CZĘŚĆ 4

Tanya schyliła się po telefon, ale Aidan był szybszy. Podniósł go z podłogi i przeczytał wiadomość jeszcze raz.

„Jeśli do dwunastej nie zwrócicie zaliczki, zgłaszamy oszustwo i żądamy natychmiastowego wydania nieruchomości”.

Pod spodem widniało nazwisko kupującego.

Eileen stała obok mnie z zaciśniętymi ustami. Rosie trzymała mnie za dwa palce, jakby bała się, że jeśli puści, znów zniknę z jej życia.

— Co podpisałaś? — zapytał Aidan.

Tanya podniosła głowę.

— To miało nam pomóc.

— Pytam, co podpisałaś.

— Pełnomocnictwo.

— Na moje nazwisko?

— Powiedzieli, że inaczej bank nie zaakceptuje sprzedaży.

— Kto powiedział?

— Pośrednik.

— I dlatego podpisałaś za mamę?

Tanya spojrzała na mnie.

— Nie za nią. Tylko w jej imieniu.

— Nigdy cię o to nie upoważniłam — powiedziałam.

— Wiem.

To krótkie słowo przecięło sekretariat ostrzej niż krzyk.

Pani Doyle poprosiła Tanyę, żeby usiadła. Rosie przywarła do mojego boku, a ja poczułam ciężar kartki z jej pokoju w kieszeni płaszcza. Przez cały tydzień nosiłam ją przy sobie. Zagięte rogi wbijały mi się w dłoń za każdym razem, gdy zaciskałam pięść.

— Chcę wrócić do babci — powiedziała Rosie.

Tanya drgnęła.

— Rosalie, przestań robić przedstawienie.

— Nie robię. Powiedziałaś, że dom babci sprzedamy, a potem pojedziemy do Maeve. Powiedziałaś, że babcia nie będzie już miała powodu do nas przyjeżdżać.

Aidan zamknął oczy.

— Powiedziałaś jej to?

— Musiałam ją przygotować.

— Na co?

— Na to, że nie będziemy już potrzebować twojej matki.

Dopiero wtedy zrozumiałam, co naprawdę zrobiła Tanya. Nie chodziło wyłącznie o meble. Nie chodziło nawet o sam dom. Chciała usunąć mnie z ich życia, zanim sprzedadzą nieruchomość i wykorzystają mój wkład jako własny kapitał. Kiedy dostała pismo od mojego prawnika, próbowała przyspieszyć sprzedaż. Podpisała dokument za mnie, bo wierzyła, że jeśli transakcja dojdzie do skutku, zostanie mi tylko wspomnienie po domu.

Aidan spojrzał na żonę.

— Czy wykorzystałaś mój podpis?

— To był twój dom.

— Pytam, czy wysłałaś im dokument z podpisem mamy.

Tanya milczała.

— Tak — powiedział za nią Aidan. — Wysłałaś.

Pani Doyle odsunęła od siebie notatnik.

— Pani Faraday, proszę zabrać Rosę do osobnego pokoju. Dziecko nie powinno słuchać dalszej rozmowy.

Rosie nie chciała mnie puścić.

— Babciu, powiesz mi, gdzie będziesz mieszkać?

— U Eileen. I możesz do mnie dzwonić, kiedy tylko zechcesz.

— Nawet jeśli mama zabroni?

Spojrzałam na Tanyę. Jej twarz nie miała już nic z kobiety w kremowym płaszczu, która kilka dni wcześniej mówiła o „naszym” domu. Wyglądała na kogoś, kto właśnie zobaczył rachunek za własne decyzje.

— Nawet wtedy — odpowiedziałam.

W pokoju obok Rosie usiadła na dywanie. Pani Doyle podała jej kredki, ale dziewczynka nie rysowała. Wyjęła z plecaka mały notes i zaczęła przepisywać coś z pamięci.

— Co piszesz? — zapytałam.

— Daty.

— Jakie daty?

— Kiedy mama mówiła, że mam nie dzwonić. Kiedy mówiła, że jesteś chora i dlatego nie przyjeżdżasz. Kiedy kazała mi powiedzieć, że nie ma mnie w domu.

