Oddałam krew rannemu narzeczonemu, lecz gdy usłyszałam jego śmiech za drzwiami, jedna z kobiet nagle pobladła

—Jeśli naprawdę go kochasz, nie pytaj, ile potrzebują. Oddaj krew i już.

Mauricio wypowiedział te słowa przez telefon, a kilka minut później pielęgniarka wbiła mi igłę w ramię. Była czwarta czterdzieści rano. Prywatna klinika w Santa Fe pachniała środkiem dezynfekującym, kawą z automatu i paniką ludzi, którzy jeszcze nie wiedzieli, czy ich bliscy przeżyją noc.

—Czy jest pani pewna, że chce pani oddać krew? —zapytała pielęgniarka.

—Tak. To mój narzeczony.

—Nie jest pani rodziną.

—Jestem osobą, która może go uratować.

Powiedziałam to z taką pewnością, jakbym właśnie wypowiadała przysięgę. Mauricio był moim chłopakiem od trzech lat. Przez ten czas zdążyłam uwierzyć, że znam każdy jego oddech, każdy grymas i każde kłamstwo, które nazywał żartem.

Czterdzieści minut później wyszłam z izby krwiodawstwa z watą przyklejoną do zgięcia łokcia. Nogi miałam miękkie, a w głowie szum. Rodrigo zadzwonił do mnie o czwartej dwanaście.

—Daniela, przyjedź natychmiast. Mauricio miał straszny wypadek na torze pod Tolucą. Lekarze pytają o kogoś zgodnego.

Nie pytałam o szczegóły. Nigdy nie pytałam, kiedy chodziło o Mauricio.

Przy windzie minęła mnie kobieta w klinicznym uniformie. Pchała małą chłodziarkę medyczną. Na jej pokrywie zobaczyłam białą naklejkę z moim imieniem i nazwiskiem.

Daniela Hernández.

Ruszyłam za nią, choć nie umiałam powiedzieć dlaczego. Kobieta skręciła w boczny korytarz, otworzyła drzwi oznaczone czerwonym trójkątem i wyjęła worek z moją krwią. Zamiast zanieść go na blok operacyjny, wrzuciła do pojemnika na odpady medyczne.

Zatrzymałam się przy ścianie.

Może to była inna procedura. Może krew okazała się niepotrzebna. Może zawroty głowy podsuwały mi absurdalne obrazy.

Wtedy usłyszałam śmiech.

Dochodził z prywatnego pokoju na końcu korytarza. Drzwi były uchylone.

—Nie wierzę, że znowu się nabrała —powiedział ktoś.

Znałam ten głos. Należał do Rodrigo.

Podeszłam bliżej. Mauricio leżał na łóżku z telefonem w dłoni. Miał idealnie ułożone włosy, białą koszulę i ani jednej zadrapanej skóry. Nie było tlenu, bandaży ani kroplówki. Wyglądał, jakby właśnie wrócił z kolacji, nie z wypadku.

Obok niego siedzieli Rodrigo, Santiago i trzech innych przyjaciół. Na stoliku stała butelka szampana, a pod nią leżała moja bransoletka z brązową ceramiczną zawieszką. Zawsze nosiłam ją, kiedy się bałam.

—Który numer? —zapytał Rodrigo.

Santiago uniósł trzy palce, a potem dodał czwarty.

—Dziewięćdziesiąty szósty.

Śmiech uderzył we mnie mocniej niż igła.

—Najlepszy był ten z zagubionym prezentem rocznicowym —powiedział jeden z mężczyzn. —Szukaliśmy go razem z nią po całym parku, a padało jak z wiadra.

—Dostała gorączki —dorzucił Rodrigo. —A następnego ranka jeszcze pytała, czy znaleźliśmy pudełko.

Mauricio parsknął.

—Daniela zawsze musi coś ratować. Ludzi, reputację, cudze błędy. Wystarczy nacisnąć odpowiedni guzik.

