CZĘŚĆ 4
Telefon w dłoni pani Alvarez zaczął drżeć.
— Kto zgłosił? — zapytała Clara.
Kierowniczka słuchała przez kilka sekund, a potem spojrzała na panią Dalloway.
— Ona — powiedziała cicho. — Zgłosiła, że Clara Reed wtargnęła do przytułku i próbuje wywieźć dzieci.
Dalloway poderwała się ze schodka.
— To kłamstwo. Bałam się o ich bezpieczeństwo.
— Właśnie dlatego zadzwoniłam — odparła Clara. — Żeby tym razem ktoś przyjechał, zanim dokumenty znowu znikną.
Nie przyjechała jednak policja, jak spodziewała się Dalloway. Pojawiła się urzędniczka z wydziału opieki nad dziećmi, a razem z nią starsza kobieta w fioletowym płaszczu. Kobieta trzymała pod pachą płócienną torbę, z której wystawała drewniana łyżka.
Rozpoznałam ją po zdjęciu mamy.
— Ruth? — wyszeptałam.
Kobieta zatrzymała się na ostatnim stopniu. Miała mokre oczy i dłonie czerwone od zimna.
— Lenni. Mari.
Mari ruszyła pierwsza. Wpadła jej w ramiona tak gwałtownie, że torba spadła na podłogę, a drewniana łyżka potoczyła się pod kaloryfer.
Ja zostałam na miejscu.
Nie dlatego, że nie chciałam podejść. Bałam się, że jeśli zrobię krok, ktoś znów powie, że to pomyłka, że Ruth nie może nas zabrać, że musimy czekać.
Ruth wyciągnęła do mnie rękę.
— Twoja mama pisała, że zawsze sprawdzasz, czy drzwi są zamknięte, zanim zaśniesz.
Spojrzałam na panią Dalloway.
— Skąd ona wie?
— Bo znała twoją mamę od dzieciństwa — odpowiedziała Clara. — Były siostrami.
Ruth nie próbowała mnie przekonać słowami. Po prostu usiadła na zimnym schodku i czekała.
Po chwili podeszłam.
Jej płaszcz pachniał mąką i dymem z pieca. Ten zapach nie przypominał mamy, ale nie był obcy. Oparłam czoło o jej ramię.
— Czy możesz zabrać nas obie? — spytałam.
— Przyjechałam po was obie.
Pani Dalloway odsunęła się pod ścianę.
— Ruth nie ma warunków. Mieszka na farmie. Dziewczynki potrzebują stabilnego miejsca.
Urzędniczka podniosła z podłogi oryginalną zgodę adopcyjną.
— Stabilność nie polega na ukrywaniu dokumentów i rozdzielaniu rodzeństwa dla wygody placówki.
Dalloway zacisnęła szczękę.
— Nie zrobiłam tego dla pieniędzy.
— W piwnicy znaleziono zestawienia dodatków wypłaconych za każde dziecko — powiedziała pani Alvarez. — Za Mari i Lenni otrzymywałaś podwójną stawkę, a w raportach wpisywałaś, że ich rodzina nie istnieje.
Dalloway pobladła, lecz tym razem nie mogła zasłonić się cudzym błędem. Pani Alvarez podała urzędniczce klucz do szafki numer czternaście.
— To ja podpisywałam miesięczne raporty — powiedziała. — Nie sprawdziłam ich. To również moja odpowiedzialność.
Clara spojrzała na nią ostro.
— Przyznanie tego nie naprawi dzieciom strachu.
— Wiem.
Pani Alvarez uklękła przed nami. Jej kolana uderzyły o beton.
— Przepraszam — powiedziała. — Nie proszę, żebyście mi wybaczyły. Chcę tylko, żebyście wiedziały, że od dziś nikt nie będzie decydował o was osobno.
Mari schowała się za moim ramieniem.
Ja patrzyłam na czerwoną spinkę, którą nadal trzymałam w kieszeni.
— Mama mówiła, żeby trzymać się razem — powiedziałam. — Ale pani powiedziała, że to źle.
Pani Alvarez spuściła wzrok.
— Myliłam się.
Tego samego popołudnia zabrano nas do małego pokoju przy urzędzie. Na stole leżały formularze, kubek kakao i dwa bilety autobusowe. Ruth usiadła naprzeciwko, a Clara obok niej.
— Możecie pojechać ze mną dziś — powiedziała Ruth — ale musicie wiedzieć, że mój dom jest mały. W zimie przecieka dach, a rano trzeba karmić kury.
