CZĘŚĆ 4

Słowa zawisły w słuchawce, a ja poczułem, jak zimno przechodzi mi po plecach.

Była szesnasta dziesięć. Za oknami ulewa zamieniła parking w brązową rzekę.

— Kim pan jest? — zapytałem.

— Człowiekiem, który za długo milczał.

— Skąd mam wiedzieć, że szczeniaki są z panem?

W odpowiedzi usłyszałem ciche popiskiwanie.

Nela podniosła łeb. Jej uszy skierowały się ku telefonowi.

— Nie jadę sam — powiedziałem.

— Jeśli przywiezie pan kogokolwiek, znikniemy.

Rozmowa się urwała.

Tomasz zrobił krok w moją stronę.

— Niech pan odda mi telefon.

— Po co?

— Bo to może być oszustwo.

— A może ktoś wie, gdzie są pańskie brakujące szczeniaki.

Tomasz ruszył ku wyjściu. Nela zagrodziła mu drogę. Nie zaatakowała. Po prostu stanęła przed nim z głową opuszczoną nisko, jakby znała ten ruch i wiedziała, czym zwykle się kończy.

Tomasz zatrzymał się.

Po raz pierwszy zobaczyłem na jego twarzy nie złość, ale strach.

— Sarah, zostań przy małych — powiedziałem. — Pani Ireno, proszę zadzwonić do schroniska i przekazać im wszystkie dokumenty.

— A pan?

— Jadę po resztę.

— Sam? — Sarah złapała mnie za rękaw. — To może być pułapka.

Spojrzałem na Nelę. Jej brzuch wciąż drżał z wyczerpania, ale nie odrywała wzroku od drogi.

— Nie jadę sam — odpowiedziałem.

Wziąłem ją ze sobą.

Stary zakład przy rzece był opuszczoną przetwórnią cegieł. Dojechaliśmy tam o szesnastej czterdzieści. Woda spływała po betonowych schodach, a wiatr szarpał blachą nad bramą.

W środku pachniało mokrym pyłem i olejem.

— Jest tu ktoś? — zawołałem.

Z ciemnego pomieszczenia wyszedł mężczyzna około pięćdziesiątki. Miał posiniaczoną twarz i bandaż na dłoni.

— Nazywam się Marek — powiedział. — Pracowałem dla Tomasza.

Nela zawarczała, ale Marek uklęknął i odsunął się od niej.

— Nie chciałem tego robić — dodał. — Miałem przewozić psy. Kiedy zobaczyłem, co się dzieje, zabrałem dwa szczeniaki.

— Dlaczego nie zgłosił pan sprawy?

Marek spuścił głowę.

— Bo Tomasz pożyczył mi pieniądze na operację córki. Potem powiedział, że jeśli zacznę mówić, zabierze mi pracę i każe spłacić wszystko natychmiast.

— Gdzie są szczeniaki?

Poprowadził mnie do niewielkiej kotłowni. Na drewnianej palecie stało pudełko wyłożone ręcznikami. W środku leżały dwa maleństwa. Jedno miało opuchniętą łapkę, drugie ledwo poruszało pyszczkiem.

Nela podbiegła do nich, lecz zatrzymała się przed pudełkiem. Spojrzała na mnie, jakby pytała o pozwolenie.

— Możesz — szepnąłem.

Podeszła i dotknęła ich nosów. Oba szczeniaki zaczęły popiskiwać. Nela położyła się obok nich, choć sama była tak słaba, że przy podnoszeniu ledwie utrzymała się na nogach.

Marek otarł oczy rękawem.

— Ona robiła tak za każdym razem. Gdy Tomasz zabierał któregoś psa, Nela próbowała wejść za nim do ciężarówki.

— Ile ich było?

— Siedem. Matka zginęła pod kołami samochodu. Tomasz znalazł miot, ale zamiast zawieźć go do schroniska, chciał sprzedać szczeniaki jako psy rasowe. Nela była jedyną dorosłą suką, która je karmiła.

Poczułem ciężar w klatce piersiowej.

Nie przyniosła mi jednego własnego dziecka.

Przyniosła mi najsłabszego z siedmiorga, a potem prowadziła do wszystkich pozostałych.

Wróciliśmy do kliniki przed siedemnastą trzydzieści. Sarah przygotowała trzy stoły. Najmniejszy szczeniak oddychał już samodzielnie, ale jego serce wciąż biło nierówno. Kiedy Nela weszła, każde z maleństw wydało z siebie cichy pisk.

Tomasz czekał w recepcji. Pani Irena siedziała naprzeciwko niego, trzymając zdjęcie swojej siostry.

— To była jej suka — powiedziała. — I pan dobrze o tym wiedział.

— Kupiłem ją uczciwie.

— Moja siostra nie żyje od trzech miesięcy. W testamencie zapisała Nelę schronisku, nie panu.