Poczułam mdłości. Przypomniałam sobie noc w kościele w Del Valle, kiedy wmówili mi, że Mauricio nie przeżyje operacji. Przypomniałam sobie oskarżenie o plagiat, przez które spóźniłam się na własną uroczystość ukończenia studiów. Przypomniałam sobie dziesiątki drobnych katastrof, które uważałam za przypadek.

—Zostały trzy —powiedział Rodrigo. —Dziewięćdziesiąt dziewięć i kończymy umowę.

—Wtedy Mauricio wraca do Renaty —odezwał się Santiago.

Imię uderzyło we mnie jak zimna woda.

Renata Salgado była kiedyś faworytką konkursu tanecznego. Miała sponsorów, prywatnych nauczycieli i rodzinę, która znała wszystkich ważnych ludzi. Cztery lata wcześniej jej karierę przerwała afera związana z plagiatem choreografii. Wszyscy twierdzili, że to ja zgłosiłam sprawę.

Tyle że nigdy tego nie zrobiłam.

Mauricio podniósł kieliszek.

—Po numerze dziewięćdziesiątym dziewiątym Daniela podpisze wszystko, o co ją poproszę. Będzie zbyt zmęczona, żeby pytać.

Wtedy skrzypnęły drzwi. Rodrigo odwrócił głowę i zobaczył mnie.

Jego uśmiech zgasł.

Mauricio odstawił kieliszek, a ja poczułam, że krew odpływa mi z twarzy.

—Daniela? —wyszeptał.

Ruszyłam w stronę stołu, na którym leżała czarna teczka z metalowym zapięciem. Moja dłoń dotknęła klamry, kiedy za plecami usłyszałam gwałtowne kroki pielęgniarki…

CZĘŚĆ 2

Pielęgniarka wpadła do pokoju tak gwałtownie, że metalowa taca z lekarstwami uderzyła o framugę. Zatrzymałam dłoń na zapięciu teczki.

—Pani Hernández, proszę odsunąć się od stołu —powiedziała, ale jej głos drżał.

—Dlaczego wyrzuciliście moją krew? —zapytałam.

Mauricio poderwał się z łóżka.

—Daniela, uspokój się. To nie wygląda tak, jak myślisz.

—W takim razie powiedz mi, jak wygląda.

Nie odpowiedział. Rodrigo rzucił mu szybkie spojrzenie. Wystarczyło. Nie byli zaskoczeni moją obecnością. Byli przerażeni tym, że ich przyłapałam.

Zapięcie teczki kliknęło pod moimi palcami.

—Nie otwieraj tego —powiedział Rodrigo.

—Dlaczego?

—Bo nie wiesz, co robisz.

—Przez trzy lata właśnie to mi powtarzaliście.

Santiago podszedł do mnie i wyciągnął rękę.

—Oddaj teczkę, a porozmawiamy spokojnie.

—Nie zbliżaj się.

Na jego nadgarstku zobaczyłam brązowy ślad po szampanie. Z jakiegoś powodu zapamiętałam ten szczegół. Kropla spływała po skórze, zatrzymując się na srebrnym zegarku.

Mauricio zszedł z łóżka.

—Wypadek był prawdziwy.

—Nie masz nawet zadrapania.

—Samochód rozbił się przede mną. Kierowca był ciężko ranny. Potrzebowali krwi dla kogoś z zespołu.

—A ty leżałeś tutaj i czekałeś, aż oddam swoją?

—Nie rozumiesz, jak to działa.

—Rozumiem doskonale. Zadzwoniliście do mnie, bo wiedzieliście, że przybiegnę.

Pielęgniarka spuściła wzrok. Złapałam ją za ramię.

—Proszę powiedzieć, dla kogo była ta krew.

—Nie mogę ujawniać danych pacjentów.

—To nie był pacjent, prawda?

Jej palce zacisnęły się na plastikowej tacce.

