CZĘŚĆ 4

…Lydia podeszła do okna, ale nie odsunęła zasłony.

— Valerie, zabierz Daisy i wyjdź tylnym wyjściem.

— Nie zostawię jej tutaj.

— Nie mówię o Daisy. Mówię o Mitchellu.

Spojrzałam na męża. Stał przy stole, blady, z telefonem zaciśniętym w dłoni.

— Ile jesteś winien? — zapytałam.

— To nie ma znaczenia.

— Ma. Bo przez twoje długi ogoliliście głowę dziecku.

— Nie chciałem, żeby tak się stało.

— Ale wiedziałeś.

Nie odpowiedział.

To wystarczyło.

Daisy siedziała na fotelu i przyciskała różowego królika do piersi. Zszyte filcowe serce było przekrzywione, bo kiedyś sama próbowała je przyszyć plastikową igłą.

— Mamusiu, możemy już iść?

— Tak, kochanie.

Ruszyłam ku niej, lecz Beatrice zastąpiła mi drogę.

— Valerie, proszę. Nie zabieraj jej. To był błąd.

— Błąd to rozlanie soku. Ty ją upokorzyłaś, przestraszyłaś i zostawiłaś na mrozie.

— Myślałam, że jeśli uwierzymy, że kłamie, Mitchell się opamięta.

— A jeśli nie?

Beatrice spuściła wzrok.

— Wtedy… nie wiem.

— Właśnie o to chodzi. Nie wiedziałaś, co zrobisz jej dalej.

Raymond ruszył w stronę drzwi wejściowych. Czarny samochód wciąż stał po drugiej stronie ulicy.

— Musimy wyjechać — powiedział.

— Nie — odezwała się Brenda.

Wszyscy spojrzeli na nią.

Wyjęła z kieszeni telefon i położyła go na stole.

— To nie jest człowiek, któremu Mitchell jest winien pieniądze. To jego wspólnik z zakładów. Dzwonił do mnie od tygodni. Chciał wiedzieć, gdzie Mitchell ukrył dokumenty.

Mitchell poderwał głowę.

— Brenda, przestań.

— Nie. Skończyłam kłamać za ciebie.

Otworzyła wiadomości. Nie było tam żadnych nagrań ani tajemniczych plików. Były przelewy, daty i krótkie wiadomości, w których Mitchell prosił siostrę o pieniądze.

Lydia czytała je bez słowa.

— Sprzedałeś prawdziwą bransoletkę? — zapytałam.

Beatrice zamknęła oczy.

— Sama mu ją dałam. Powiedział, że potrzebuje tylko kilku dni.

— A potem kupiłaś kopię, żeby móc oskarżyć Daisy.

— Bałam się, że stracę syna.

— Więc postanowiłaś stracić moją córkę.

To zdanie trafiło w nią mocniej niż krzyk. Usiadła, jakby nagle zabrakło jej sił.

Wtedy ktoś zapukał do tylnych drzwi.

Nie był to mężczyzna z samochodu. Stała tam Marta, która pojechała za nami, bo Lydia poprosiła ją, żeby nie wracała sama do salonu.

— Zadzwoniłam do ochrony budynku — powiedziała. — Samochód odjechał, gdy zobaczyli światła. Ale zostawiłam kopię rachunku sprzedaży prawdziwej bransoletki.

Podała Beatrice dokument.

— Kupujący zgodził się ją oddać, jeśli pieniądze zostaną zwrócone. Nie całą kwotę. Tylko tyle, ile dostał.

Mitchell opadł na krzesło.

— Nie mam tych pieniędzy.

— Masz ciężarówkę — powiedział Raymond.

Mitchell spojrzał na ojca.

— Chcesz, żebym sprzedał samochód?

— Chcę, żebyś po raz pierwszy zapłacił za własną decyzję — odpowiedział Raymond.

Przez chwilę myślałam, że to początek skruchy. Potem Mitchell spojrzał na mnie.

— Valerie, możemy to naprawić.

— Nie dzisiaj.

— Kocham cię.

— Miłość nie wygląda jak wiadomość: „Wróć i przeproś”, kiedy twoja córka ma podrażnioną skórę po goleniu.

Daisy podniosła głowę.

— Mamo, czy ja naprawdę jestem złodziejką?

Uklękłam przed nią.

— Nie. Ukradli ci tylko spokój. I oddamy go krok po kroku.

Beatrice zaczęła płakać.

— Daisy, przepraszam.

Dziewczynka schowała twarz w mój płaszcz.

— Nie chcę z tobą rozmawiać.

Beatrice skinęła głową. Nie próbowała jej dotknąć.

To był pierwszy właściwy gest tego wieczoru.

