Kupiłeś go za naszym domem — odpowiedziała.
Elżbieta weszła do sali z Piotrem.
Rozpoznałam go po oczach Stanisława. Byli braćmi, nawet jeśli czas zmienił ich twarze. Piotr miał siwe włosy, skórzaną torbę i drżącą rękę, w której trzymał drugie pełnomocnictwo.
Helena podeszła do niego pierwsza.
— Żyjesz.
— I długo czekałem, żeby wrócić — powiedział.
Piotr położył dokument na łóżku brata. Było to pełnomocnictwo z identycznym fałszywym podpisem, lecz z notatką notariusza, który odmówił jego zatwierdzenia. Na odwrocie znajdowała się data i nazwisko osoby, która przyniosła papier.
Damian spojrzał na dokument, potem na Piotra.
— Ty miałeś wyjechać.
— Wyjechałem, bo zagroziłeś mojej córce. Ale nie przestałem zbierać dowodów.
— Mogłeś mi pomóc.
— Pomoc nie polega na podpisywaniu cudzych długów.
Policja przyjechała jeszcze tego samego popołudnia, lecz nie była już potrzebna do odkrycia prawdy. Elżbieta przekazała dokumenty, bank wstrzymał kredyt, a notariusz potwierdził fałszerstwo. Damian został zabrany na przesłuchanie nie za sam wypadek, lecz za sfałszowanie pełnomocnictwa i wyłudzenie pieniędzy.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się później, kiedy Aneta została sama z mężem na szpitalnym korytarzu.
— Nie chcę, żebyś zniknął — powiedziała.
Damian uniósł głowę.
— Wrócisz do mnie?
— Nie wiem. Ale jutro przyniosę ci ubrania i dokumenty. Nie będę kłamać za ciebie.
— Aneta…
— Jeśli naprawdę chcesz naprawić choć jedną rzecz, powiedz bankowi całą prawdę. Bez kolejnych wersji.
Nie obiecała mu małżeństwa. Nie obiecała przebaczenia. Dała mu jedynie możliwość wykonania pierwszego uczciwego ruchu, którego nie dało się kupić cudzym podpisem.
Stanisław spędził w szpitalu kilka dni. Rana goiła się wolniej z powodu leków, a lekarze długo obserwowali opuchliznę po uderzeniu. Kiedy odwiedziłam go po raz ostatni przed wypisem, czerwonej teczki nie było już w garażu. Leżała na jego kolanach.
— Zostaw ją — powiedział.
— Przecież może być dowodem.
— Była dowodem. Teraz jest ostrzeżeniem.
Otworzył ją i wyjął kartkę Piotra. Przeczytał ją jeszcze raz, po czym podał bratu.
— Tym razem zachowaj ją ty.
Piotr przyjął papier obiema rękami.
Na parkingu Aneta zadzwoniła do mnie. Powiedziała, że bank formalnie zablokował roszczenie wobec domu, a wykonawca dachu zgodził się zeznać, że Damian nigdy nie kupił żadnych materiałów. Pieniądze, które miały chronić rodzinę, zostały przegrane w kilka wieczorów. Dom ocalał, ale zaufanie nie.
Wieczorem Stanisław poprosił, żebym usiadła przy jego łóżku.
— Dlaczego dałeś telefon właśnie mnie? — spytałam.
Uśmiechnął się słabo.
— Bo kiedy wszyscy krzyczeli, ty patrzyłaś na ranę. Nie na winę.
Na stoliku leżał jego telefon z pękniętym ekranem. Ratownik oddał go po zabezpieczeniu danych. Została na nim ostatnia nieprzeczytana wiadomość, ta, której nie zdążyliśmy otworzyć do końca.
Stanisław poprosił, żebym zrobiła to przy nim.
Tym razem wiadomość pochodziła od Piotra.
„Bracie, jeśli przeżyjesz ten dzień, wrócę i powiem wszystkim, dlaczego wyjechałem. Nie pozwolę, żeby Damian zniszczył także twoją pamięć o mnie.”
Stanisław długo patrzył na ekran.
Potem ścisnął dłoń brata i powiedział:
— Zostawiłem cię samego z jego kłamstwami.
Piotr pokręcił głową.
— Ale nie zostawiłeś mnie teraz.
Za oknem oddziału nie było żadnego wielkiego znaku. Tylko karetka odjeżdżała spod szpitala, a w jej czerwonym świetle pęknięty telefon Stanisława błysnął jak małe, uparte oko.
Aneta zabrała z podłogi potwierdzenie przelewu i złożyła je na pół.
— Tata — powiedziała — co zrobimy z czerwonym dachem?
Stanisław spojrzał na Helenę, na Piotra, a potem na mnie.
— Najpierw naprawimy to, co naprawdę zostało rozbite.
I położył na stole fałszywe pełnomocnictwo, dokładnie pod pękniętym ekranem telefonu.
Przegapiłeś początek?