—Worek został zamówiony na nazwisko Mauricio Vela. Lekarz dyżurny nie podpisał pobrania. Kiedy zapytałam, powiedziano mi, żebym go zutylizowała.

W pokoju zapadła ciężka cisza.

Wtedy z korytarza dobiegł głos starszej kobiety.

—To kłamstwo.

W drzwiach stała siwowłosa pielęgniarka z plikiem papierów przyciśniętym do piersi. Przedstawiła się jako Marta Quiñones. Na jej identyfikatorze wisiała mała metalowa gwiazdka, porysowana na środku.

—Pracuję tu od dwudziestu sześciu lat —powiedziała. —I widziałam, jak ten mężczyzna wszedł do kliniki o trzeciej pięćdziesiąt osiem. Nie miał żadnych obrażeń.

Mauricio pobladł.

—Pani Marto, proszę nie wtrącać się w sprawy, których pani nie zna.

—Znam godzinę, nazwisko i numer zlecenia. Znam też polecenie, które dostałam, żeby nie wpisywać tej wizyty do rejestru.

Rodrigo ruszył w jej stronę.

—Proszę oddać dokumenty.

Marta cofnęła się, ale nie wypuściła papierów.

—Mam kopie.

Po raz pierwszy zobaczyłam, że Mauricio nie kontroluje sytuacji. Jego twarz zrobiła się napięta, a prawa dłoń zaczęła drżeć.

Otworzyłam teczkę.

W środku znajdowały się kartki zapisane datami, kwotami i krótkimi opisami. „Zgubiony telefon”. „Fałszywa wiadomość od matki”. „Noc pod komisariatem”. „Oskarżenie o kradzież”. Przy każdym wpisie widniał numer.

Osiemdziesiąt siedem. Osiemdziesiąt osiem. Osiemdziesiąt dziewięć.

Na ostatniej stronie ktoś narysował trzy puste kratki.

Mauricio chwycił mnie za nadgarstek.

—Odłóż to.

—Puść mnie.

—Daniela, nie wiesz, dlaczego to robiliśmy.

—Wiem, że nazwaliście moje cierpienie zabawą.

—To była kara.

—Za co?

Jego uścisk nagle zelżał. Rodrigo syknął:

—Nie mów jej o Renacie.

Ale było już za późno.

Na dnie teczki leżała koperta z wytłoczonym nazwiskiem Renaty Salgado. Kiedy ją podniosłam, spod papierów wysunęła się fotografia. Przedstawiała mnie stojącą przed budynkiem szkoły tańca. Na odwrocie ktoś napisał: „Dzień pierwszy. Ona jeszcze niczego nie podejrzewa”.

Wpatrywałam się w zdjęcie, kiedy mój telefon zawibrował.

Nieznany numer.

Odebrałam.

—Daniela —powiedział kobiecy głos. —Jeśli jesteś teraz z Mauricio, nie ufaj niczemu, co ci powie. I nie otwieraj tej koperty sama…

part3_label_placeholder»:»CZĘŚĆ 3

CZĘŚĆ 3

—Kim jesteś? —zapytałam, ściskając telefon tak mocno, że paznokcie wbiły mi się w skórę.

—Renata.

W pokoju wszyscy usłyszeli jej imię. Mauricio zrobił krok w moją stronę.

—Daj mi telefon.

—Nie.

—Daniela, ona chce cię zniszczyć.

Renata zaśmiała się krótko, bez radości.

—Widzisz? Nawet teraz próbuje mówić za mnie.

—Powiedz mi, co się stało cztery lata temu.

Po drugiej stronie zapadła cisza. Słyszałam ciężki oddech i odległy stukot, jakby ktoś chodził po pustej sali.

—Nie zgłosiłaś mojego plagiatu —powiedziała Renata. —To zrobił Rodrigo. Wysłał komisji zmieniony plik z twoim nazwiskiem. Chciał, żebym wygrała konkurs, bo mój ojciec obiecał mu pracę w swojej firmie. Kiedy sprawa wybuchła, wszyscy uwierzyli, że to ty mnie zaatakowałaś.

