CZĘŚĆ 4
– Na kogo więc? – zapytałam.
Marek siedział pod ścianą, z telefonem przyciśniętym do ucha. Przez chwilę wyglądał nie jak człowiek, który próbował mnie zabić, lecz jak ktoś, kto właśnie zobaczył rachunek za własne kłamstwa.
Kierownik oddziału skinął ochroniarzowi, żeby został przy drzwiach.
– Powtórzę pytanie – powiedziałem… nie, pomyślałam, bo głos, który wydobył się z mojego gardła, należał do mnie, choć brzmiał obco. – Na kogo była ta polisa?
Marek odłożył telefon.
– Na ciebie.
– To już wiem.
– Druga była na mnie.
Pani Irena ścisnęła notes tak mocno, że pobielały jej knykcie.
– Dlaczego bank dzwoni do ciebie w sprawie polisy?
Marek oblizał spierzchnięte usta.
– Bo przestałem płacić składki.
– To nie jest odpowiedź.
Doktor Wrona stał przy moim łóżku, z rękami skrzyżowanymi na piersi. Rana paliła jak ogień, ale ból nie był już najgorszy. Najgorsze było to, że każda drobna scena z ostatnich ośmiu dni nagle zmieniała znaczenie: jego kubek z wodą, zamknięte drzwi łazienki, pytania o to, czy mam zawroty głowy, i ta obojętność, która wydawała się lenistwem.
Marek spojrzał na mnie.
– Zaciągnąłem długi u ludzi, którym nie powinienem był ufać.
– Ludzi?
– Nie mogłem spłacić wszystkiego.
– Więc kupiłeś moje leki, a potem podałeś mi coś, co miało mnie zabić?
– To nie miało być tak szybko.
Lena wypuściła powietrze z sykiem.
– Co znaczy: „tak szybko”?
Marek zacisnął dłonie.
– Miałem podawać małe dawki. Miałaś słabnąć, a nie trafić od razu na stół operacyjny.
Zamknęłam oczy. Przypomniałam sobie pierwszy zastrzyk. Ukłucie. Jego kciuk na mojej skórze. Zdanie: „To tylko lek przeciw skurczom”.
– Skąd wziąłeś zakażony materiał? – zapytał doktor Wrona.
Marek nie odpowiedział.
Pani Irena wyjęła z notesu złożoną kartkę.
– Ja wiem – powiedziała. – Pracowałam kiedyś w laboratorium, zanim przeszłam do izby przyjęć. Widziałam, jak dwa tygodnie temu Marek rozmawiał z technikiem z prywatnej pracowni przy ulicy Leśnej.
– Z kim? – spytałam.
– Z Pawłem Radeckim. Znałam go. Został zwolniony za wynoszenie próbek.
Marek poderwał głowę.
– Irena, proszę…
– Nie mów do mnie po imieniu, kiedy próbowałeś sprawić, żeby twoja żona umarła w sąsiednim mieszkaniu.
Wtedy zrozumiałam, dlaczego Marek tak bardzo chciał dostać się do mojego domu. Nie chodziło tylko o fiolki. W jego gabinecie, pod luźną deską szuflady, leżała teczka z polisami, kopiami recept i wydrukami rozmów z bankiem. Wiedziałam o tej teczce, bo trzy tygodnie wcześniej znalazłam ją przypadkiem, szukając rachunku za ogrzewanie.
Nie przeczytałam wtedy dokumentów. Zobaczyłam tylko swoje imię i wielką sumę.
Marek zauważył mój wzrok.
– Ty wiedziałaś o polisie? – spytał.
– Wiedziałam, że coś ukrywasz.
– Dlaczego nic nie powiedziałaś?
– Bo chciałam usłyszeć prawdę z twoich ust.
Nie planowałam tego. Ale kiedy powiedział, że chciał, bym słabła, poczułam, że nie mogę już dać mu żadnego wygodnego kłamstwa.
Kierownik oddziału wyszedł na korytarz, by przekazać informacje odpowiednim osobom. Nie było pościgu, krzyków ani scen jak z filmu. Były formularze, zabezpieczone próbki, nazwisko Pawła zapisane w notesie Ireny i spokojne, rzeczowe pytania lekarza. Marek został na krześle, pilnowany przez ochronę, aż przyjechali ludzie, którzy mieli przejąć sprawę.
Najbardziej zaskoczyło mnie jednak to, co wydarzyło się później.
