CZĘŚĆ 4
Krystyna nie zdążyła dokończyć, bo Marcin rzucił się ku niej i wyrwał jej teczkę.
Dokumenty rozsypały się po marmurowej posadzce.
Andrzej Meller schylił się po jeden z nich, lecz Krystyna uniosła rękę.
— Nie dotykajcie niczego — powiedziała. — Wszystko zostaje dokładnie tak, jak upadło.
Marcin stał nad papierami, dysząc ciężko.
— To nie ja wysłałem ten wniosek — powiedział.
— Wniosek wyszedł z twojego komputera — odparła Krystyna.
— Mój komputer od tygodnia jest w serwisie.
— Nie był. Dział informatyczny potwierdził, że korzystano z niego dziś o szóstej czterdzieści trzy rano.
Wiktoria spojrzała na męża.
— Powiedziałeś mi, że rano byłeś w banku.
— Byłem.
— A potem pojechałeś do biura?
— Wiktorio, nie teraz.
— Właśnie teraz.
Jej głos nie był już wysoki ani elegancki. Był zmęczony.
Nazar uklęknął i podniósł kartkę z nazwiskiem Olesi.
— Dlaczego ją wpisałeś jako poręczycielkę?
Marcin zamknął oczy.
— Bo bank nie chciał rozmawiać ze mną.
— Więc użyłeś jej nazwiska.
— Nie chciałem jej skrzywdzić.
— Podrobiłeś jej podpis.
Marcin otworzył teczkę, którą wcześniej trzymał pod pachą. Wypadł z niej plik formularzy. Na pierwszej stronie widniał podpis Olesi, nierówny, zbyt szeroki, jakby ktoś kopiował go z dokumentu tożsamości.
Olesia wydała z siebie krótki, zdławiony dźwięk.
Podeszłam do niej i objęłam ją za ramiona.
— Nie patrz — szepnęłam.
— Muszę — odpowiedziała. — Jeśli będę odwracać wzrok, on znowu zdecyduje za mnie.
Te słowa zatrzymały mnie mocniej niż krzyk.
Marcin zrobił krok w jej stronę.
— Olesiu, posłuchaj. To miało być tymczasowe. Kiedy sprzedałbym część udziałów, wszystko bym spłacił.
— Jaką część udziałów? — zapytała.
— Nie twoich.
— Moich przyszłych udziałów w majątku męża?
Nie odpowiedział.
Nazar podniósł głowę.
— Ojcze, nie masz prawa do niczego, co należy do mnie.
— Jestem twoim ojcem.
— I dlatego miałem podpisać dokument, którego nie rozumiałem?
Wiktoria odsunęła się od męża. Jej obcas uderzył o posadzkę.
— Powiedz mi jedną rzecz — powiedziała. — Czy kupno domu nad jeziorem też było fikcją?
Marcin spojrzał na nią z irytacją.
— Nie mieszaj do tego domu.
— Pytam, czy był zapisany na tę spółkę.
Andrzej odpowiedział za niego.
— Dom jest zabezpieczeniem kredytu spółki doradczej. Podobnie jak mieszkanie, w którym państwo mieszkają.
Wiktoria zacisnęła palce na pasku torebki.
— Powiedziałeś, że to nasze.
— Formalnie jest nasze.
— Nie. Formalnie należy do banku.
W jej twarzy nie było już dumy z rodziny, która „kontroluje” wielką firmę. Było w niej przerażenie osoby, która właśnie odkryła, że przez lata mieszkała w dekoracji zbudowanej na cudzych podpisach.
Krystyna podniosła z podłogi kopertę.
— Jest jeszcze jeden dokument — powiedziała.
Marcin ruszył ku niej.
Tym razem zatrzymał go Nazar.
— Nie dotykaj jej.
Krystyna wyjęła z koperty wydruk wiadomości z banku. Odczytała go spokojnie.
— Bank odrzucił wniosek o zabezpieczenie majątku Olesi. Katarzyna zgłosiła wcześniej, że jej siostra może paść ofiarą oszustwa i że żadne zobowiązanie podpisane przez nią bez niezależnej weryfikacji nie będzie uznane przez holding.
Spojrzałam na Olesię.
Zrobiłam to dwa lata wcześniej, po rozmowie z naszym prawnikiem. Nie spodziewałam się, że ta ostrożność kiedyś ochroni ją przed rodziną narzeczonego.
— Wiedziałaś, że coś takiego może się wydarzyć? — zapytała Olesia.
— Wiedziałam, że pieniądze przyciągają ludzi, którzy mówią bardzo łagodnie, kiedy chcą zrobić coś brutalnego. Nie wiedziałam, że chodzić będzie o niego.
Marcin uniósł brodę.
— Cała ta rozmowa jest bezprawna. Nie możecie mnie oskarżać przy ludziach.
— Nikt cię nie oskarża — odpowiedziała Krystyna. — Przedstawiamy dokumenty i zabezpieczamy interes firmy.
— Jestem wiceprezesem regionu.
— Byłeś nim do dziś rano.
Krystyna wyjęła telefon i przeczytała krótką wiadomość.
— Rada zatwierdziła twoje natychmiastowe zawieszenie. Dostęp do systemów został zablokowany. Żadne twoje uprawnienie nie obejmuje już rachunków ani danych pracowników.
