CZĘŚĆ 4

Nie mieliśmy czasu na pytania.

O 17:18 Ramírez zostawił dwóch strażników przy oddziale noworodkowym, a ja pojechałem z Marianą, Sofią i Ireną do kliniki Vareli. Bliźniąt nie mogliśmy zabrać. Zostały za zamkniętymi drzwiami inkubatora, pod opieką lekarza, który znał już całą sprawę.

Sofia siedziała obok mnie na tylnym siedzeniu. Trzymała w dłoni kawałek kuchennego ręcznika zdjęty z rączki czerwonego wózka.

— Dziadku — zapytała — czy ten pan naprawdę jest tatą Mateo i Daniela?

— Biologicznie tak.

— To znaczy, że może ich zabrać?

Mariana odwróciła się do niej.

— Nie. Nikt nie może zabrać twoich braci tylko dlatego, że ma z nimi wspólne geny.

Sofia skinęła głową, lecz nie wyglądała na przekonaną.

Klinika stała na końcu cichej ulicy, za wysokim murem z białego kamienia. Reklama nad wejściem obiecywała rodzinom „bezpieczny początek”. Litery były podświetlone, choć budynek wyglądał na opuszczony.

Drzwi otworzyły się, zanim zdążyliśmy zapukać.

W środku pachniało środkiem dezynfekującym i spalonym papierem.

Julián Varela czekał w holu. Nie miał już płaszcza. Nosił jasną koszulę, a srebrny zegarek leżał ciasno na jego nadgarstku.

Za nim stały dwa metalowe pojemniki z dokumentami.

— Wiedziałem, że przyjedziecie — powiedział.

— Gdzie jest teczka moich wnuków? — zapytałem.

— Na swoim miejscu. Tak samo jak wszystko inne.

Mariana zrobiła krok naprzód.

— Zatrułeś mnie.

— Pomagałem ci spać.

— Podawałeś mi leki bez mojej wiedzy.

— Byłaś niestabilna. Bałaś się własnych dzieci.

— Bałam się ciebie.

Przez twarz Vareli przebiegł cień zniecierpliwienia.

— Nie rozumiesz, co stworzyliśmy. Te dzieci mogą uratować tysiące pacjentów.

— Nie stworzyliśmy ich — powiedziała Mariana. — Ty ukradłeś moją zgodę.

Irena wyszła zza mojego ramienia.

Julián cofnął się o krok.

— Ty?

— Żyję. I mam rejestr próbek.

— Spaliłem wszystkie kopie.

— Nie wszystkie.

Irena wskazała na metalową kasetę, którą Varela trzymał pod pachą. Musiał ją przynieść z zaplecza, sądząc, że będziemy szukać jej gdzie indziej.

— W tej kasecie jest oryginalny rejestr — powiedziała. — Z podpisem kierownika laboratorium i numerem próbki, który prowadzi do ciebie.

Julián pobladł, ale szybko odzyskał pewność siebie.

— Ten dokument niczego nie dowodzi. Irena była zwolnioną techniczką. Mariana była pacjentką pod wpływem hormonów. A pan — spojrzał na mnie — jest tylko zrozpaczonym dziadkiem.

— Jestem właścicielem warsztatu — odparłem. — Przez dwadzieścia pięć lat nauczyłem się rozpoznawać, kiedy ktoś próbuje ukryć pęknięcie pod świeżą farbą.

Sofia stała za mną. Varela spojrzał na nią, a potem na Marianę.

— Myślisz, że możesz mi odebrać dzieci? — zapytał. — Jestem ich biologicznym ojcem.

— Nie jesteś ich opiekunem — odpowiedziała Mariana. — I nigdy nim nie będziesz.

Wtedy wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał.

Irena położyła kasetę na recepcji i wyjęła z kieszeni mały klucz.

— Julián, otwórz ją sam.

— Nie będę grał w twoje przedstawienie.

— Nie musisz. W środku jest też lista kobiet, którym podmieniłeś próbki.

Jego ręka zacisnęła się na kasetowym uchwycie.

— Kłamiesz.

— Na trzeciej stronie jest nazwisko twojej żony.

Hol nagle ucichł.

Julián spojrzał na Irenę.

— Nie wypowiadaj jej nazwiska.

— Dlaczego? Ona też zaszła w ciążę w tej klinice. Powiedziałeś jej, że użyłeś nasienia dawcy. W rzeczywistości użyłeś własnego.