Tomasz spojrzał na dokument, który wcześniej tak pewnie trzymał w dłoni. Papier był tylko zgodą na tymczasowy transport, nie dowodem własności.

— Chciałem zarobić — powiedział nagle. — To wszystko. Nie miałem pieniędzy na paszę, długi rosły, a ludzie pytali o szczeniaki.

— Więc zamknął je pan w rurze? — zapytałem.

— Myślałem, że ktoś je zabierze.

— Ktoś miał je znaleźć po tym, jak pan zabrał pieniądze?

Nie odpowiedział.

Marek wystąpił naprzód.

— Powiedział, że jeśli wszystkie przeżyją, straci więcej. Dlatego kazał mi zostawić najsłabsze.

Tomasz odwrócił się gwałtownie.

— Ty niewdzięczny tchórzu!

Nela wstała, choć nogi się pod nią uginały. Stanęła między Markiem a Tomaszem.

W pomieszczeniu zapadła cisza.

Nie była już wychudzoną suką przywiązaną do cudzej woli. Była matką siedmiorga uratowanych istnień, a jej ciało mówiło za nią.

Tomasz spojrzał na nią, potem na szczeniaki.

— Nie chciałem, żeby umarły — powiedział cicho.

— Ale pozwolił pan, żeby umierały — odpowiedziałem.

Następnego ranka schronisko przyjęło wszystkie psy, lecz kierowniczka zadzwoniła do mnie jeszcze tego samego dnia.

— Nela nie pozwala nikomu zabrać szczeniaków — powiedziała. — Kiedy wychodzę z sali, próbuje wstać za każdym razem.

— To niech zostaną razem.

— Wszystkie?

Spojrzałem na rachunki za leczenie, pusty kojec i siedem małych ciał śpiących pod lampami.

— Wszystkie, dopóki nie będą bezpieczne.

Tomasz stracił gospodarstwo nie przez wielką karę, której domagała się tłumu, lecz przez to, że nikt nie chciał już z nim handlować. Pani Irena pokazała dokumenty właścicielom sklepów zoologicznych, Marek zeznania, a schronisko zerwało z nim każdą umowę. Kiedy Tomasz próbował sprzedać ostatniego psa, kupujący oddał mu pieniądze i przywiózł zwierzę do nas.

To był mały, siwy kundel z blizną na pysku.

Tomasz został sam ze swoim pustym kojcem.

Nie odwiedził kliniki ponownie.

Marek przychodził za to codziennie. Spłacił dług córki dzięki zbiórce, którą zorganizowali mieszkańcy. Najpierw siedział przy wejściu, potem pomagał myć miski. Nela długo go obserwowała.

Trzeciego dnia podeszła do niego i położyła łeb na jego kolanie.

Marek rozpłakał się bezgłośnie.

— Nie zasługuję na to — szepnął.

— Może nie — powiedziałem. — Ale możesz zrobić coś, żeby już nigdy nie musiała się ciebie bać.

Został wolontariuszem schroniska.

Nela nie wróciła do żadnej rodziny zastępczej. Pani Irena podpisała zgodę, by zamieszkała w klinice, gdzie miała własny koc i miskę przy recepcji. Szczeniaki trafiały do nowych domów dopiero wtedy, gdy Nela pozwalała im odejść.

Za każdym razem podchodziła do nosidełka, obwąchiwała opiekuna i dotykała szczeniaka nosem.

Najmniejszy został ze mną.

Nazwaliśmy go Puls, bo jego pierwsze życie wyczułem pod palcami tylko raz, a jednak wystarczyło, by rozpocząć walkę.

Pewnego ranka, wiele dni później, Puls leżał na stole i próbował złapać zębami frędzel ręcznika. Nela obserwowała go z podłogi. Kiedy wreszcie udało mu się podnieść na czterech łapach, zachwiał się i oparł o mosiężną tabliczkę ze swojej starej obroży, zawieszoną przy wejściu jako znak rozpoznawczy.

Nela podeszła.

Polizała go po czole.

Puls zapiszczał, a potem pobiegł za nią przez całą klinikę.

Marek stał przy drzwiach z wiadrem w ręku. Pani Irena przyniosła nowe koce. Sarah śmiała się tak głośno, że obudziła wszystkie zwierzęta w sali.

A ja pomyślałem o tamtym poranku, o zimnym ciałku na wycieraczce i o suce, która nie potrafiła wypowiedzieć ani jednego słowa.

Nie potrzebowała słów.

Kiedy Puls po raz pierwszy samodzielnie wbiegł na wagę, Nela chwyciła mnie delikatnie za nogawkę fartucha, tak jak wcześniej.

Pociągnęła raz.

Odwróciłem się.

Za szybą czekały pozostałe szczeniaki, a w jej oczach nie było już prośby o ratunek.

Była tam pewność.

— Dobrze, Nela — powiedziałem. — Tym razem wszystkie są tutaj.