Przyjęłam pracę w rezydencji mafijnego szefa, lecz gdy dotknął mojego śniadania, jego ludzie nagle przestali się śmiać

Kiedy największy z trzydziestu mężczyzn wyciągnął brudną dłoń nad moją owsiankę, uderzyłam stalową chochlą w blat tak mocno, że miski podskoczyły.

— Jeszcze raz dotkniesz mojego jedzenia w ten sposób, a będziesz jadł przez słomkę — powiedziałam.

W kuchni Ravenwood zapadła cisza. Zegar nad piecem wskazywał kwadrans po siódmej, a para z garnka osiadała na szybach jak mleczna mgła. Mężczyzna przede mną miał kark grubszy od mojego uda. Na palcu nosił sygnet z czarnym kamieniem, a pod paznokciami zaschnięte błoto.

Spojrzał na mnie, potem na chochlę.

— Wiesz, z kim rozmawiasz?

— Wiem, kto jest głodny. To wystarczy.

Z końca stołu dobiegło kilka stłumionych chichotów. Roman Duca stał przy kominku w ciemnej koszuli, z rękami skrzyżowanymi na piersi. Nie uśmiechał się. Jego twarz była spokojna, ale zauważyłam, że kciukiem obraca srebrną zapalniczkę, zawsze o pół obrotu w tę samą stronę.

— Gino — powiedział cicho. — Usiądź.

Mężczyzna usiadł.

Ja także chciałam usiąść, lecz kolana miałam miękkie. Dwanaście godzin wcześniej spałam pod pękniętym dachem przystanku autobusowego w Filadelfii. Miałam dwadzieścia trzy dolary, zniszczoną walizkę i czerwony płaszcz po zmarłej matce. Płaszcz pachniał jeszcze odrobinę lawendowym mydłem, choć matka nie żyła od ośmiu miesięcy.

Przy przystanku siedział Walter Briggs, siedemdziesięciotrzyletni weteran, który kaszlał tak mocno, że drżała mu metalowa ławka. Oddałam mu połowę kanapki, a potem odrzuciłam pieniądze od obcego mężczyzny w drogim płaszczu.

— Nie przyjmuję gotówki od nieznajomych — powiedziałam wtedy. — Zwykle oczekują czegoś w zamian.

Obcy nazywał się Roman Duca. Zapytał, czy potrafię gotować dla trzydziestu mężczyzn. Powiedział, że jego kucharka odeszła trzy dni wcześniej, a on zaoferuje mi pokój, jedzenie i pensję.

— Czy zwykle zatrudnia pan ludzi na przystankach? — zapytałam.

— Nie.

— Kim więc pan jest?

— Człowiekiem, który potrzebuje kucharki.

Nie wspomniał, że jego nazwisko budziło strach w całym Chicago. Wiedziałam o hotelach, firmach transportowych i restauracjach należących do Duca. Wiedziałam też o znikających wspólnikach i śledztwach, które kończyły się bez wyjaśnienia.

Mimo to pojechałam z nim. Nie dlatego, że mu ufałam. Dlatego, że noc miała być lodowata, a Walter powiedział, żebym przestała udawać, że dam sobie radę sama.

Teraz stałam w kuchni jego rezydencji i patrzyłam na trzydzieści twarzy, które mogłyby przestraszyć każdego. Na ścianie wisiał nóż do mięsa, pod stołem stała moja walizka, a w kieszeni płaszcza zaciskałam matczyną srebrną łyżeczkę z wygrawerowanymi literami „M.S.”.

Roman podszedł do stołu.

— Od jutra obowiązują zasady — powiedział.

— Od dzisiaj. Po pierwsze, nikt nie wchodzi do kuchni z brudnymi rękami. Po drugie, nikt nie krzyczy na personel. Po trzecie, jeśli ktoś zje porcję przeznaczoną dla innego, sam obiera ziemniaki.

— To nie jest kuchnia w pensjonacie — mruknął Vincent, jego zastępca.

— W takim razie nie zachowujcie się jak stado bezpańskich psów.

Tym razem nikt się nie roześmiał.

Roman patrzył na mnie z dziwnym napięciem.

— Zgoda — powiedział. — Ale nie pytaj o sprawy, które cię nie dotyczą.

O siedemnastej, kiedy kroiłam cebulę, usłyszałam za drzwiami jego rozmowę z Vincentem.

— Ona ma ten płaszcz — syknął Vincent.

Nóż zatrzymał mi się nad deską.

— Wiem — odpowiedział Roman.

— Jeśli to naprawdę córka Mae Sullivan, nie możesz jej tu trzymać.

