Mąż oskarżył mnie o napad szału po wypadku, lecz gdy adwokat wszedł do szpitala, jego uśmiech nagle zgasł

Kiedy otworzyłam oczy, Ethan stał za szybą oddziału intensywnej terapii i pokazywał policjantom zadrapania na nadgarstku, jakby właśnie wrócił z wojny, a nie z naszego samochodu.

Miałam założony kołnierz ortopedyczny, dwa pęknięte żebra i wenflon wbity w lewą dłoń. Każdy oddech rozcinał mi bok. Nad łóżkiem wisiała lampa, której światło drżało przy każdym przejeździe wózka. W ustach czułam metaliczny smak krwi.

Ethan podniósł rękę i wskazał policjantom cienkie czerwone ślady.

— Rzuciła się na mnie — powiedział. — Krzyczała, że wszystko mi odbierze. Potem szarpnęła kierownicą.

Przez szybę widziałam, jak Victoria obejmuje go za ramię. Miała na sobie kremowy płaszcz i moje perłowe kolczyki. Te same, które zniknęły z szuflady dwa dni wcześniej.

— Audrey od miesięcy zachowywała się coraz gorzej — dodał Ethan. — Jej matka zmarła, firma ledwo działa, a ona przestała odróżniać wrogów od przyjaciół.

Policjant zapisał coś w notesie. Długopis z czerwonym klipsem stukał o twardą okładkę w równym, spokojnym rytmie. Ten dźwięk doprowadzał mnie do szału.

— Nie dotknęłam kierownicy — wyszeptałam.

Pielęgniarka nachyliła się nade mną.

— Proszę oszczędzać głos.

— On kłamie.

— Wiem, co pani mówi. Ale teraz najważniejsze jest oddychanie.

Nie mogłam jej wyjaśnić, że chwilę przed wypadkiem Ethan nie patrzył na drogę. Patrzył na mnie. W jednej ręce trzymał telefon, a w drugiej kartkę z nagłówkiem dotyczącym mojego rzekomego załamania nerwowego. Kiedy samochód zjechał na pobocze, usłyszałam trzask, poczułam pas wbijający się w żebra i zobaczyłam, jak kartka spada pod pedały.

O siódmej czterdzieści pięć do sali wszedł Ethan. Victoria została na korytarzu, oparta o automat z wodą.

— Audrey, nie utrudniaj tego — powiedział cicho.

— Co mam utrudniać?

Przysunął krzesło do łóżka. Jego zegarek, ciężki i złoty, uderzył o poręcz.

— Lekarze uznają, że potrzebujesz opieki. Podpiszesz zgodę na pełnomocnictwo, a potem wszyscy odpoczniemy.

— Chcesz przejąć firmę.

Uśmiechnął się bez ciepła.

— Chcę uratować to, co zbudowaliśmy.

— Zbudowałam to ja.

Jego palce zacisnęły się na poręczy tak mocno, że pobielały.

— Nie zmuszaj mnie, żebym opowiedział im, co robiłaś w domu.

Wtedy zrozumiałam, że wypadek był tylko pierwszym ruchem. Ethan przygotował całą historię, świadków i dokumenty. Chciał, żebym wyszła ze szpitala jako kobieta niebezpieczna dla samej siebie.

O jedenastej do sali weszła Harper Vance, moja prawniczka. Miała mokre od śniegu włosy, skórzaną teczkę i małą mosiężną figurkę jaskółki przypiętą do kluczy. Położyła ją na stoliku.

— Zamknij drzwi — poprosiłam.

Harper zrobiła to i nachyliła się nade mną.

— Audrey, serwer firmy zapisał wszystko, co pobierali tej nocy.

Serce uderzyło mi mocniej.

— Co pobierali?

— Fałszywe opinie, formularze przeniesienia udziałów i wiadomości między Ethanem a jego prawnikiem. Jest jeszcze jedna rzecz. Policjant Miller przekazał urządzenie biegłym. Nagranie jest czyste.

— Jakie nagranie?

Harper spojrzała na drzwi, potem na mnie.

— Takie, na którym ktoś mówi, co naprawdę ma wydarzyć się dziś wieczorem. A Ethan wciąż myśli, że nikt tego nie słyszał.

