CZĘŚĆ 4
Na odwrocie fotografii nie było tylko zdanie Danieli.
Pod nim widniał numer telefonu zapisany drobnym, pochyłym pismem.
Javier przyjrzał się cyfrom i natychmiast zadzwonił.
— To numer pielęgniarki, która opiekowała się Lucíą — powiedział po chwili. — Nazywa się Marta Salcedo. Mieszka dwie ulice od kliniki.
Pojechaliśmy tam razem z Renatą i panią Rojas. Nie chciałem zostawiać dziewczyny samej ani na minutę. Wciąż ściskała list Maurycego, jakby papier mógł się rozpłynąć.
Marta otworzyła nam po kilku minutach. Była drobną kobietą o siwych włosach, a na jej fartuchu wisiała mała metalowa broszka w kształcie kolibra.
Kiedy zobaczyła Renatę, zakryła usta dłonią.
— Lucía mówiła, że kiedyś przyjdziecie.
— Kto? — spytałem.
— Pan Maurycy. I jego ojciec.
Wpuściła nas do środka. Na stole leżało pudełko po herbacie, a obok niego stos kopert związanych sznurkiem.
— Lucía nie chciała, żeby Renata dorastała, czekając na człowieka, który może nigdy nie przyjechać — powiedziała Marta. — Ale kiedy dowiedziała się, że Maurycy żyje i jej szuka, napisała do niego.
— Nie dostał tego listu.
— Patrycja go odebrała.
Marta wyjęła z pudełka kopię pokwitowania pocztowego. Podpis odbiorcy był nieczytelny, ale adres wskazywał mieszkanie Patrycji. Dołączyła do tego kartkę Lucíi.
„Jeżeli Maurycy przyjedzie, powiedz mu, że Renata ma jego oczy. Nie chcę pieniędzy. Chcę tylko, żeby znał prawdę.”
Renata odwróciła twarz. Pani Rojas objęła ją ramieniem.
— Patrycja ukradła mu list — powiedział Javier. — Ale to nadal nie wyjaśnia, dlaczego wycofała zgodę na leczenie.
Marta długo patrzyła na mnie.
— Bo Daniela odkryła, że Renata również ma chore serce. Patrycja dowiedziała się o tym od niej. Bała się, że jeśli dziewczyna umrze, wszystkie pytania wrócą do sprawy Maurycego.
— Ona chciała, żeby Renata zniknęła — wyszeptała Renata.
— Chciała, żeby nikt nie mógł już zapytać, dlaczego twój ojciec nigdy do ciebie nie wrócił — odpowiedziała Marta.
W klinice znaleźliśmy Patrycję przy recepcji. Miała na sobie czarny płaszcz i trzymała skórzaną teczkę. Jej palce drżały, choć próbowała wyglądać pewnie.
— Nie macie prawa tu być — powiedziała.
— A ty nie masz prawa decydować o leczeniu Renaty — odparł Javier.
Patrycja uśmiechnęła się krzywo.
— Nie jest moją rodziną.
— Daniela też nie była twoją rodziną — odpowiedziałem. — A jednak przez szesnaście lat pozwoliłaś jej wierzyć, że jesteś matką.
Jej twarz stwardniała.
— Maurycy wybrał mnie.
— Nie. Wybrał kobietę, którą mu pokazałaś. Prawdziwa Lucía nigdy nie dostała szansy.
Patrycja ścisnęła teczkę.
— Nie rozumiesz, co by się stało, gdyby wrócił do niej. Zostałabym sama. Bez pieniędzy, bez mieszkania, bez niczego.
— Więc sfałszowałaś zdjęcia.
— Bałam się!
— Odebrałaś mu córkę.
— Chciałam tylko, żeby został.
Jej głos załamał się tak nagle, że Renata drgnęła. Przez chwilę zobaczyłem nie potwora, lecz kobietę, która przez lata zasypywała własny strach cudzym życiem. Nie usprawiedliwiało jej to. Tłumaczyło tylko, dlaczego tak długo brnęła dalej.
Javier wskazał teczkę.
— Co tam jest?
Patrycja nie odpowiedziała.
Otworzyłem ją sam. W środku znajdowały się oryginalne dokumenty adopcyjne Danieli, list Lucíi do Maurycego i formularz wycofania zgody na leczenie Renaty. Wszystko podpisane przez Patrycję.
