CZĘŚĆ 4
…Mój kciuk zawisł nad ekranem.
Natalia wyrwała mi telefon z ręki.
— Nie czytaj tego.
— Dlaczego?
— Bo on wie, jak naciskać na ludzi, którzy są przestraszeni.
— A ty nie naciskałaś?
Jej twarz drgnęła.
Pani Bielska zabrała telefon i przeczytała wiadomość jeszcze raz.
— Dyrektor kliniki nazywa się Roman Król — powiedziała. — To on podpisał zmieniony opis badania.
— Skąd ma mój numer? — zapytałem.
— Od Natalii — odpowiedział Adrian.
Odwróciłem się do żony.
— Dałaś mu mój numer?
— Musiałam się z nim skontaktować. Chciałam zdobyć oryginał dokumentacji.
— I zdobyłaś?
— Nie. Zażądał pieniędzy.
Pani Bielska otworzyła swoją apteczkę szerzej. Pod bandażami i ampułkami leżała cienka, brązowa teczka.— Mam kopię — powiedziała.
Natalia spojrzała na nią z niedowierzaniem.
— Mówiłaś, że archiwum zostało zamknięte.
— Powiedziałam to Królowi. Nie tobie.
Adrian wyjął z teczki kilka kartek i rozłożył je na narzucie. Pierwsza zawierała mój wynik rezonansu. Druga była notatką pielęgniarki, która pełniła dyżur w noc po wypadku.
„Pacjent gwałtownie poruszał rękami podczas snu. Skarżył się na ból głowy. Lekarz dyżurny odmówił dodatkowej konsultacji.”
Na dole widniał podpis pielęgniarki: Elżbieta Rudzka.
— Ona nadal pracuje w klinice? — zapytałem.
— Nie — odpowiedziała pani Bielska. — Odeszła po tym, jak Król kazał jej usunąć tę notatkę.
— Gdzie jest teraz?
Pani Bielska podała mi adres zapisany na odwrocie recepty.
— W domu opieki w Elblągu. Przygotowała zeznanie. Jutro miała pojechać z nami do ośrodka.
— Jutro może być za późno — powiedział Adrian.
Nie chodziło już tylko o operację. Chodziło o to, kto przez trzy lata pozwalał mi żyć z czymś, co mogło zabić Natalię i przestraszyć Zosię.
Spojrzałem na żonę.
— Dlaczego chciałaś sprzedać dom?
— Żeby opłacić operację i wynająć mieszkanie, w którym Zosia byłaby bezpieczna, gdybyś nie przeżył.
— A jeśli przeżyję?
Natalia przełknęła ślinę.
— Wtedy też odejdę.
— Z powodu tego, co robię przez sen?
— Z powodu tego, że przez trzy tygodnie próbowałam związać cię pasem bezpieczeństwa, zanim przestałeś mnie atakować. Z powodu Zosi, która śpi przy mnie, bo boi się przejść korytarzem. Z powodu tego, że za każdym razem, kiedy rano pytałam, czy coś pamiętasz, odpowiadałeś: „Nie przesadzaj”.
Jej słowa nie były krzykiem.
Dlatego bolały bardziej.
Zosia stała przy regale. Trzymała króliczka pod brodą.
— Tato, ty naprawdę nie wiedziałeś? — zapytała.
— Nie wiedziałem.
— Ale mama wiedziała.
Natalia uklękła przed nią.
— Wiedziałam, że tata jest chory. Nie wiedziałam, jak go uratować.
— A ten pan?
Zosia wskazała Adriana.
— Adrian jest moim bratem — powiedziałam Natalia. — Przyjechał, bo jego oddział prowadzi leczenie pooperacyjne.
Dopiero wtedy zrozumiałem, dlaczego poruszał się po naszej sypialni tak pewnie. Nie był kochankiem. Był człowiekiem, którego Natalia prosiła o pomoc, kiedy ja nie potrafiłem nawet przyznać, że coś jest nie tak.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś, że to twój brat?