Spojrzałam na Rodrigo.

Jego twarz stała się nieruchoma.

—To nieprawda —powiedział.

—Prawda —odparła Renata. —Mam podpis osoby, która przygotowała przesyłkę. I mam przelew.

Marta położyła papiery na stoliku.

—W takim razie powinna pani powiedzieć wszystko teraz —rzekła.

Renata westchnęła.

—Mauricio dowiedział się o wszystkim po konkursie. Był wściekły. Twierdził, że Daniela ukradła mi życie. Rodrigo powiedział mu, że można ją zmusić do zapłacenia. Wymyślili plan dziewięćdziesięciu dziewięciu zemst.

Mauricio zacisnął szczękę.

—Nie mów tego tak, jakbyś nie brała w tym udziału.

—Brałam. Na początku chciałam, żeby cierpiała. Potem zobaczyłam, że to już nie jest kara, tylko uzależnienie od jej strachu.

—Przysyłałaś im listy —powiedziałam.

—Przysyłałam. Ale po czterdziestym numerze przestałam prosić o następne. Mauricio nie przestał.

Otworzyłam kopertę. W środku znajdował się dokument z pieczęcią kancelarii i podpisem Mauricio. Przeczytałam pierwszą stronę, potem drugą.

Chodziło o moją szkołę tańca, odziedziczoną po ojcu. Mauricio próbował przekonać mnie, bym przepisała na niego połowę udziałów. Gdybym odmówiła, Rodrigo miał wykorzystać sfabrykowane dokumenty, żeby oskarżyć mnie o przywłaszczenie pieniędzy z fundacji szkoły.

Na końcu umowy widniała data planowanego „wypadku”. Dziewięćdziesiąty szósty numer miał sprawić, żebym oddała krew, uwierzyła w śmiertelne zagrożenie i podpisała wszystko ze strachu przed utratą Mauricio.

—Chciałeś mojej szkoły? —wyszeptałam.

—Chciałem zacząć od nowa z Renatą —odpowiedział. —Twoje pieniądze miały spłacić jej rodzinne długi.

Renata odezwała się cicho:

—Nigdy o to nie prosiłam.

—Kłamiesz! —krzyknął Mauricio.

Marta podniosła jeden z dokumentów.

—Tu jest pański podpis. A tutaj potwierdzenie przelewu dla człowieka, który miał zaświadczyć, że Daniela ukradła pieniądze.

Rodrigo rzucił się na stół i wyrwał kartkę. W panice przewrócił kieliszek. Czerwony płyn rozlał się po umowie, dokładnie po miejscu z jego nazwiskiem.

To był jego błąd.

Na odwrocie dokumentu znajdowała się adnotacja notariusza: „Podpis złożony w obecności Rodriga Salasa”.

—Nie miałeś prawa tego trzymać —syknął Rodrigo do Mauricio.

—To ty wymyśliłeś cały plan —odpowiedział Mauricio.

—A ty wykonywałeś go z uśmiechem.

Patrzyłam na nich i nagle zrozumiałam. Nie chodziło tylko o Renatę. Nie chodziło nawet o zemstę. Chodziło o to, żeby przez trzy lata pozbawić mnie pewności siebie, a potem zabrać mi szkołę, kiedy sama poproszę o ratunek.

Renata powiedziała przez telefon:

—Daniela, jest jeszcze coś. Znalazłam nazwisko osoby, która finansowała wszystkie dziewięćdziesiąt sześć numerów. To nie Mauricio.

Wtedy na korytarzu rozległ się dźwięk windy. Drzwi otworzyły się, a do pokoju wszedł mężczyzna z teczką i twarzą, którą znałam z rodzinnych fotografii.

Mój ojciec nie żył od sześciu lat.

A jednak mężczyzna powiedział:

—Córko, musimy porozmawiać o tym, co podpisałaś w dniu jego pogrzebu…