— Po co przyniosłaś to do kliniki? — spytałem.
Opuściła głowę.
— Chciałam podpisać zgodę na operację.
Renata spojrzała na nią z niedowierzaniem.
— Dlaczego więc ją wycofałaś?
Patrycja długo milczała, po czym odpowiedziała:
— Bo lekarz powiedział, że potrzebujesz krewnego. A ja nie jestem twoją rodziną. Pomyślałam, że jeśli przyprowadzę tu te dokumenty, znajdę kogoś, kto nim jest.
To był zwrot, którego się nie spodziewałem. Patrycja nie przyszła ukryć Renaty. Przyszła z teczką, ponieważ po raz pierwszy nie mogła sama naprawić szkody, którą wyrządziła.
— Mogłaś powiedzieć prawdę dziewięć lat temu — powiedziałem.
— Wiem.
Renata zrobiła krok w jej stronę.
— Czy mój ojciec naprawdę mnie szukał?
Patrycja zamknęła oczy.
— Tak. Wiedziałam o tym. Widziałam list. Widziałam adres. Schowałam go przed nim.
Renata przyjęła te słowa bez krzyku. To było gorsze. Jej twarz stała się zupełnie nieruchoma, a palce zacisnęły się na papierze tak mocno, że kartka pękła.
W klinice przygotowano Renatę do zabiegu. Mój podpis jako odnalezionego krewnego wystarczył, by rozpocząć procedurę. Pani Rojas została jej opiekunką tymczasową, a Javier przekazał wszystkie dokumenty odpowiednim służbom, bez widowiska i bez tłumu ludzi.
Patrycja nie została przy nas. Usiadła sama na plastikowym krześle pod ścianą. Nie prosiła o przebaczenie. Nie próbowała mnie dotknąć.
Przed wejściem Renaty na salę operacyjną podałem jej fotografię.
— To należało do Danieli — powiedziałem. — Ukryła ją, żebyś nie zniknęła po raz drugi.
Renata przycisnęła zdjęcie do piersi.
— A pan? Dlaczego pan jej nie odrzucił, skoro nie jesteśmy spokrewnieni?
Spojrzałem na twarz dziewczynki z czerwonej sukienki.
— Bo Daniela nauczyła mnie, że rodziny nie mierzy się krwią. Mierzy się tym, kto zostaje, kiedy wszyscy inni odchodzą.
— Zostanie pan?
— Tak.
Drzwi sali zamknęły się za nią. Przez trzy godziny siedziałem na korytarzu obok Javiera. Nie modliłem się o cud. Modliłem się, żeby lekarze mieli czas.
W końcu chirurg wyszedł i zdjął maskę.
— Zabieg się udał. Najbliższe godziny będą ważne, ale Renata jest silna.
Poczułem, że nogi uginają się pode mną.
Javier złapał mnie za ramię.
— Pańska wnuczka chciała, żeby pan ją znalazł.
— Znalazłem inną wnuczkę — odpowiedziałem. — Ale Daniela doprowadziła mnie do niej.
Nad ranem Patrycja podeszła do mnie z małą kopertą. Nie była to koperta z dokumentami. W środku znajdował się klucz do mieszkania Maurycego i krótka kartka.
„Nie umiem cofnąć dziewięciu lat. Mogę oddać jej to, co zostało.”
Nie powiedziałem, że jej wybaczam. Nie miałem prawa składać takiej obietnicy w imieniu Maurycego, Lucíi ani Danieli.
Powiedziałem tylko:
— Jeśli naprawdę chcesz coś oddać, przynieś Renacie wszystkie listy. Każdy jeden.
Patrycja skinęła głową.
Później zrobiła to. Przyniosła ich siedemnaście, przechowywanych przez lata w pudełku po herbacie. Renata czytała je powoli, między badaniami. W jednym Maurycy pisał, że nauczy ją jeździć na rowerze. W innym obiecywał pokazać jej rzekę, nad którą spędzałem dzieciństwo.
Nie zdążył.
Ale Renata przeżyła operację.
Kiedy kilka dni później mogła już usiąść, wyjęła z kieszeni fotografię Danieli. Na odwrocie dopisała własne słowa.
„Nie zniknę.”
A potem podała mi zdjęcie i powiedziała:
— Dziadku, opowiedz mi, jaki był mój ojciec, zanim ktoś odebrał mu drogę do mnie.
Przegapiłeś początek?