Lydia przygotowała dla mnie tymczasowe porozumienie dotyczące opieki nad Daisy. Mitchell podpisał je bez protestu, bo wiedział, że każdy sprzeciw ujawniłby więcej niż wszystkie dokumenty.

Następnego ranka pojechałam z Daisy do kliniki dziecięcej. Lekarka obejrzała jej skórę, sfotografowała podrażnienia i zapytała, kto ogolił jej włosy.

Daisy spojrzała na mnie.

— Babcia.

Lekarka odłożyła długopis.

— Dobrze, że pani przyjechała.

Nie musiała mówić nic więcej.

Brenda spotkała się ze mną później na parkingu przed kliniką. Miała czerwone oczy i w ręku kopertę.

— To kopia wszystkiego, co wysłałam Lydii — powiedziała. — Przelewy, wiadomości, nazwiska. Nie chcę, żeby ktokolwiek powiedział, że to była historia wymyślona przez ciebie.

— Dlaczego pomogłaś dopiero teraz?

— Bo kiedy Daisy zapytała, czy mama nadal ją kocha, zrozumiałam, że jestem dokładnie taka jak oni, jeśli dalej będę milczeć.

Nie wybaczyłam jej wtedy. Ale wzięłam kopertę.

Prawdziwą bransoletkę udało się odzyskać po sprzedaży ciężarówki Mitchella. Beatrice oddała również pieniądze, które zostały zabrane z konta wspólnego. Nie zatrzymała dla siebie niczego.

Raymond wyprowadził się do brata. Nie dlatego, że nagle stał się dobrym człowiekiem. Powiedział tylko, że po raz pierwszy w życiu nie chce mieszkać w domu, w którym jego głos decyduje o wszystkim.

Mitchell wynajął małe mieszkanie i rozpoczął terapię uzależnienia od hazardu. Nie prosiłam go o obietnice. Poprosiłam o rachunki, podpisy i regularne wpłaty na konto Daisy.

Tego dotrzymał.

Beatrice przez długi czas nie widziała wnuczki. Potem napisała list, który Lydia przeczytała najpierw mnie. Nie było w nim próśb o powrót ani usprawiedliwień. Beatrice opisała dokładnie, co zrobiła, i zapytała, czy Daisy kiedyś pozwoli jej przynieść nową czapkę.

Daisy długo patrzyła na kopertę.

— Możesz jej odpisać, kiedy będziesz gotowa — powiedziałam.

— Nie chcę czapki.

— Czego chcesz?

Daisy dotknęła swojej głowy.

— Chcę, żeby wiedziała, że włosy odrosną, ale tego dnia nie zapomnę.

Napisała to własnymi literami. Krzywo, z ogromnymi odstępami między słowami.

Kilka dni później Marta przyniosła odzyskaną bransoletkę. Położyła ją na stole w swoim drewnianym pudełku. Złote ogniwa były porysowane, a w środku jednego z nich wciąż widniało wygrawerowane nazwisko matki Beatrice.

Daisy nie chciała jej dotknąć.

— To rzecz babci — powiedziała.

— Tak.

— To jej ją oddaj.

Zawiozłam bransoletkę do Beatrice sama. Spotkałyśmy się w poczekalni kliniki, bo tylko tam zgodziła się ze mną rozmawiać. Siedziała z dłońmi splecionymi na kolanach. Bez fartucha, bez biżuterii, bez tej pewności, którą wcześniej nosiła jak zbroję.

Położyłam pudełko przed nią.

— To nie jest prezent — powiedziałam. — To dowód, że przeżyłaś własne kłamstwo. I że Daisy nie będzie musiała go nosić.

Beatrice otworzyła pudełko.

— Czy kiedyś mnie odwiedzi?

— To zależy od niej.

— A ty?

— Ja będę pilnować, żeby decyzja należała do niej.

Beatrice skinęła głową. Nie próbowała mnie zatrzymać.

Za szybą gabinetu Daisy siedziała na krześle fryzjerskim. Marta przycinała jej włosy, które zaczęły odrastać nierówno przy uszach. Dziewczynka wybrała małą żółtą spinkę w kształcie kaczki, taką samą jak na piżamie z tamtego dnia.

Marta podniosła ją do góry.

— Gotowa?

Daisy spojrzała na mnie przez lustro.

— Mamo, tym razem sama wybieram.

— Wiem.

Marta przypięła spinkę do krótkich włosów, a Daisy odwróciła się do Beatrice. Nie podeszła bliżej. Nie musiała.

Beatrice położyła odzyskaną bransoletkę na dłoni i wyszeptała:

— Będę czekać.

Daisy odpowiedziała spokojnie:

— Możesz czekać. Ale nie dotykaj mojej głowy.

Marta opuściła nożyczki.

A złote ogniwa, które miały stać się narzędziem wstydu, zabrzęczały cicho na otwartej dłoni Beatrice.