— Czy będziemy spały w jednym pokoju? — zapytała Mari.
— W jednym łóżku na razie nie. Mam dwa łóżka, ustawimy je obok siebie. Jeśli będziecie chciały, zsuniemy je tak, żebyście mogły sięgać po swoje dłonie.
Mari spojrzała na mnie.
— To wystarczy?
Pomyślałam o kuchennej podłodze, zamkniętych drzwiach i oddechu, którego zabrakło mojej siostrze.
— Jeśli nie będziecie nas rozdzielać.
— Nie będę — obiecała Ruth.
Wtedy zdarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał. Pani Dalloway poprosiła o możliwość rozmowy ze mną i Mari. Urzędniczka chciała odmówić, ale ja skinęłam głową.
Spotkałyśmy ją na korytarzu. Nie miała już metalowego zegarka. Leżał na ławce, z pękniętym szkłem.
— Chciałam, żebyście wyjechały do dobrych rodzin — powiedziała. — Ale potem zobaczyłam, ile dostaje placówka za każde dziecko. Pomyślałam, że jeśli was rozdzielę, nikt nie zauważy, że dokumenty zniknęły.
— A zauważyła pani, że Mari nie mogła oddychać? — zapytałam.
Jej twarz drgnęła.
— Tak.
— I mimo to chciała ją wysłać samą.
— Tak.
Nie poczułam triumfu. Tylko ciężar, jakby ktoś położył mi na ramionach mokry koc.
— Mam nadzieję, że kiedyś pani zrozumie, dlaczego mama kazała nam się trzymać razem.
Dalloway spojrzała na nasze splecione ręce.
— Już rozumiem — powiedziała. — Tylko za późno.
Ruth zabrała z urzędu drewnianą łyżkę, która wypadła jej z torby. Okazało się, że mama wyrzeźbiła ją dla niej wiele lat wcześniej. Na rączce wycięła dwie małe gwiazdy, nierówne i krzywe.
— Miała ją wam oddać, kiedy przyjedziecie — powiedziała Ruth.
— Skąd wiedziała, że przyjedziemy? — spytała Mari.
Ruth przycisnęła łyżkę do piersi.
— Bo wasza mama nigdy nie pisała „jeśli”. Pisała „kiedy”.
Autobus czekał za budynkiem. Kierowca otworzył bagażnik, a Ruth włożyła do niego nasze dwa starte plecaki. Nie były już całym naszym światem, ale nadal zawierały wszystko, co mogłyśmy zabrać: jedną piżamę, dwa ołówki, zdjęcie mamy i czerwoną spinkę.
Mari usiadła przy szybie. Ja zajęłam miejsce obok niej.
Kiedy autobus ruszył, zobaczyłam przez okno pana Harta. Stał przy pralni i trzymał w dłoni pęk mosiężnych kluczy. Pomachał nam tylko raz.
Pani Alvarez wyszła za nim. Oboje patrzyli na szafkę numer czternaście, jakby rozumieli, że zamknięte drzwi czasem przechowują cudze życie.
Ruth usiadła na siedzeniu naprzeciwko.
— Będziecie chciały zatrzymać spinkę? — zapytała.
— Tak — odpowiedziałam.
Mari położyła głowę na moim ramieniu.
— A kiedy dojedziemy, pokażesz nam dom?
— Najpierw pokażę wam pokój — powiedziała Ruth. — Potem piec, studnię i miejsce, w którym mama jako dziecko zakopywała guziki, kiedy była zła na cały świat.
Uśmiechnęłam się przez łzy.
Za szybą znikał budynek przytułku, ale nie słyszałam już jego drzwi. Słyszałam tylko równy stukot kół i oddech Mari, spokojny, ciepły, obecny tuż obok.
Ruth podała nam drewnianą łyżkę z dwiema krzywymi gwiazdami.
— Mama mówiła, że te gwiazdy nie muszą być równe — szepnęła. — Ważne, żeby były razem.
Mari zacisnęła palce na mojej dłoni.
— Tak jak my.
A ja po raz pierwszy od dnia, w którym zabrakło mamy, nie musiałam odpowiadać, że na pewno nikt nas nie rozdzieli.
Mogłam tylko patrzeć na dwie nierówne gwiazdy wycięte w drewnie i słuchać, jak moja siostra mówi do mnie z uśmiechem:
— Lenni, trzymaj mnie mocno. Zaraz przyjedziemy do domu.
