CZĘŚĆ 4
…— Panie Walter, proszę natychmiast przyjechać. Pańska wnuczka nie chce wrócić do domu z matką.
Przez sekundę nikt się nie poruszył.
Renata wyprostowała się gwałtownie.
— Co to znaczy?
— To znaczy, że jedziemy do Claire — odpowiedziałem.
— Nie masz prawa zabierać mojego dziecka.
— Nie powiedziałem, że ją zabieram.
— To moja córka!
— I właśnie dlatego przestań krzyczeć.
Pojechaliśmy trzema samochodami. Ja z Marcusem, Renata osobno, a Elena została z Raymondem, żeby przekazać kopie dokumentów. Droga do szkoły trwała siedemnaście minut. Marcus siedział obok mnie i ściskał telefon tak mocno, że pobielały mu knykcie.
— Tato — powiedział. — Czy Claire naprawdę jest jedyną beneficjentką?
— Tak.
— Dlaczego mi nie powiedziałeś?
— Bo chciałem, żebyś kochał córkę, a nie jej przyszłe pieniądze.
Marcus zamknął oczy.
— Myślisz, że ja taki jestem?
— Nie. Myślę, że byłeś zmęczony i przestraszony. To wystarczy, żeby człowiek zaczął powtarzać cudze słowa.
Szkoła pachniała mokrymi kurtkami i kredą. W sekretariacie stała dyrektorka, pani Wrona, z rękami splecionymi na brzuchu. Obok niej siedziała Claire. Miała dziewięć lat, fioletowy plecak i rozpięty jeden guzik płaszcza.
Kiedy mnie zobaczyła, podbiegła i wtuliła twarz w mój sweter.
— Dziadku, mama chciała mnie zabrać, ale powiedziałam, że chcę poczekać na ciebie.
— Dobrze zrobiłaś, że powiedziałaś, czego potrzebujesz.
Renata weszła chwilę później.
— Claire, chodź ze mną.
Dziewczynka cofnęła się za moje ramię.
— Nie chcę jechać do biura.
Renata spojrzała na Marcusa.
— Powiedz jej, że przesadza.
Marcus nie odpowiedział od razu. Podszedł do córki i uklęknął przed nią.
— Nikt cię dziś nigdzie nie zabierze bez rozmowy — powiedział. — Możesz zostać u dziadka.
Renata obróciła się do niego.
— Ty też przeciwko mnie?
— Nie przeciwko tobie. Przeciwko temu, co zrobiłaś.
Jej twarz zmieniła się tak szybko, że przez chwilę zobaczyłem w niej nie pewną siebie kobietę z kuchni, ale kogoś, kto nagle stracił grunt pod nogami.
— Nie rozumiesz, co zrobiłam dla tej rodziny.
— Rozumiem, że podrobiłaś podpis mojego ojca.
— Podrobiłam? — zaśmiała się nerwowo. — On zawsze podpisywał dokumenty bez czytania.
— Nie ten dokument.
— Chciałam tylko pożyczyć pieniądze.
— Cztery miliony dwieście tysięcy dolarów? — zapytałem.
Renata zamilkła.
Pani Wrona odsunęła krzesło.
— Proszę państwa, to jest szkoła. Dziecko nie może być świadkiem waszej awantury.
— Ma pani rację — powiedziałem. — Claire pojedzie ze mną do domku. Marcus może pojechać razem z nami. Renata nie.
— Nie możesz mi zabronić kontaktu z córką — syknęła.
— Nie zabraniam. Mówię, że dzisiaj potrzebuje spokoju i dorosłych, którzy nie zmuszają jej do wybierania stron.
To nie była decyzja, którą podjąłem z triumfem. Była ciężka. Każdy krok oddalający Claire od matki oznaczał ranę, której nie dało się zasypać jednym dokumentem.
W domku nad jeziorem rozpaliłem ogień. Claire usiadła na dywanie z kubkiem kakao, a Marcus stał przy kuchennym blacie i patrzył na stare deski, które sam kiedyś pomagał mi szlifować.
— Pamiętasz ten stół? — zapytałem.
— Miałem jedenaście lat.
— Wylałeś na niego farbę.
— Mama powiedziała, że to wygląda jak słońce.
— A ty uwierzyłeś.
Marcus uśmiechnął się przez łzy.
— Chciałem, żeby wszyscy byli zadowoleni.
— Wiem.
— Dlatego pozwoliłem Renacie mówić za mnie.
Claire podniosła głowę.
— Czy mama straci dom?
Marcus spojrzał na mnie, ale odpowiedziałem pierwszy.
— Ten dom nie jest nagrodą ani karą. Jest miejscem, które trzeba szanować.
— A gdzie będziemy mieszkać?
— Ty zostaniesz tutaj, kiedy będziesz chciała. Twój tata też będzie mógł tu przyjeżdżać. O reszcie zdecydują dorośli, spokojnie i zgodnie z prawem.