Kiedy pielęgniarka przyniosła moje rzeczy z mieszkania, w bocznej kieszeni torebki znalazła małą kopertę. Nie była szara ani biała. Była żółta, z wytłoczonym znakiem banku. W środku znajdował się aneks do polisy.
Podpisałam go miesiąc wcześniej.
Marek nie wiedział, że zmieniłam uposażonego. Po rozmowie z doradcą przekazałam całą kwotę na fundusz leczenia dzieci, bo sama nie miałam komu jej zostawić. Marek nie miał już motywu, który sobie wyliczył. Ryzykował wszystko dla pieniędzy, do których nigdy nie miałby dostępu.
A jednak nie poczułam triumfu.
Poczułam żal po człowieku, którego nie było, choć przez lata jadłam z nim przy jednym stole.
Wieczorem doktor Wrona powiedział mi, że uratowali nogę, ale czeka mnie długa rehabilitacja. Nie obiecał, że odzyskam pełną sprawność. Prawa strona lewej łydki pozostała pozbawiona czucia, a blizna miała ciągnąć się od kolana niemal do kostki.
– Będzie pani chodzić – powiedział. – Ale nie tak jak wcześniej.
– Wiem.
– To dobra wiadomość.
– Dla mnie jest wystarczająca.
Następnego dnia przyszedł Paweł Radecki. Nie wszedł do sali. Zatrzymał się przy dyżurce i oddał Lenie plastikowe pudełko po fiolkach.
– Nie wiedziałem, że użyje tego przeciwko żonie – powiedział. – Myślałem, że chce ukryć własne zakażenie po pracy.
– Dlaczego pan przyszedł? – zapytała Lena.
Paweł spojrzał na moje łóżko.
– Bo kiedy zobaczyłem wiadomość o operacji, zrozumiałem, że moje milczenie też było częścią tej rany.
Nie poprosiłam, żeby go wpuszczano. Nie byłam gotowa słuchać kolejnej historii o tym, jak ktoś „nie wiedział”. Wystarczyło, że jego zeznania i próbki potwierdziły to, co Marek sam wypowiedział przy moim łóżku.
Marek próbował jeszcze raz ze mną porozmawiać, zanim zabrano go z oddziału.
– Marta, ja nie chciałem, żebyś cierpiała.
Spojrzałam na bandaż, spod którego wychodziła cienka rurka drenu.
– A czego chciałeś?
Długo milczał.
– Żeby zniknął mój problem.
– I uznałeś, że problemem jestem ja.
– Nie.
– Właśnie to zrobiłeś.
Nie dotknęłam jego dłoni. Nie dlatego, że chciałam go ukarać. Po prostu moje ciało pamiętało jego palce przytrzymujące mi ramię podczas zastrzyków, a pamięć czasem wyprzedza rozsądek.
Pani Irena przychodziła do mnie codziennie po zmianie. Przynosiła wiadomości z domu: zabrane fiolki, opróżnioną szufladę, rachunki znalezione pod deską i dokumenty, które potwierdzały, że Marek od dawna ukrywał długi. Nie pocieszała mnie. Siadała obok i mówiła dokładnie, co się wydarzyło.
To było bardziej pomocne niż pocieszenie.
Po kilku dniach terapeuta uczył mnie stawiać ciężar na chorej nodze. Podłoga sali rehabilitacyjnej była pokryta jasnymi kwadratami, a między nimi leżały czarne gumowe maty. Trzymałam się poręczy, spocona i wściekła.
– Jeszcze jeden krok – powiedział.
– Już zrobiłam dziesięć.
– Ten będzie jedenasty.
Postawiłam stopę. Ból przeszył łydkę, ale kolano wytrzymało.
W tej samej chwili Lena przyniosła mi kopertę z banku. Na jej odwrocie widniał mój własny podpis, krzywy i niepewny, złożony miesiąc wcześniej pod zmianą beneficjenta.
Marek chciał, żeby moje życie stało się rachunkiem, który można zamknąć jednym przelewem.
Ja podpisałam coś zupełnie innego: decyzję, że pieniądze trafią do dzieci czekających na przeszczepy, a nie do człowieka, który odmierzał moją słabość kroplami.
Kiedy wyszłam z sali rehabilitacyjnej, pani Irena czekała przy automacie z wodą. W ręku trzymała swój notes.
– Mam zapisać dzisiejszy krok? – zapytała.
Spojrzałam na zabandażowaną nogę.
– Nie. Ten zapamiętam sama.
I zrobiłam kolejny krok, prosto przez jasny kwadrat na podłodze, tam gdzie nie sięgała już żadna cudza ręka.
Przegapiłeś początek?