Popatrzyłam na jej drobne, nierówne litery i poczułam, że gniew ustępuje miejsca czemuś cięższemu. Dziecko nie powinno prowadzić rejestru cudzych kłamstw.

W południe spotkaliśmy się u mojego prawnika. Aidan przyszedł sam. Tanya została w samochodzie.

— Nie chcę, żebyś robiła to z litości — powiedziałam.

— Nie robię.

— Chcesz ratować dom?

— Chciałem ratować wszystko naraz. Dom, małżeństwo, obraz człowieka, który umie utrzymać rodzinę. A potem uznałem, że najłatwiej będzie poświęcić ciebie.

— To nie była łatwa decyzja. Była wygodna.

Skinął głową.

Mój prawnik wyjaśnił mu, że dokument jest ważny, a zabezpieczenie zostało prawidłowo zarejestrowane. Sprzedaż zatrzymano. Kupujący miał prawo wycofać się z umowy, a Aidan musiał zwrócić zaliczkę. Nie było pieniędzy.

— Możemy sprzedać dom uczciwie — powiedziałam. — Otrzymam zwrot tego, co wpłaciłam. Reszta zostanie dla ciebie i dzieci.

Aidan popatrzył na mnie z niedowierzaniem.

— Po tym wszystkim nadal chcesz mi pomóc?

— Pomagam Rosy i Nedowi. Ty będziesz musiał zdecydować, co zrobisz z resztą.

To była granica, której nie przekroczyłam za niego.

Sprzedaż doszła do skutku dopiero wtedy, gdy nowy kupujący zobaczył wszystkie dokumenty i zgodził się na jasne warunki. Dom przestał być polem walki. Został rzeczą, którą można było uczciwie rozliczyć.

Tanya wyprowadziła się do swojej siostry Maeve. Nie dlatego, że Aidan wygłosił wielką mowę. Po prostu kiedy pośrednik zażądał wyjaśnień na piśmie, Tanya odmówiła podpisania kolejnego dokumentu i zabrała dzieci. Aidan został w wynajętym mieszkaniu nad piekarnią, dopóki nie znalazł pracy, która nie wymagała udawania, że wszystko jest pod kontrolą.

Pieniądze wróciły na moje konto w dwóch przelewach. Z pierwszego opłaciłam prawnikowi pracę, z drugiego założyłam osobne konto dla Rosy i Neda. Nie po to, żeby kupować ich miłość. Po to, żeby żadne dziecko nie musiało już słuchać rozmów dorosłych o pieniądzach z poczuciem, że jest ich częścią.

Aidan odwiedził mnie u Eileen w sobotę po południu. W ręku trzymał kartonowe pudełko. Postawił je na stole i wyjął filiżankę z wyszczerbionym złotym brzegiem.

— Znalazłem ją za szafką — powiedział.

— Myślałam, że ją wyrzucili.

— Tanya chciała. Nie pozwoliłem.

Wzięłam filiżankę. Na spodzie wciąż widniała cienka brązowa kreska po herbacie, której nie dopiłam tamtego wieczoru.

— Co teraz? — zapytał.

— Teraz uczysz się mówić prawdę, zanim ktoś przyjedzie z ciężarówką.

Nie przytulił mnie. Nie prosił o wybaczenie. Usiedliśmy przy stole Eileen, a on przez godzinę odpowiadał na pytania dotyczące dzieci, pieniędzy i dokumentów. Bez skrótów. Bez „to skomplikowane”.

Rosie weszła do pokoju pod koniec rozmowy. Miała w ręku swój notes.

— Babciu, mogę coś sprawdzić?

— Oczywiście.

Otworzyła notes na ostatniej stronie i przeczytała zapisane zdanie:

— „Piątek. Babcia zabrała swoje rzeczy, ale nie zabrała mnie”.

Aidan spuścił wzrok.

Rosie spojrzała na niego.

— To prawda?

— Tak — odpowiedział. — I bardzo tego żałuję.

Dziewczynka odwróciła się do mnie.

— Mogę dopisać drugie zdanie?

Podałam jej długopis.