Wieczorem Raymond przyjechał z nową wiadomością. Położył na stole potwierdzenie z banku.
— Zabezpieczenie zostało odrzucone — powiedział. — Wniosek zawierał błędne dane i podpis, który nie należy do Waltera. Bank zamknął sprawę i wycofał się z transakcji.
Renata siedziała na drugim końcu stołu. Marcus przywiózł ją po rozmowie z doradcą rodzinnym, ale nie pozwolił jej zostać sam na sam z Claire.
— A moja firma? — zapytała.
— To osobna kwestia — odparł Raymond. — Ma pani czterdzieści osiem godzin na przedstawienie wierzycielom prawdziwego stanu majątku. Bez nieruchomości Waltera nie ma pani zabezpieczenia.
Renata zacisnęła usta.
— Wszystko mi odbieracie.
— Nie — powiedziałem. — Odbieramy ci tylko to, czego nigdy nie miałaś prawa używać.
Spojrzała na mnie.
— Chcesz, żebym trafiła do więzienia?
To pytanie było inne niż wcześniejsze. Nie było w nim rozkazu. Był strach.
— Chcę, żebyś przestała kłamać. Co zrobisz później, zależy od tego, czy potrafisz naprawić choć część szkód.
— Nie da się tego naprawić.
— Nie jednym podpisem.
Raymond wyjął z teczki ostatni dokument. Był krótki, napisany prostym językiem.
— Walter zgodził się nie składać zawiadomienia o ile Renata wycofa wszystkie roszczenia, podpisze oświadczenie o fałszerstwie, zrezygnuje z zarządzania domkiem i rozpocznie spłatę pieniędzy, które pobrała od firmy. Jeśli nie spełni warunków, dokumenty trafią dalej.
Renata spojrzała na Marcusa.
— Powiedz mu, żeby tego nie robił.
Marcus podniósł wzrok.
— To ty musisz powiedzieć, że się zgadzasz.
— Będę bez pieniędzy.
— Nadal będziesz miała wybór.
— A ty? Zostawisz mnie?
Marcus długo patrzył na kobietę, z którą dzielił mieszkanie, rachunki i dziecięce zdjęcia na lodówce.
— Nie wiem, czy potrafię zostać mężem osoby, która zrobiła to mojemu ojcu. Ale wiem, że nie pozwolę ci decydować o przyszłości Claire.
Renata spuściła wzrok na dokument.
Claire siedziała przy kominku i obracała w palcach małą drewnianą łódkę, którą zrobiłem dla niej poprzedniego lata. Nie słyszała wszystkich słów, ale rozumiała, że dorośli właśnie przestają udawać.
Renata podpisała pierwszą stronę. Potem drugą. Przy trzeciej ręka zaczęła jej drżeć.
— Walter — powiedziała. — Czy naprawdę oddasz wszystko Claire?
— Nie oddaję jej pieniędzy. Oddaję jej możliwość, żeby nikt nie użył pieniędzy przeciwko niej.
— A Marcus?
— Otrzyma wsparcie, jeśli będzie chronił córkę, nie cudze ambicje.
— A ja?
Nie odpowiedziałem od razu.
Za oknem lód na jeziorze pękł z głuchym trzaskiem. Claire podniosła głowę, jakby ktoś uderzył w drzwi od spodu.
— Ty dostaniesz rachunek za każdy podpis — powiedziałem. — Ale nie dostaniesz już mojego nazwiska.
Renata złożyła pióro.
Następnego dnia Raymond zamówił tablicę z nazwą funduszu. Nie była złota ani ozdobna. Była z ciemnego drewna, takiego samego jak deski na mojej werandzie. Kiedy przykręcałem ją przy wejściu do domku, Claire stała obok i trzymała śrubokręt.
— Dziadku, co tu jest napisane?
— „Fundusz imienia Patricii”.
— To po babci?
— Tak.
— A domek nadal jest twój?
Spojrzałem na ślady po starym zamku i na nowy klucz leżący w mojej dłoni.
— Jest miejscem, za które odpowiadam.
Claire wsunęła śrubokręt do kieszeni plecaka.
— To dobrze. Bo zrobiłam listę osób, które mogą tu spać.
— Kogo wpisałaś?
— Ciebie, tatę, mnie i babcię Patricię. Ale babcia już nie przyjedzie, więc zostawiłam jej miejsce przy stole.
Weszliśmy do kuchni. Na desce leżał kubek termiczny Patricii, ten sam, który Renata odsunęła pierwszego dnia. Claire nalała do niego kakao i postawiła go na pustym krześle.
— Dziadku — powiedziała — nie chowaj go już w szafce.
Nie schowałem.
Na stole, obok podpisanych dokumentów i małej drewnianej łódki, kubek Patricii powoli wypuszczał parę.
Przegapiłeś początek?