W korytarzu rozległy się szybkie kroki. Klamka drgnęła. Harper wyjęła z teczki cienką granatową kopertę i położyła ją pod moją dłonią. Jej palce zatrzymały się na zamknięciu…

CZĘŚĆ 2

Harper nie otworzyła koperty od razu. Najpierw spojrzała na monitor mojego serca, jakby chciała upewnić się, że wytrzymam to, co za chwilę usłyszę.

— Ethan ma przy sobie lekarza, który wystawił opinię o twojej niepoczytalności — powiedziała. — Dokument został sporządzony wczoraj o dwudziestej drugiej, chociaż ty od dwudziestej pierwszej czterdziestu leżałaś nieprzytomna w rozbitym samochodzie.

— Kto go podpisał?

— Doktor Mallory. Człowiek, który nigdy cię nie badał.

Wtedy klamka opadła. Do sali wszedł Ethan z Victorią i starszym mężczyzną w granatowym garniturze. Mężczyzna przedstawił się jako Julian Cross, pełnomocnik mojego męża. W ręku trzymał skórzaną teczkę, której metalowe zapięcie zgrzytnęło przy otwieraniu.

— Pani Vance — powiedział Ethan. — Szkoda, że musimy rozmawiać przy pacjentce.

— Szkoda, że pański klient zorganizował tę rozmowę bez zgody Audrey — odpowiedziała Harper.

Julian położył na łóżku plik kartek.

— To dobrowolne pełnomocnictwo. Pani mąż przejmie tymczasowy zarząd nad przedsiębiorstwem, dopóki stan zdrowia pani nie pozwoli na podejmowanie decyzji.

— Nie podpiszę — powiedziałam.

— Pani nie musi teraz podejmować żadnych decyzji — wtrącił Ethan. — Właśnie o tym mówimy.

Victoria pochyliła się nad łóżkiem. Pachniała drogimi perfumami i miętową gumą.

— Audrey, wszyscy wiemy, że jesteś wyczerpana. Nie rób scen.

Spojrzałam na moje kolczyki w jej uszach.

— Oddaj mi je.

Jej uśmiech zadrżał.

— Co?

— Perły. Są po mojej matce.

Ethan położył dłoń na jej ramieniu.

— Nie prowokuj jej.

Harper zabrała dokumenty ze stolika.

— Nikt niczego nie podpisze. Proszę wyjść.

Julian zerknął na zegarek.

— O siedemnastej trzydzieści odbędzie się posiedzenie zarządu. Jeśli Audrey nie stawi się osobiście albo nie udowodni zdolności do podejmowania decyzji, Ethan przejmie kontrolę zgodnie z umową małżeńską.

Poczułam, jak żebra zaciskają mi płuca.

— Nie ma takiej umowy.

— Jest — powiedział Ethan. — Podpisałaś ją przy zakupie pierwszej pracowni.

Harper spojrzała na mnie. W jej oczach zobaczyłam coś, czego wcześniej tam nie było: ostrożność.

— Audrey, przypomnij sobie. Czy kiedykolwiek podpisywałaś dokument dotyczący udziałów?

Przypomniałam sobie stół w dawnej pracowni, rozlaną kawę i stos papierów, które Ethan podał mi po śmierci mamy. Powiedział wtedy, że chodzi wyłącznie o zmianę adresu firmy.

Harper otworzyła granatową kopertę. W środku znajdowała się wydrukowana korespondencja i mała karta pamięci.

— Serwer zarejestrował pobranie plików o drugiej trzynaście nad ranem — powiedziała. — Ktoś użył twojego starego hasła, ale nie z twojego komputera.

— Z czyjego?

Zanim odpowiedziała, na korytarzu pojawił się policjant Miller. W dłoni trzymał przezroczystą teczkę, a jego twarz była napięta.

— Pani Vance — powiedział. — Musimy natychmiast porozmawiać. Osoba, która pomogła Ethanowi, właśnie próbowała opuścić szpital tylnym wyjściem.

Ethan ruszył ku drzwiom.

Miller zagrodził mu drogę.

— Proszę zostać.

Victoria pobladła.

