Wróciłam wcześniej z prezentem na rocznicę, lecz słowa męża sprawiły, że jego matka nagle pobladła

Kiedy otworzyłam drzwi naszego domu, usłyszałam męża mówiącego przez telefon: „Mój plan właśnie zaczyna działać. Przygotowuję to od czasów liceum”.

Zamarłam w przedpokoju, ściskając pudełko z zegarkiem tak mocno, że tekturowy brzeg wbił mi się w dłoń. Na pasku torby wciąż wisiała papierowa zawieszka z zakładu zegarmistrzowskiego, a z kuchni dochodziło ciche brzęczenie lodówki. Mateusz nie wiedział, że wróciłam.

— Jeszcze tylko kilka dni — mówił. — Potem podpisze wszystko przy świadkach. Nie będzie mogła się wycofać.

Serce uderzyło mi w żebra.

Przez chwilę pomyślałam, że źle usłyszałam. Przecież znałam ten głos od dzieciństwa. Mateusz bronił mnie przed starszymi chłopakami na podwórku, nosił mój plecak, kiedy skręciłam kostkę, i przez całą maturę siedział obok mnie przy kuchennym stole. To on zaprosił mnie na bal, trzymając w ręku bukiet złożony z trzech nierównych róż.

Wszyscy powtarzali, że kiedyś się pobierzemy. Śmialiśmy się z tego, dopóki pewnego wieczoru po studiach nie uklęknął przede mną z pierścionkiem schowanym w filiżance po kawie.

— Zofia, chcesz przejść ze mną przez całe życie?

— Przecież już to robimy — odpowiedziałam.

A teraz stałam przy naszej szafce na buty i słuchałam, jak mówi o podpisach, planie i czymś, co przygotowywał od liceum.

Zsunęłam z ramienia torbę. Zrobiłam to powoli, żeby metalowy zamek nie zabrzęczał. W środku znajdował się srebrny zegarek kieszonkowy z pękniętą emaliowaną gwiazdą na wieczku. Kupiłam go po drugiej stronie miasta, bo Mateusz zawsze opowiadał, że jego dziadek nosił podobny podczas pracy w starej winiarni. Na odwrocie kazałam wygrawerować: „Pięć lat, a ja wciąż wybieram ciebie”.

Teraz te słowa wydały mi się żałosne.

— Nie, Teresa, nie zmieniaj zdania — powiedział Mateusz. — Zrobię dokładnie to, co ustaliliśmy.

Teresa. Jego matka.

Poczułam zimno w karku. Teresa od lat była dla mnie drugą matką. To ona pomagała mi wybrać suknię ślubną, przysyłała zupę, gdy chorowałam, i co roku piekła ciasto z morelami na nasze urodziny. Dlaczego rozmawiała z nim o moim podpisie?

W kuchni przesunęło się krzesło.

— Nie możesz jej tego zrobić — odezwała się Teresa, a jej głos był cichy i ochrypły.

Mateusz roześmiał się bez ciepła.

— Mogę. I zrobię. Po piątej rocznicy nie zostanie jej nic, czego mogłaby użyć przeciwko nam.

Poczułam, jak palce drętwieją mi wokół papierowej torby. „Nam”. Nie „mnie”. Nie wiedziałam już, czy chodziło o jego rodzinę, o jakiś majątek, czy o coś, co przez lata ukrywali przede mną.

Pod drzwiami kuchni leżał jego szkolny album. Zwykle trzymał go na najwyższej półce, za książkami. Teraz był otwarty, a między stronami wystawała pożółkła kartka z pieczęcią.

Mateusz odsunął krzesło.

— Jutro przyniosę dokumenty. W sobotę Zofia podpisze je przy notariuszu.

Zrobiłam krok w stronę albumu. Wtedy deska pod moją stopą cicho skrzypnęła.

Rozmowa ucichła.

Klamka kuchennych drzwi zaczęła się powoli opuszczać…

CZĘŚĆ 2

Klamka zeszła w dół, a ja cofnęłam się za wysoką szafkę z lustrem. Zawisła na niej moja czerwona apaszka, ta sama, którą Mateusz kupił mi przed pierwszą podróżą nad morze. Jej frędzel zaczepił o uchwyt i przez sekundę byłam pewna, że mnie zdradzi.

Drzwi się otworzyły.

