CZĘŚĆ 4
— Jaki dokument? — zapytałam.
Generał nie odpowiedział od razu. Odszedł ze mną kilka kroków, pod ścianę obwieszoną portretami dawnych prezesów klubu. Pod stopami chrzęściły kawałki szkła po przewróconym kieliszku.
— Wczoraj rano Julian złożył w dowództwie wniosek o ograniczenie pani kontaktu z Lily — powiedział cicho. — Powołał się na pani rzekomą niestabilność po służbie i na to, że często wyjeżdżała pani bez uprzedzenia.
Poczułam, jak metalowa klamra zegarka wbija mi się w nadgarstek.
— Chciał mi zabrać córkę?
— Chciał uzyskać tymczasowe zabezpieczenie opieki, zanim ktokolwiek sprawdzi dokumenty.
Odwróciłam się do Juliana.
— To prawda?
Stał przy stole z tortem. Na białym lukrze osiadły drobinki szkła. Evelyn patrzyła na niego błagalnie, ale jej twarz nie miała już nic z królewskiej pewności siebie.
— Mara, ja nie chciałem jej zabierać — powiedział.
— Podpisałeś wniosek.
— Bałem się, że po wszystkim odejdziesz i zabierzesz Lily.
— Po wszystkim, czyli po tym, jak spłaciliście mójmi pieniędzmi twoje długi?
— To nie były tylko moje długi.
— Ale mój był czek.
Lily stała obok generała i ściskała plastikowego żołnierzyka tak mocno, że pobielały jej palce.
— Tato — powiedziała. — Czy ty powiedziałeś komuś, że mama jest niebezpieczna?
Julian zamknął oczy.
— Nie jesteś niebezpieczna, skarbie.
— To dlaczego kazałeś jej odejść?
To pytanie rozdarło salę bardziej niż wszystkie dokumenty. Julian spojrzał na córkę, potem na mnie.
— Bo moja matka powiedziała, że jeśli Mara zostanie, wszyscy zobaczą, jak bardzo zawaliłem.
Evelyn gwałtownie odsunęła krzesło.
— Nie zwalaj tego na mnie!
— To ty wzięłaś pieniądze — krzyknął Julian. — To ty powiedziałaś, że jeśli żona żołnierza wejdzie na przyjęcie, wyrzucą nas z klubu. To ty kazałaś mi podpisać papier o jej zdrowiu!
Wszyscy goście słyszeli każde słowo. Pan Reed przestał udawać, że jest tylko księgowym. Oparł obie dłonie na stole i powiedział:
— Mam również kopię wiadomości, w której pani Sterling nakazuje pracownikowi ochrony usunąć panią Vale z listy gości. Nie jest panią obowiązkiem wierzyć rodzinie. Wystarczy przeczytać własne polecenia.
Evelyn spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Pan pracuje dla mnie.
— Pracuję dla klubu. I nie będę ryzykował jego nazwy, żeby chronić pani kłamstwo.
To był niespodziewany cios. Evelyn nie traciła tylko przyjęcia. Traciła ludzi, którzy dotąd kiwali głowami, kiedy mówiła, że wszystko jest pod kontrolą.
Generał wyjął z teczki drugi dokument.
— Wniosek Juliana został odrzucony — powiedział. — Nie dlatego, że Mara jest bohaterką. Dlatego, że załączone do niego zaświadczenie medyczne zawiera podpis lekarza, który nie przyjmował pani od trzech lat.
Spojrzałam na Juliana.
— Podrobiłeś zaświadczenie?
— Nie. Nie wiedziałem, że jest fałszywe.
— Ale podpisałeś wniosek.
— Podpisałem, bo uwierzyłem matce.
— A kiedy przeczytałeś, że jestem niestabilna?
— Nie przeczytałem. Chciałem tylko, żeby Lily została ze mną, gdy ty wyjedziesz.
— Ja nie wyjeżdżałam od Lily. Wyjeżdżałam, żeby wrócić do niej z pieniędzmi.
Odeszłam od niego i uklękłam przed córką. Jej sukienka szeleściła, gdy usiadła na podłodze obok mnie.
— Chcesz stąd wyjść? — zapytałam.
— Z tobą.
— Możemy zabrać tort.
Lily zerknęła na różowy tron.
— Nie chcę tronu. Chcę zjeść kawałek tortu z plastikowym żołnierzykiem przy talerzu.
Generał uśmiechnął się krótko.
— To akurat da się zorganizować.
