CZĘŚĆ 4
…a ja od razu rozpoznałam ten głos.
Należał do człowieka, którego Brandon przedstawiał mi przez dwa lata jako brygadzistę z Albuquerque.
— Nazywam się Samuel Price — powiedział. — Pracowałem z pani mężem. Proszę przyjechać do domu przy Saguaro Ridge przed zachodem słońca.
— Dlaczego miałabym panu ufać?
— Niech pani nie ufa. Niech pani przywiezie dziadka i tę notariuszkę.
Spojrzałam na Thomasa. Nie musiałam nic tłumaczyć. Usłyszał ostatnie słowa i już wstawał od stołu.
Brandon szarpnął się w jego stronę.
— Nie pojedziesz tam.
Dziadek nawet nie podniósł głosu.
— To nie ty zdecydujesz.
Celia zadzwoniła do zarządcy nieruchomości i poleciła wstrzymać wszystkie przelewy. Elena zamknęła dokument sprzedaży w metalowej kasetce. Lydia usiadła na krześle, zgarbiona, z dłońmi splecionymi tak mocno, że pobielały jej knykcie.
Toby trzymał mnie za palec.
— Mamo, jedziemy do dużego domu?
— Tak, skarbie.
— Tam będzie mleko?
Zabrakło mi głosu. Thomas odwrócił się i szybko przetarł oczy rękawem koszuli.
Dom przy Saguaro Ridge stał za wysokim kamiennym murem, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Minęliśmy bramę o osiemnastej czterdzieści. Słońce wisiało nisko nad palmami, a zraszacze wyrzucały w powietrze cienkie łuki wody. W ogrodzie rosły drzewa cytrynowe, obciążone owocami.
Przy wejściu czekał Samuel Price.
Miał sześćdziesiąt lat, szerokie dłonie i bliznę przecinającą lewy policzek. W ręku trzymał metalową puszkę po kawie. Kiedy nas zobaczył, nie spojrzał na Brandona. Podszedł prosto do mnie.
— Pani Maja.
— To pan wysyłał Brandonowi zdjęcia z budowy?
— Nie wysyłałem. On robił je przy cudzych projektach, a potem udawał, że tam pracuje. Zatrudniał się na kilka dni, zabierał zaliczki i znikał.
Brandon zacisnął szczękę.
— Zamknij się, Sam.
Samuel postawił puszkę na kamiennym murku.
— Przez rok kryłem cię przed wszystkimi, bo mówiłeś, że spłacisz ludzi, którym jesteś winien pieniądze. Później zobaczyłem Maję pod tym adresem.
— Co masz na myśli? — zapytałam.
— Dwa miesiące temu przywiozłem tu sprzęt do naprawy klimatyzacji. Pani mąż mieszkał w osobnym pokoju. W domu przebywał młody mężczyzna z rodziną, która płaciła za pobyt więcej, niż ja zarabiam przez pół roku. Brandon powiedział mi, że jest właścicielem.
Thomas odwrócił się do Brandona.
— A ty powiedziałeś mojej wnuczce, że śpisz w kontenerze na budowie.
Brandon odpowiedział dopiero po chwili.
— Gdybym powiedział prawdę, odeszłaby.
— Powinieneś był pozwolić jej odejść — powiedziała Lydia.
Wszyscy spojrzeli na nią.
Kobieta podniosła się z krzesła, które stało przy wejściu. Przez całą drogę milczała, ale teraz jej twarz była spokojna w sposób, który bolał bardziej niż płacz.
— Powinieneś był pozwolić jej odejść ode mnie, od ciebie, od tego wszystkiego. Zamiast tego kazałeś mi podrobić jej podpis.
Brandon zrobił krok w jej stronę.
— Nie masz pojęcia, co by się stało, gdybym nie zdobył pieniędzy.
— Wiem — odpowiedziała Lydia. — Wiem, że grozili ci ludzie, którym oddałeś prawie pół miliona. Wiem, że sprzedałeś samochód, obrączkę i narzędzia. Wiem też, że kiedy Thomas pytał o Maję, mówiłeś mu, że jest bezpieczna.
— Była bezpieczna.
Mój śmiech zabrzmiał obco.
— Prałam ubrania obcych ludzi, żeby kupić mleko dla własnego dziecka.
Brandon spojrzał na mnie.
— Zostawiłem ci pieniądze na stole.
— Sześćdziesiąt dolarów tygodniowo.
— Reszta szła na długi.
— A czynsz z tego domu?
Milczał.
Samuel otworzył metalową puszkę. W środku znajdowały się rachunki, koperty i mały notes z datami.
— Nie chciałem być twoim wspólnikiem — powiedział. — Dlatego zapisywałem każdą wizytę, każdy pobyt i każdą rozmowę z klientami. Kiedy zrozumiałem, że zamierzasz sprzedać dom, wysłałem dokumenty do człowieka, który mógł zatrzymać transakcję.
— Do kogo? — spytałam.
Samuel popatrzył na Thomasa.
— Do niego.
Dziadek skinął głową.