Mateusz wyszedł na korytarz, trzymając telefon przy uchu. Miał na sobie koszulę, którą zakładał tylko na ważne spotkania, i zegarek z czarnym paskiem. Spojrzał w stronę wejścia, lecz zobaczył wyłącznie pusty wieszak.

— Nie, nie wróciła — powiedział do słuchawki. — Gdyby była w domu, usłyszałbym samochód.

Zacisnęłam zęby. Samochodu nie było, bo zostawiłam go trzy ulice dalej i wróciłam pieszo.

Mateusz wszedł do salonu. Teresa została w kuchni. Słyszałam, jak nerwowo przesuwa filiżankę po spodku.

— W sobotę podpisze pełnomocnictwo — mówił. — Myślisz, że odmówi mężowi w rocznicę? Przecież całe życie robiła to, czego od niej chciałem.

— To nie jest prawda — odpowiedziała Teresa.

— Naprawdę? Pożyczyła mi pieniądze na studia, przepisała na mnie udziały w winiarni, a teraz odda mi resztę. Wystarczy, że powiem, iż długi należą do jej ojca.

Zrobiło mi się niedobrze.

Winiarnia mojego ojca była rodzinną firmą, którą odziedziczyłam po jego śmierci. Nigdy nie zajmowałam się nią sama. Mateusz prowadził księgowość, negocjował dostawy i przekonywał mnie, że najlepiej będzie, jeśli podpiszę mu pełnomocnictwo. Ufałam mu bardziej niż komukolwiek.

— Powiedziałeś, że chciałeś tylko odzyskać ziemię — wyszeptała Teresa.

— Chciałem odzyskać wszystko.

Wsunęłam dłoń do kieszeni płaszcza. Palce natrafiły na chłodne wieczko zegarka. Pęknięta gwiazda zadrapała mi skórę.

Nagle przypomniałam sobie noc sprzed dwudziestu lat. Miałam szesnaście lat, a Mateusz siedział ze mną na murku za szkołą. Jego ojciec właśnie trafił do więzienia za podpalenie magazynu należącego do mojej rodziny. Mateusz płakał, choć twierdził, że to deszcz.

— Twój tata zniszczył mojego — powiedział wtedy.

— Mój tata tego nie zrobił.

— Jeszcze zobaczymy, Zosiu. Kiedyś wszystko ci odbiorę.

Uznałam, że powiedział to z bólu. Potem nigdy do tego nie wracaliśmy.

Teraz każde słowo wróciło, ostre jak szkło.

Weszłam do gabinetu i zamknęłam drzwi bezgłośnie. Na biurku leżały segregatory, a obok nich koperta z moim podpisem na pierwszej stronie. Otworzyłam ją drżącymi rękami. Była tam umowa przeniesienia udziałów, datowana na sobotę, oraz zaświadczenie o rzekomym zadłużeniu winiarni.

Podpis pod zaświadczeniem należał do mnie.

Tyle że nigdy go nie złożyłam.

Usłyszałam kroki. Schowałam dokumenty pod bluzkę i wsunęłam zegarek do kieszeni.

— Zofia? — zawołał Mateusz. — Jesteś już w domu?

Nie odpowiedziałam.

Drzwi gabinetu otworzyły się gwałtownie. Mateusz stanął w progu, a za nim pojawiła się Teresa z twarzą białą jak mąka.

— Chciałem ci coś powiedzieć — oznajmił.

— Wiem — odparłam, choć głos ledwo przeszedł mi przez gardło. — Słyszałam wystarczająco dużo.

Jego wzrok spadł na moją torbę.

— Co tam masz?

— Prezent na rocznicę.

— Dla mnie?

— Już nie jestem pewna.

Mateusz zrobił krok. Zobaczyłam, że jego prawa dłoń zaciska się na krawędzi drzwi.

— Nie rozumiesz, co znalazłaś.

— Więc mi wytłumacz.

Teresa nagle zachwiała się i oparła o framugę.

— Mateusz, powiedz jej wszystko — wyszeptała.

Mąż spojrzał na matkę, potem na mnie. Na biurku, pod stertą rachunków, leżała jeszcze jedna koperta, której wcześniej nie zauważyłam. Miała pieczęć kancelarii prowadzącej sprawę mojego ojca.

Mateusz rzucił się do biurka.

