Mąż oznajmił, że jesteśmy sobie obcy, lecz nadal zażądał kolacji — wtedy jego pewność siebie nagle zniknęła

Rusłan powiedział mi, że jesteśmy sobie obcy, a pięć minut później poprosił, żebym wyprasowała mu koszulę na spotkanie z klientem.

Stałam w kuchni w mokrych skarpetkach, z reklamówką warzyw opartą o kolano. Był czwartek, wpół do siódmej wieczorem. Deszcz bębnił o parapet, a z kieszeni płaszcza wystawał rachunek za zakupy: mięso, kasza, środki czystości i kawa, którą Rusłan pił wyłącznie z mlekiem.

— W lodówce jest wczorajsza zupa — powiedział, nie odrywając wzroku od komputera. — Tylko bez mięsa. Mogłabyś usmażyć kotlety?

Przez chwilę myślałam, że żartuje.

Cztery dni wcześniej postawił filiżankę na serwetce, spojrzał na mnie spokojnie i oznajmił, że uczucia wygasły. Powiedział, że złoży wniosek o rozwód, a potem dodał, że nie zamierza wynajmować mieszkania, bo nasza dwupokojowa nieruchomość jest przecież również jego domem.

Domem, który dostałam po babci jeszcze przed ślubem.

— Rusłan — odezwałam się powoli. — Przecież powiedziałeś, że jesteśmy obcy.

— No i co z tego? — zmarszczył brwi. — Mieszkamy razem. Codzienność musi jakoś funkcjonować.

— Codzienność? Czyli ja gotuję, piorę i prasuję, a ty jesteś obcym człowiekiem, który z tego korzysta?

Jego palce zatrzymały się nad klawiaturą. Na stole leżała pomięta serwetka z brązową plamą po kawie. Patrzyłam na nią, żeby nie patrzeć na jego twarz.

— Nie przesadzaj — mruknął. — Jesteśmy dorośli. Nie rób dramatu.

Tego wieczoru nie usmażyłam kotletów. Zjadłam kanapkę na stojąco, a Rusłan zamówił sobie jedzenie i przez pół godziny narzekał, że dostawca pomylił sos.

Następnego ranka nie nastawiłam budzika. Obudziłam się o siódmej, z bólem karku i dziwną pustką w głowie. W kuchni Rusłan stał w szlafroku i otwierał kolejne szafki.

— Gdzie jest owsianka? — zapytał.

— Nie wiem. Sprawdź na półce.

— Polina, nie zaczynaj.

— Nie zaczynam. Po prostu nie gotuję dla człowieka, który oznajmił, że nic nas nie łączy.

Jego twarz stężała. Oparł dłoń na blacie, dokładnie tam, gdzie pięć lat wcześniej zamontował nową płytę grzewczą. To właśnie ten remont nazywał teraz „swoją inwestycją w nieruchomość”.

— Zapłaciłem za połowę kuchni — powiedział cicho. — Nie będziesz udawała, że mieszkanie jest wyłącznie twoje.

— Mieszkanie dostałam od babci. Mam akt własności.

— A ja mam rachunki.

Po południu położył na stole dwa tysiące złotych na opłaty. Rachunek za mieszkanie wynosił siedem i pół tysiąca, a zakupy kosztowały ponad cztery.

— Za jedzenie nie będziemy się rozliczać — oznajmił. — I tak kupujesz dla siebie.

Wzięłam banknoty, obejrzałam je pod światło i odłożyłam na komodę.

— Od jutra każdy kupuje dla siebie.

Rusłan roześmiał się krótko.

— Zobaczymy, jak długo wytrzymasz tę swoją wojnę.

Nie odpowiedziałam. Kiedy wyszedł do pracy, otworzyłam szufladę z dokumentami po babci. Na samym spodzie leżał jej czarny notes w płóciennej oprawie. Nie zaglądałam do niego od lat. Między kartkami znalazłam kartkę z numerem telefonu i jednym zdaniem zapisanym drżącym pismem: „Pan Olek pamięta, kto naprawdę zapłacił za remont”.