— Bo kiedyś go poznałeś. Powiedziałeś, że jest szarlatanem, bo odradził ci prowadzenie samochodu po wypadku.
Pamiętałem tamten wieczór. Pamiętałem, że wyrzuciłem go z domu.
Nie pamiętałem, że potem przez dwa dni miałem migrenę i spałem po szesnaście godzin.
Telefon znów zawibrował.
Tym razem wiadomość przyszła do Natalii.
„Jeśli podpiszecie zgodę na operację, zgłoszę, że Natalia podawała pacjentowi leki bez nadzoru. Straci prawo do opieki nad córką.”
Natalia pobladła.
— On chce, żebyś odmówił — powiedziała pani Bielska. — Jeśli nie będzie operacji, klinika ukryje błąd. Jeśli Natalia zaprotestuje, obciążą ją wszystkim.
— A jeśli podpiszę?
— Wtedy Król straci kontrolę nad dokumentacją. Ale będzie próbował twierdzić, że wypadek był skutkiem pańskiej winy, nie jego zaniedbania.
— Niech próbuje.
Wziąłem długopis.
Natalia złapała mnie za nadgarstek.
— Nie podpisuj dla mnie.
— Nie robię tego dla ciebie.
— Więc dla kogo?
Spojrzałem na Zosię.
— Dla niej. I dla człowieka, który obudził się dziś w tej sypialni i po raz pierwszy zobaczył, co zostawił po sobie nocą.
Podpisałem zgodę.
Ręka drżała tak mocno, że atrament rozlał się przy nazwisku.
O świcie pojechaliśmy do Elbląga. Adrian prowadził, bo mnie nie wolno było siadać za kierownicą. Zosia siedziała z tyłu między torbą Natalii a czarną walizką.
Przez całą drogę nikt nie mówił.
Przed domem opieki czekała drobna kobieta o siwych włosach. Miała na sobie granatowy kardigan i przypiętą do piersi kartę z imieniem.
Elżbieta Rudzka.
— Poznałam pana po oczach — powiedziała.
— Co pani widziała tamtej nocy?
— Pana, który spał i walczył z kimś, kogo nie było. Pańską żonę, która próbowała pana odsunąć od dziecka. I Romana Króla, który powiedział, że nie warto wpisywać tego do raportu, bo pacjent ma dobrą polisę i wpływową rodzinę.
— Dlaczego pani milczała?
— Nie milczałam. Podpisałam raport. On go zniszczył.
Wyjęła z kieszeni mały, złożony skrawek papieru.
— Zachowałam to, bo miałam córkę w pańskim wieku. Nie chciałam, żeby kiedyś ktoś powiedział jej, że strach był tylko wymysłem.
Na papierze znajdował się numer raportu i data.
To wystarczyło, by pani Bielska mogła odtworzyć całą dokumentację.
W ośrodku chirurgicznym Roman Król czekał przy recepcji. Miał elegancki płaszcz i twarz człowieka, który od dawna uważał, że wszystkie drzwi otwierają się przed nim same.
— Panie Marku, powinien pan odpoczywać, nie słuchać osób, które chcą od pana pieniędzy.
— Ile zapłaciłeś za zmianę mojego wyniku? — zapytałem.
Jego uśmiech zniknął.
— To absurdalne oskarżenie.
Pani Bielska położyła przed nim kopię raportu.
— Numer dokumentu się zgadza. Podpis pielęgniarki również.
— To może być fałszerstwo.
— A ten? — zapytała Elżbieta Rudzka.
Król odwrócił się gwałtownie.
Kobieta wyjęła z torebki oryginalny formularz przyjęcia na dyżur.
— Pański podpis jest na odwrocie. Potwierdził pan, że zapoznał się z opisem objawów.
Roman Król zrobił krok do tyłu.
— Nie rozumiecie, co robicie. Jeśli ten człowiek umrze na stole, cała odpowiedzialność spadnie na klinikę.
— Nie — powiedziałem. — Odpowiedzialność spadnie na człowieka, który wiedział i nie powiedział.