Mariana zakryła usta. Ja poczułem, jak cała układanka przesuwa się na swoje miejsce.

Varela nie walczył tylko o bliźnięta. Chciał ukryć cały system.

— Twoja żona wie? — zapytałem.

— Milcz.

— Wie, że twój syn może mieć tę samą prawdę w dokumentach?

Varela rzucił kasetę na podłogę. Metal uderzył o płytki tak głośno, że Sofia drgnęła.

W tym momencie rozległ się dźwięk syreny. Ramírez nie czekał w szpitalu. Kiedy Irena wysłała mu zdjęcie wejścia, pojechał za nami z drugim samochodem.

Varela rzucił się do korytarza.

Nie uciekł daleko.

Drzwi zaplecza były zamknięte, a za nimi czekali strażnicy kliniki, którzy przez lata wykonywali jego polecenia. Jeden z nich, niski mężczyzna o poplamionym fartuchu, wyszedł przed niego.

— Dość, doktorze — powiedział.

Varela patrzył na niego z niedowierzaniem.

— Ty też?

— Mam córkę wśród tych nazwisk.

To on podał Ramírezowi klucz do archiwum.

W szafach znaleźliśmy dziesiątki teczek. Nie tylko dokumentację Mariany. Były tam nazwiska kobiet, zmienione numery próbek, kopie przelewów i formularze podpisane po fakcie. Na wielu kartach widniał ten sam charakterystyczny ślad: mocne, prawie czarne pociągnięcie długopisu przy rubryce dotyczącej zgody.

Varela chciał zbudować bazę dzieci powiązanych z jego genami, a potem sprzedawać badania firmom farmaceutycznym. Bliźnięta Mariany były pierwszą parą, którą zamierzał oficjalnie przejąć.

Ale nie przewidział Sofii.

Nie przewidział sześciolatki, która potrafiła zapamiętać srebrny zegarek, włożyć dwóch braci do wózka i przejść prawie sześć i pół kilometra pod słońcem.

Ani Ireny, która przez dwa lata ukrywała oryginalny rejestr próbek w kasecie opisanej jako „części zamienne”.

W szpitalu Mariana podpisała dokument, który przekazywał mi tymczasową opiekę nad dziećmi, dopóki sama nie odzyska sił. Nie chciała jednak, żebym zabrał ją do mojego domu.

— Wrócę do mieszkania — powiedziała.

— Sama?

— Nie. Z Sofią. I z tym, czego nauczyła mnie ta noc.

Przytuliła córkę tak mocno, że Sofia zaczęła płakać.

— Przepraszam, że kazałam ci być dorosła — wyszeptała Mariana.

— Nie byłam dorosła — odpowiedziała Sofia. — Byłam twoją córką.

To zdanie rozdarło mnie bardziej niż wszystkie dokumenty w archiwum.

Julián stracił klinikę, nazwisko i kontrolę nad badaniami. Jego własna żona odeszła jeszcze tego samego dnia, zabierając syna na badania do innego miasta. Nie prosił Mariany o przebaczenie. Wiedział, że żadna prośba nie cofnie nocy, w której jego ręce odebrały jej pamięć.

Mariana długo nie chciała widzieć bliźniąt w sali noworodkowej. Bała się, że kiedy na nich spojrzy, zobaczy twarz Vareli.

Poszliśmy tam następnego ranka.

Mateo spał z pięścią zaciśniętą przy policzku. Daniel poruszył ustami, jakby próbował coś powiedzieć.

Mariana położyła palec na jego dłoni.

— To nie jego krew jest najważniejsza — powiedziała. — Tylko to, kto został, kiedy wszyscy inni chcieli nas wykorzystać.

Sofia przyłożyła do szyby kawałek kuchennego ręcznika, który zachowała z wózka.

— Zostawię go tutaj, żeby wiedzieli, kto ich przywiózł — oznajmiła.

Pielęgniarka uśmiechnęła się przez łzy.

A ja patrzyłem na ten mały, postrzępiony skrawek materiału i przypomniałem sobie, jak moja wnuczka szła samotnie drogą, nie wiedząc, czy zdąży.

Za szybą Daniel otworzył oczy.

Sofia pochyliła się do niego i powiedziała:

— Już jesteśmy, braciszku. Tym razem wszyscy.