W tym samym momencie usłyszałam, jak Rusłan wraca na górę. Drzwi wejściowe zatrzasnęły się z hukiem. Jego kroki zatrzymały się pod kuchnią, a potem klamka zaczęła powoli opadać…

CZĘŚĆ 2

Klamka zeszła w dół, lecz drzwi się nie otworzyły. Zamknęłam je wcześniej, choć sama nie wiedziałam po co. W dłoni ściskałam kartkę z numerem telefonu pana Olka, a serce waliło mi tak mocno, że czułam puls w opuszkach palców.

— Polina? — zawołał Rusłan. — Otwórz.

— Kuchnia jest zajęta.

— Co to ma znaczyć?

— Że możesz poczekać.

Przez kilka sekund panowała cisza. Potem coś ciężkiego uderzyło w drzwi.

— Nie będziesz robić ze mnie intruza we własnym mieszkaniu!

Wyszedł dopiero wtedy, gdy powiedziałam, że zadzwonię po administrację. Nie po policję. Po prostu chciałam, żeby usłyszał, jak absurdalnie brzmi człowiek, który ogłosił rozstanie, a następnie domaga się dostępu do garnków.

W sobotę rano na półce w lodówce pojawiła się kartka. „Nie ruszać: Rusłan”. Pod spodem stał jego jogurt, szynka i drogi ser.

Położyłam obok własne pudełko z kaszą i warzywami. Na wieczór ugotowałam jedną porcję.

— Gdzie jest moje jedzenie? — zapytał, kiedy wrócił.

— Na twojej półce.

— To są trzy plasterki szynki.

— Kupiłeś trzy plasterki.

Jego szczęka drgnęła.

— Robisz to specjalnie.

— Nie. Po prostu wykonuję dokładnie to, czego chciałeś. Każdy żyje własnym życiem.

Tego dnia Rusłan po raz pierwszy sam wyprał koszulę. Wieczorem znalazłam ją skurczoną i zmiętą na pralce. Obok leżał rachunek za pralnię chemiczną, który przykleił do lodówki magnesem.

— To koszt twojej złośliwości — powiedział.

— To koszt twojej koszuli.

Przez kolejne dni dom zmienił się w pole minowe. Rusłan zostawiał brudne kubki przy zlewie, a ja myłam wyłącznie swoje. Przeniósł czajnik do pokoju, ale zapomniał kupić wodę. Zablokował pilot do telewizora hasłem, jakby telewizor należał do jego osobnego państwa.

Ja natomiast zaczęłam porządkować dokumenty.

W poniedziałek o ósmej rano pojechałam do banku. Pracownica w okularach z czerwonymi oprawkami przejrzała wyciągi i wskazała trzy przelewy sprzed pięciu lat.

— Te pieniądze wyszły z pani rachunku — powiedziała. — Wszystkie dotyczą remontu.

— Rusłan twierdzi, że zapłacił za kuchnię.

— Dokumenty twierdzą coś innego.

Poczułam zimno pod żebrami. Nie ulgę. Jeszcze nie. Raczej świadomość, że przez lata wierzyłam w cudzą wersję własnego życia.

Po południu zadzwoniłam do pana Olka. Miał zachrypnięty głos i długi zwyczaj milczenia przed odpowiedzią.

— Pani Polina? Pamiętam panią. Zawsze przynosiła pani ekipie herbatę.

— Czy pamięta pan, kto płacił za remont?

Po drugiej stronie zaszurało krzesło.

— Pamiętam, że pieniądze przychodziły od pani. Ale rachunki… rachunki zabierał pani mąż.

— Dlaczego nie powiedział mi pan wtedy?

— Powinienem był. Tylko że Rusłan groził, że nie zapłaci ostatniej faktury.

Umówiliśmy się na następny dzień w małej piekarni przy ulicy Słonecznej. Pan Olek przyszedł z metalową teczką, której zamek był owinięty czarną taśmą. Położył ją na stole, lecz nie otworzył.

— Jest coś jeszcze — powiedział.

— Co?

Spojrzał na mnie ponad filiżanką herbaty.

— Rusłan nie tylko zabrał rachunki. W zeszłym tygodniu przyjechał do mnie i prosił o podpis na nowym dokumencie. Powiedział, że mieszkanie jest wspólne i że przygotowuje sprzedaż.

W uszach zaszumiało mi tak głośno, że ledwie słyszałam gwar piekarni.

— Sprzedaż? Bez mojej zgody?

Pan Olek zacisnął dłonie na teczce.