Natalia stała obok mnie, ale nie dotykała mojej ręki.
Miała do tego prawo.
Operacja trwała sześć godzin. Kiedy się obudziłem, światło pod sufitem było rozmyte, a gardło paliło mnie przy każdym oddechu. Pani Bielska powiedziała, że zmiana została usunięta i że lekarze będą musieli sprawdzić, czy nie pozostawiła trwałych następstw.
— A Natalia? — zapytałem.
— Jest z Zosią w poczekalni.
— Wejdzie?
— Jeśli pan poprosi, mogę zapytać.
— Nie. Niech sama zdecyduje.
Po chwili drzwi uchyliły się. Zosia weszła pierwsza, niosąc różowego królika. Natalia zatrzymała się za nią.
— Mogę podejść? — zapytała.
— Możesz.
Usiadła przy łóżku, ale zostawiła między nami odległość.
— Nie wiem, co będzie dalej — powiedziała.
— Ja też nie.
— Musisz mieszkać osobno, dopóki lekarze nie potwierdzą, że noce są bezpieczne.
— Wiem.
— I będziesz musiał powiedzieć Zosi prawdę. Nie całą medyczną. Tę, którą zrozumie.
Spojrzałem na córkę.
— Powiem jej, że mój mózg był chory i że przez sen robiłem rzeczy, których nie chciałem zrobić.
— A jeśli znów to zrobisz? — zapytała.
— Wtedy nie będziesz musiała być przy mnie. Dorośli będą pilnować, żebyś była bezpieczna.
Zosia ścisnęła ucho królika.
— A mama?
Natalia położyła dłoń na jej ramieniu.
— Mama też będzie bezpieczna.
Po raz pierwszy nie próbowałem obiecywać, że wszystko naprawię. Obietnice były tanie. Dokumenty, badania i miesiące leczenia miały powiedzieć więcej niż ja.
Później przekazano sprawę komisji medycznej. Roman Król stracił stanowisko, a klinika musiała ujawnić archiwalne zapisy. Elżbieta Rudzka otrzymała odszkodowanie, ale najważniejszy dla niej był list z przeprosinami, którego zażądała przed podpisaniem ugody.
Domu nie sprzedaliśmy. Natalia wynajęła małe mieszkanie niedaleko szkoły Zosi. Ja przeniosłem się do ośrodka rehabilitacyjnego, gdzie każdą noc obserwowano przez personel, nie przez przestraszone dziecko.
Natalia odwiedzała mnie raz w tygodniu.
Nie zawsze wchodziła do sali.
Czasem zostawiała tylko wiadomość u pielęgniarki. Nie gniewałem się. Jej ostrożność była ceną za lata, w których ja spałem, a ona czuwała.
Pewnego popołudnia Zosia przyszła z zeszytem w różowe kropki. Usiadła przy moim łóżku i otworzyła pustą stronę.
— Narysujesz coś ze mną? — zapytała.
— Co?
— Nasz samochód.
— Dlaczego?
— Bo księżyc nadal za nami jedzie.
Narysowała samochód, Natalię na przednim siedzeniu, siebie z tyłu i mnie za kierownicą. Nad dachem zawisł ogromny księżyc, ale tym razem nie miał oczu ani uśmiechu.
— Tato — powiedziała, podając mi kredkę. — Narysuj, że masz obie ręce na kierownicy.
Wziąłem ołówek.
Dorysowałem je dokładnie tam, gdzie chciała.
Potem Zosia zamknęła zeszyt i nasłuchiwała przez chwilę odgłosów korytarza.
— Dzisiaj w nocy nikt nie wejdzie do twojego pokoju — powiedziałem.
— Skąd wiesz?
Spojrzałem na kartę przy łóżku, na której pielęgniarka zapisała godzinę nocnej obserwacji.
— Bo tym razem ktoś będzie czuwał, zanim zaśniemy.
Zosia przytuliła różowego królika i położyła kredkę na mojej dłoni.
— To narysuj jeszcze światło w sypialni, tato.
Przegapiłeś początek?