— To nie ma ze mną nic wspólnego.

Policjant spojrzał na jej perłowe kolczyki, potem na teczkę Harper.

— Właśnie dlatego chciałbym, żeby pani usiadła. Świadek czeka w pokoju obok i twierdzi, że widział, kto przyniósł dokumenty do samochodu Audrey…

CZĘŚĆ 3

— To ja je przyniosłam — powiedziała Victoria zza uchylonych drzwi.

W pokoju zapadła ciężka cisza. Na korytarzu syczał automat z tlenem, a kropla płynu z mojego stojaka spadała do rurki w równych odstępach.

Victoria weszła do środka. Zdjęła perłowe kolczyki i położyła je na parapecie.

— Ale nie wiedziałam, co w nich jest — dodała.

Ethan odwrócił się do niej gwałtownie.

— Zamknij się.

— Nie. Przez całą noc mówiłeś, że Audrey sama spowodowała wypadek. Mówiłeś, że tylko podpiszę oświadczenie, a potem dostanę swoje pieniądze.

Julian chwycił ją za łokieć.

— Nie wypowiadaj się bez konsultacji.

— Właśnie przez takich ludzi jak pan milczałam — wyrwała mu rękę. — Ale kiedy zobaczyłam w teczce opinię datowaną przed wypadkiem, zrozumiałam, że Ethan nie chciał jej tylko przestraszyć.

Harper rozłożyła dokumenty na stoliku. Jeden z nich był formularzem przeniesienia sześćdziesięciu procent udziałów mojej firmy na Victorię. Podpis wyglądał jak mój, lecz litera „r” była zbyt wysoka. Mama nauczyła mnie rozpoznawać fałszerstwa, kiedy jeszcze prowadziła pracownię kaligrafii.

— To nie mój podpis — powiedziałam.

— Wiem — odparła Harper. — Biegły porównał go z dokumentami założycielskimi.

Miller wyjął z teczki drugi arkusz.

— Znaleźliśmy też rachunek za wynajem samochodu, którym Ethan pojechał po opinię lekarską. Zapłacono kartą należącą do Victorii, ale pieniądze pochodziły z konta firmy Audrey.

Ethan roześmiał się krótko, nerwowo.

— To wszystko poszlaki. Audrey jest niestabilna, a Victoria jest zazdrosna.

Victoria spojrzała na niego z bólem.

— Powiedziałeś, że po przejęciu firmy będziemy razem. Powiedziałeś, że rozwód jest już załatwiony.

— Nie obiecywałem ci niczego.

— Obiecałeś mi mieszkanie i udziały. Mam wiadomości.

Harper przesunęła palcem po karcie pamięci.

— Nie potrzebujemy wiadomości Victorii. Serwer zachował pobrane pliki, a urządzenie w samochodzie Audrey zarejestrowało rozmowę z chwili przed wypadkiem.

Ethan pobladł.

— To niemożliwe.

— Kamera nie była potrzebna — powiedziała Harper. — Rejestrator awaryjny działał po uderzeniu. Słychać, jak mówi pan: Podpisze albo wszyscy uznają ją za niebezpieczną.

Poczułam zimno pod kołnierzem. Nie dlatego, że nie wierzyłam. Dlatego, że znałam ten głos.

Ethan podszedł do mojego łóżka.

— Audrey, posłuchaj. Chciałem tylko odzyskać to, co mi się należało.

— Należało ci się życie obok mnie. Nie moje nazwisko, firma i podpis.

Miller poprosił Ethana i Juliana, by zostali na miejscu do przyjazdu funkcjonariuszy z wydziału gospodarczego. Victoria rozpłakała się, ale nie próbowałam jej pocieszać.

Harper pochyliła się nade mną.

— Główne zagrożenie minęło. Dokumenty są zabezpieczone.

Wtedy telefon Millera zawibrował. Przeczytał wiadomość i spojrzał na Harper.

— Jest problem. Posiedzenie zarządu już się zaczęło. Ktoś właśnie przedstawił członkom firmy oryginał pełnomocnictwa z podpisem Audrey. I twierdzi, że ma dowód, iż to pani sfałszowała wszystkie dokumenty…