Kiedy podnosiłam się z podłogi, Evelyn zastąpiła mi drogę. W ręku trzymała czek, ten sam, który wcześniej wyrwała mi bez słowa podziękowania. Papier był zgięty na pół, a jej paznokieć zostawił na nim głębokie rozdarcie.
— Możesz go odzyskać — powiedziała. — Ale jeśli go zabierzesz, Julian straci firmę.
— Firma już nie należy do ciebie ani do niego. Należy do banku, dopóki nie spłacicie długu.
— Jesteś bezlitosna.
— Nie. Jestem zmęczona finansowaniem ludzi, którzy nazywają mnie wstydem.
Evelyn wyciągnęła czek.
— To pieniądze Lily.
— Nie. To moje pieniądze. A Lily dostanie coś, czego nie można kupić przyjęciem.
Wzięłam dokument z jej ręki i przekazałam go panu Reedowi.
— Proszę anulować płatność. Jeśli klub ma już poniesione koszty, ureguluję tylko rachunek za posiłki dzieci i pracowników. Resztę proszę zwrócić nadawcy.
— Mara — powiedział Julian — co z nami?
Spojrzałam na człowieka, którego poślubiłam, wierząc, że widzi we mnie kobietę, a nie portfel i wygodne alibi.
— Z nami skończyło się wtedy, kiedy pozwoliłeś, żeby twoja matka nazwała mnie nędznym żołnierzem, a potem podpisałeś papier mający zabrać mi Lily.
— Mogę to naprawić.
— Możesz naprawić swoją część. Ale nie przy moim stole i nie kosztem naszej córki.
Julian uklęknął przed Lily. Nie dotknął jej.
— Przepraszam — powiedział. — Nie za to, że przegrałem pieniądze. Za to, że uwierzyłem, iż twoja mama jest kimś gorszym ode mnie.
Lily przyjrzała mu się długo.
— Możesz przyjść na mój prawdziwy tort?
Julian spojrzał na mnie.
— Jeśli mama pozwoli.
— Przyjdź sam — odpowiedziała Lily. — Bez babci.
Evelyn odwróciła głowę, jakby te słowa były gorsze od utraty członkostwa. Pan Reed zabrał ze stołu rachunki. Kelnerzy zaczęli zdejmować kryształowe kieliszki, a zaproszeni goście wychodzili pojedynczo, zostawiając nietknięte kanapki i prezenty.
Na zewnątrz śmigłowce nadal pracowały. Wirniki podrywały z trawy drobne liście, które uderzały o szyby samochodów.
Generał podał mi dokument z wytłoczonym godłem.
— To propozycja objęcia stanowiska instruktorki w ośrodku szkoleniowym. Bez ciągłych wyjazdów. Mogłaby pani wracać do Lily każdego dnia.
Przesunęłam palcem po własnym nazwisku.
— Chcę przeczytać każdy warunek.
— Tego właśnie się spodziewałem.
Lily wsunęła dłoń w moją. Plastikowy żołnierzyk tkwił w jej drugiej ręce.
— Mamo, mogę mu pokazać, gdzie siedziałam?
— Możesz mu pokazać, gdzie chciałaś siedzieć.
Zaprowadziła generała do różowego tronu. Wdrapała się na niego, ale po chwili zeskoczyła i postawiła żołnierzyka na oparciu.
— On pilnował miejsca dla mamy — oznajmiła.
Generał skinął głową z powagą, jakby otrzymał rozkaz.
— Dobrze wybrał posterunek.
Za plecami usłyszałam, jak Julian pyta pana Reeda o dokumenty potrzebne do zwrotu pieniędzy. Nie prosił już o litość. Musiał zmierzyć się z rachunkami, długiem i podpisem, który złożył własną ręką.
Evelyn została sama przy stole z tortem. Na jego wierzchu cukrowe litery układały się w imię Lily, ale żadna nie błyszczała już pod fleszami gości.
Wyszłam z sali z córką, generałem i porysowanym zegarkiem na nadgarstku. Nie zabrałam tronu. Nie zabrałam prezentów.
Lily zabrała tylko swojego żołnierzyka.
Przed śmigłowcem przycisnęła go do mojej dłoni i szepnęła:
— Teraz on może pilnować nas obu.
A potem postawiła go na metalowej klamrze mojego zegarka, dokładnie tam, gdzie przez czternaście miesięcy zaczynał się każdy mój powrót do domu.
Przegapiłeś początek?