Marcin spojrzał na mnie.
— To przez ciebie.
— Nie — powiedziałam. — Przez twoje podpisy.
Wtedy wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał.
Wiktoria zdjęła z palca obrączkę i położyła ją na kopercie z dokumentami.
— Nie będę spłacać twoich długów własnym nazwiskiem — powiedziała.
Marcin patrzył na nią jak na obcą osobę.
— Wiktorio, opamiętaj się.
— Opamiętałam się dawno temu. Tylko bałam się przyznać, że wszystko, czym się chwaliłam, było pożyczone.
Nazar podszedł do Olesi.
— Nie musisz dziś podejmować żadnej decyzji o ślubie.
— Wiem.
— Jeśli chcesz odwołać wszystko, zrozumiem.
Olesia spojrzała na niego długo.
— Nie odwołam ślubu dlatego, że twój ojciec okazał się oszustem. Ale nie odbędzie się on w lokalu, który twoja matka wybrała bez pytania mnie.
Nazar po raz pierwszy od początku wieczoru uśmiechnął się bez napięcia.
— Wybierzesz sama.
— I zaprosimy tylko tych, których naprawdę chcemy.
— Zgoda.
Marcin parsknął gorzko.
— Myślicie, że możecie po prostu wrócić do normalności?
Olesia odwróciła się do niego.
— Nie ma już żadnej normalności, którą mógłbyś za nas kupić.
Na tym skończyła rozmowę.
Następnego ranka w siedzibie Hawthorn Holding podpisałam decyzję o sprzedaży małego oddziału, o którym rozmawiałam z Krystyną. Nie była to transakcja, która miała uratować rodzinę Keslerów. Pieniądze zostały przeznaczone na fundusz ochrony pracowników zagrożonych zwolnieniem po zmianie właściciela.
Marcin stracił stanowisko, dostęp do firmy i możliwość ukrywania prywatnych długów za jej nazwą. Dokumenty dotyczące fałszerstw trafiły do odpowiednich instytucji, ale nie czekałam na spektakl. Wiedziałam, że konsekwencje będą długie i nie zależą już ode mnie.
Wiktoria wyprowadziła się z domu nad jeziorem, zanim bank zdążył go przejąć. Nie prosiła mnie o pieniądze. Poprosiła tylko o spotkanie.
Usiadłyśmy w małej kawiarni przy dworcu.
— Nienawidziłam twojej sukienki — powiedziała.
Spojrzałam na nią zaskoczona.
— Mojej sukienki?
— Bo przypominała mi, że można wyglądać skromnie i nadal nie potrzebować niczyjej zgody.
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.
— Przepraszam za tamten wieczór — dodała. — Nie za to, że nie wiedziałam, kim jesteś. Za to, że uznałam, iż muszę wiedzieć, żeby traktować cię przyzwoicie.
To nie naprawiło wszystkiego. Nie miało naprawić.
Ale przyjęłam te słowa.
Olesia zerwała zaręczynową kolację organizowaną przez Wiktorię i urządziła własną, małą uroczystość w szkolnej pracowni plastycznej. Na ścianach wisiały obrazy jej uczniów, a zamiast drogich kompozycji stały słoiki z polnymi kwiatami.
Przed rozpoczęciem podeszła do mnie z granatową sukienką przewieszoną przez ramię.
— Nadal ją masz? — zapytała.
— Oczywiście.
— Załóż ją.
— Na twoje święto?
— Właśnie na moje święto.
Tego dnia nie byłam właścicielką wielkiej grupy. Nie byłam nazwiskiem na dokumentach ani osobą, która może jednym podpisem przesunąć miliony.
Byłam starszą siostrą, która poprawiała Olesi kolczyk przed wejściem gości.
Nazar przyszedł sam, bez rodziców. Miał na sobie prosty garnitur i trzymał w dłoni obrączki wykonane z przetopionego srebra po swojej babci.
Olesia spojrzała na niego.
— Masz coś do powiedzenia?
— Tak — odpowiedział. — Nie obiecuję ci rodziny bez problemów. Obiecuję, że nigdy nie podpiszę za ciebie żadnego dokumentu i nigdy nie pozwolę, żeby ktoś mówił za ciebie przy stole.
Olesia skinęła głową.
— To wystarczy na początek.
Za nimi, na sztaludze, wisiał obraz przedstawiający stół z czterema kieliszkami i jedną pustą przestrzenią pośrodku. Olesia namalowała go tydzień wcześniej, choć wtedy nie rozumiałam, co oznacza.
— Dlaczego to miejsce jest puste? — zapytałam.
— Bo przy stole zawsze trzeba zostawić miejsce na prawdę — powiedziała.
Pomyślałam o Marcinie, o jego dłoni wyciągniętej ku mojej teczce, o pogardliwym spojrzeniu na sukienkę, którą nosiłam przez sześć lat.
Nie zmieniłam jej.
Kiedy goście zaczęli składać Olesi życzenia, siostra chwyciła mnie za rękę i pociągnęła pod obraz.
— Katarzyno — szepnęła. — Tym razem usiądziesz obok mnie.
A na namalowanym stole, dokładnie w miejscu pustego krzesła, odbijało się światło z jej srebrnych obrączek.
Przegapiłeś początek?