A ja wyciągnęłam rękę szybciej i chwyciłam kopertę…

CZĘŚĆ 3

Koperta pękła przy otwieraniu, a z jej środka wysunęła się pojedyncza kartka oraz mały klucz owinięty lnianą wstążką. Na kartce widniało nazwisko notariuszki, Helena Wrona, i data sprzed dwudziestu lat.

Mateusz zatrzymał się tak nagle, że uderzył kolanem w biurko.

— Oddaj mi to — powiedział.

— Dlaczego?

— Bo nie wiesz, co czytasz.

— Właśnie dlatego chcę przeczytać.

Rozwinęłam kartkę. Było to oświadczenie napisane ręką Heleny Wrony. Wynikało z niego, że w noc pożaru magazynu mój ojciec nie oskarżył ojca Mateusza. Przeciwnie, zeznał, że widział go na miejscu, lecz próbował go ratować, zanim ogień objął budynek.

Najważniejsze zdanie znajdowało się na dole.

„Stefan Malec przyznał mi przed śmiercią, że sam podpalił magazyn, aby ukryć kradzież pieniędzy z rachunku winiarni. Jego syn Mateusz słyszał tę rozmowę”.

Powietrze w gabinecie zgęstniało.

— To niemożliwe — powiedział Mateusz.

Teresa zamknęła oczy.

— Jest możliwe — odparła. — Helena zadzwoniła do mnie wczoraj. Wiedziała, że nie wytrzymam tego dłużej.

Spojrzałam na Mateusza.

— Słyszałeś, że twój ojciec był winny?

— Był pijany. Umierał. Mówił rzeczy, których nie pamiętał.

— Ale ty pamiętałeś.

Jego twarz drgnęła. Zrozumiałam, że przez lata nie kochałam człowieka, który nie znał prawdy. Kochałam chłopca, który ją znał i postanowił użyć mnie jako narzędzia zemsty.

— Chciałem, żebyś poczuła to samo, co ja — powiedział. — Żebyś patrzyła, jak znika wszystko, co zbudowałaś.

— Więc ożeniłeś się ze mną z zemsty?

Mateusz nie odpowiedział od razu.

Teresa podeszła do niego i uderzyła go otwartą dłonią w policzek.

— Miałaś być dla niego rodziną — powiedziała do mnie. — A on od początku prowadził osobny rachunek. Zbierał twoje podpisy, przejmował dostawców, zaciągał pożyczki na konto firmy. Chciał przejąć winiarnię w dniu, kiedy ogłosi jej bankructwo.

— Dlaczego mi nie powiedziałaś?

— Bo myślałam, że jeszcze potrafię go zatrzymać.

Mateusz podniósł głowę.

— Twoja rodzina zabrała nam dom.

— Twój ojciec go spalił — odpowiedziałam. — A ty przez dwadzieścia lat karałeś mnie za jego winę.

Z kieszeni wyjęłam srebrny zegarek. Podałam mu pudełko, ale nie po to, żeby go obdarować. W środku, pod aksamitną wkładką, znajdował się klucz pasujący do tego z koperty. Zegarmistrz powiedział mi, że mechanizm jest nietypowy i że wieczko można zdjąć cienkim narzędziem. Wewnątrz ukryłam odpis ksiąg rachunkowych, które znalazłam tydzień wcześniej w archiwum winiarni.

Mateusz spojrzał na dokumenty i nagle zrozumiał, że nie miałam przy sobie tylko prezentu.

— Skąd to wzięłaś?

— Od Heleny. Spotkałam ją rano.

Telefon na biurku zaczął dzwonić. Numer należał do głównego odbiorcy naszych win, który miał podpisać z Mateuszem umowę następnego dnia.

Odebrałam.

— Pani Zofio — powiedział mężczyzna po drugiej stronie — muszę natychmiast ostrzec panią przed kimś, kto przedstawił mi dokumenty dotyczące pani firmy. I jest jeszcze coś. Przed chwilą dostałem wiadomość od banku. Ktoś próbował przenieść całą własność winiarni na konto założone za granicą…

Mateusz ruszył w stronę telefonu, lecz Teresa zastąpiła mu drogę.

Wtedy zrozumiałam, że podpisy nie były jedynym problemem. Ktoś już uruchomił przelew, a pieniądze mogły zniknąć, zanim zdążę cokolwiek zablokować…