— Nie podpisałem. Ale widziałem, co miał przy sobie. I wiem, komu chciał pokazać mieszkanie w piątek wieczorem…

CZĘŚĆ 3

— Komu? — zapytałam, pochylając się nad stołem.

Pan Olek wyjął z teczki złożoną kartkę. Papier był pomięty na rogach, a w prawym górnym rogu widniała data sprzed sześciu dni.

— Rzeczoznawcy — odpowiedział. — Rusłan umówił wycenę. Powiedział, że potrzebuje dokumentu do podziału majątku.

— Ale to nie jest wspólna nieruchomość.

— On twierdził co innego.

Na kartce znajdował się spis prac remontowych z kwotami niemal dwukrotnie wyższymi niż te, które rzeczywiście zapłaciłam. Przy pozycji „zabudowa kuchenna” widniała suma czterdziestu tysięcy złotych. Pamiętałam, że przelewałam stolarzowi osiemnaście.

— To jest fałszywe — powiedziałam.

— Wiem. Dlatego tego nie podpisałem.

W piątek o siedemnastej trzydzieści w mieszkaniu rozległ się dzwonek. Rusłan wybiegł z pokoju w świeżej koszuli. Za nim wszedł niski mężczyzna z teczką i kobieta w beżowym płaszczu.

— Polina, to rzeczoznawca — powiedział Rusłan z miną człowieka, który uważał sprawę za zakończoną. — Obejrzy mieszkanie. Nie rób scen.

— Nie wyraziłam zgody na żadną wycenę.

Kobieta zerknęła na Rusłana.

— Czy nieruchomość jest wspólna?

— Oczywiście — odpowiedział natychmiast. — Włożyłem w remont oszczędności całego życia.

Wyjęłam z torebki akt własności i położyłam go na komodzie. Papier zaszeleścił, a moje palce przestały drżeć.

— Mieszkanie otrzymałam w darowiźnie od babci dwa lata przed ślubem. A remont opłaciłam ze swojego rachunku.

Rusłan zrobił krok w moją stronę.

— Nie masz prawa przedstawiać prywatnych dokumentów przy obcych ludziach.

— Mam prawo pokazać dokument właścicielowi wyceny.

Wtedy zadzwonił dzwonek po raz drugi. W progu stał pan Olek, trzymając metalową teczkę z czarną taśmą.

Rusłan pobladł.

— Co on tu robi?

— Przyszedłem powiedzieć, ile kosztował remont — odparł Olek.

Rzeczoznawca otworzył teczkę. W środku znajdowały się kopie faktur, potwierdzenia przelewów i jedna kartka z podpisem Rusłana. Podpisem złożonym pod zdaniem: „Wszelkie koszty prac zostały pokryte przez Polinę Kowal, właścicielkę lokalu”.

Przez chwilę słyszałam tylko tykanie zegara nad lodówką.

— To nie mój podpis — syknął Rusłan.

— Jest na protokole odbioru — powiedział Olek. — Przy mnie go pan składał.

— Kłamiesz!

— Nie. Bałem się wtedy, że nie zapłaci mi pan końcówki. Ale mam drugi egzemplarz i wiadomości, w których prosi mnie pan o zawyżenie kosztów.

Rusłan odwrócił się do mnie.

— Polina, nie rozumiesz. Chciałem tylko zabezpieczyć swoją część. Po czternastu latach nie mogłem zostać z niczym.

— Mogłeś zostać z prawdą.

— To nie jest sprawiedliwe! Gotowałem, pracowałem, płaciłem rachunki!

— Płaciłeś część rachunków. Ja dawałam ci resztę życia za darmo.

Kobieta w beżowym płaszczu zamknęła notes.

— W tych okolicznościach nie wykonam wyceny.

Rusłan chwycił kartkę z protokołem. Papier pękł pod jego palcami.

Wtedy zadzwonił mój telefon. Numer był nieznany. Odebrałam, a głos po drugiej stronie należał do pracownicy kancelarii notarialnej.

— Pani Polino, muszę pilnie zapytać, czy składała pani wczoraj podpis pod zgodą na ustanowienie zabezpieczenia na mieszkaniu. Mamy tu dokument z pani danymi i podpisem…

Spojrzałam na Rusłana. Jego dłoń wciąż ściskała podartą kartkę, ale w oczach miał już nie złość. Miał coś znacznie gorszego: świadomość, że ktoś zdążył wykonać ruch wcześniej…