— Kiedy kupowałem dom, nie zrobiłem tego zwykłą umową. Utworzyłem fundusz dla Mai i Toby’ego. Brandon miał prawo mieszkać w nieruchomości, ale nie miał prawa jej wynajmować, zastawiać ani sprzedawać. Czekałem, aż Maja sama zdecyduje, czy chce tam zamieszkać.
— Dlaczego mi nie powiedziałeś? — zapytałam.
Thomas spuścił głowę.
— Bo Brandon zadzwonił do mnie dzień po zakupie. Powiedział, że pragniesz, bym przestał kontrolować twoje życie. Uwierzyłem mu. Potem przesyłał mi zdjęcia, na których wyglądałaś, jakbyś była szczęśliwa. Byłem dumny, że szanuję twoją niezależność.
Poczułam ból, którego nie umiałam skierować tylko przeciwko Brandonowi.
— Mogłeś zapytać mnie.
— Wiem.
To krótkie słowo nie naprawiło niczego, ale po raz pierwszy tamtego dnia zabrzmiało uczciwie.
Weszliśmy do domu. W holu wisiał żyrandol z mlecznego szkła. Na marmurowej podłodze leżały walizki obcej rodziny, która miała wyjechać dopiero rano. W kuchni stała lodówka pełna jedzenia, a na środkowej półce znalazłam sześć butelek mleka.
Toby pobiegł do niej, lecz zatrzymał się przed drzwiami.
— Mogę?
— Możesz.
Odkręciłam butelkę i podałam mu ją. Pił łapczywie, obiema rękami, a ja patrzyłam, jak jego policzki przestają drżeć.
Brandon stał przy wyspie kuchennej.
— Maju, mogę to naprawić.
— Nie możesz cofnąć dwóch lat.
— Oddam pieniądze.
— Nie masz pieniędzy.
— Sprzedam wszystko.
— Już próbowałeś sprzedać coś, co nigdy nie należało do ciebie.
Przycisnął dłonie do blatu.
— Bałem się.
— Ja też. Każdego dnia.
— Chciałem, żebyśmy byli rodziną, której niczego nie brakuje.
Spojrzałam na szerokie okna, ogród i chłodne kamienie pod stopami. Wszystkiego tu nie brakowało. Oprócz prawdy.
— Nie chciałeś rodziny bez braków — powiedziałam. — Chciałeś życia, za które inni zapłacą.
Brandon zamknął oczy.
Celia podeszła do mnie z dokumentami.
— Dom pozostaje pani własnością. Czynsze zostaną rozliczone. Pieniądze, które jeszcze znajdują się na rachunkach spółki, zostały zablokowane. Jeśli zdecyduje się pani dochodzić zwrotu, mamy komplet dowodów.
— A on?
— Nie będzie mógł zbliżać się do majątku ani podpisywać niczego w pani imieniu.
Nie zapytałam o więzienie. Nie dlatego, że nie zasługiwał na konsekwencje. Po prostu pierwszy raz od dawna musiałam myśleć o tym, co zbuduję z prawdy, a nie o tym, jak ukarać kłamstwo.
Lydia podeszła do mnie przed wyjściem.
— Nie proszę, żebyś mi wybaczyła.
— Dobrze.
— Chcę tylko zapłacić za to, co zrobiłam. Będę pracować z Celiią przy rozliczeniu wynajmu. Każdy dolar, który zarobię, pójdzie na spłatę twoich strat.
— Nie odzyskam przez to dwóch lat.
— Wiem.
— Ale możesz przestać pomagać mu ukrywać następne kłamstwo.
Lydia skinęła głową. To była jedyna obietnica, której od niej chciałam.
Thomas został z nami w kuchni. Nie próbował urządzać domu ani decydować, gdzie postawię łóżko Toby’ego. Usiadł na podłodze przy chłopcu i pokazał mu, jak złożyć papierową serwetkę w łódkę.
Brandon wyszedł z Samuelem. Przed drzwiami odwrócił się jeszcze do mnie.
— Naprawdę mnie nienawidzisz?
Pomyślałam o jego zdjęciach z rzekomych budów, o pustej butelce mleka i o tym, jak długo broniłam człowieka, który odebrał mi możliwość zobaczenia własnego życia.
— Nie — odpowiedziałam. — Nienawiść byłaby prostsza.
— Co więc czujesz?
— Żałuję, że tak długo myliłam strach z miłością.
Nie zatrzasnęłam za nim drzwi. Samuel wyprowadził go przez boczne przejście, a ja wróciłam do kuchni, gdzie Toby postawił papierową łódkę obok swojej butelki.
Thomas podał mu kolejną.
— Dziadku, a gdzie jest rzeka? — zapytał chłopiec.
Popatrzyłam na rachunki, dokument własności i sześć butelek mleka na półce.
— Zbudujemy ją tutaj — powiedziałam, wskazując szeroki kanał nawadniający za ogrodem.
Toby wybiegł na taras, ściskając łódkę.
Po chwili zawołał:
— Mamo, płynie!
A papierowa łódka Brandona, złożona z rachunku za cudzy wynajem, ruszyła kanałem prosto pod drzewa cytrynowe.
Przegapiłeś początek?