Poczułam, jak zimno wpełza mi pod kołnierz. Moja matka nie znała żadnego Romana Duki. Tak przynajmniej twierdziła.

Drzwi kuchni uchyliły się. Roman wszedł sam. W dłoni trzymał małą mosiężną kasetkę, pokrytą rysami.

— Maggie — powiedział. — Muszę ci coś wyjaśnić.

Postawił kasetkę obok deski, wsunął palec pod zardzewiałe wieczko i zaczął je podnosić…

CZĘŚĆ 2

Wieczko uniosło się z cichym trzaskiem, a mnie uderzył zapach suszonego rozmarynu. Taki sam zapach miała kuchnia mojej matki w ostatnim tygodniu jej życia.

W środku leżał zwinięty kawałek papieru, mosiężny klucz i stara fotografia. Roman nie pozwolił mi ich dotknąć.

— Skąd pan to ma? — zapytałam.

— Twoja matka zostawiła to u mnie.

Za oknem, w środę o osiemnastej, śnieg zaczął uderzać w szyby. W piecu syczał tłuszcz, a moja dłoń wciąż ściskała matczyną łyżeczkę.

— Moja matka nie znała pana.

— Znała mnie lepiej niż większość ludzi.

— Nigdy nie wymieniła pańskiego nazwiska.

Roman spojrzał na fotografie.

— Bo chciała, żebyś przeżyła bez wiedzy o tym świecie.

Wtedy do kuchni wszedł Vincent. Miał na sobie mokry płaszcz i trzymał rękę przy kaburze pod pachą.

— Szefie, musimy porozmawiać na osobności.

— Rozmawiamy.

— Nie przy niej.

— Właśnie przy niej.

Vincent zacisnął szczękę.

— Kobieta z ulicy nie powinna wiedzieć, gdzie trzymamy księgi.

— Nie jestem kobietą z ulicy — przerwałam. — Jestem osobą, która od czterech godzin gotuje dla pańskich ludzi. Jeśli chce pan, żebym dalej to robiła, proszę przestać mówić o mnie tak, jakbym nie miała uszu.

Roman odwrócił się do niego.

— Wyjdź.

Vincent wyszedł, lecz zanim zamknął drzwi, spojrzał na mnie z czymś więcej niż niechęcią. To było ostrzeżenie.

O dziewiętnastej podałam kolację. Gino, który rano próbował zabrać mi owsiankę, podniósł rękę.

— Mogę dostać dokładkę?

— Możesz, jeśli najpierw powiesz, czego brakuje.

Spróbował sosu.

— Soli.

— Nie. Czasu. Duszone mięso nie lubi pośpiechu.

Kącik jego ust drgnął.

— Moja matka mówiła to samo.

— Twoja matka miała rację.

Napięcie odrobinę opadło. Mężczyźni zaczęli rozmawiać, a ja po raz pierwszy zobaczyłam nie bandę potworów, lecz ludzi z bliznami, protezami i zmęczonymi oczami. Jeden z nich, Tomas, nie słyszał na lewe ucho. Inny, Emil, nosił na nadgarstku dziecięcą bransoletkę z koralików.

O dwudziestej drugiej zaniosłam Romanowi herbatę do biblioteki. W kominku pękały polana, a na biurku leżały mapy miasta.

— Kim była dla pana moja matka? — zapytałam.

— Kobietą, która uratowała mi życie.

— Przed czym?

Roman długo milczał. Potem wyjął z kasetki fotografię i podał mi ją.

Na zdjęciu moja matka była młoda. Stała przed niewielką kuchnią, a obok niej chłopak o ostrych rysach i rozciętej wardze. Roman. Miał może siedemnaście lat.

Na odwrocie widniało zdanie napisane pismem matki: „Jeśli kiedykolwiek przyjdzie po nią dzień, daj jej prawdę, nie pieniądze”.

— Dlaczego teraz? — zapytałam.

— Bo ktoś szuka tego, co twoja matka ukryła.

W tej samej chwili światła w rezydencji zgasły. Z korytarza dobiegł trzask szkła, potem krzyk. Mężczyźni poderwali się od stołów.

Roman chwycił mnie za ramię.

— Do piwnicy. Natychmiast.

— Co się dzieje?

— Ktoś wszedł do domu.

— A pańscy ludzie?

— Oni wiedzą, co robić.

Na schodach zobaczyłam ślady mokrego śniegu. Prowadziły prosto do kuchni. Ktoś otworzył moją walizkę, choć przed chwilą stała zamknięta.

W środku brakowało tylko jednej rzeczy: starego, podwójnego dna, które matka wszyła w podszewkę mojego czerwonego płaszcza.

— Roman — wyszeptałam. — Co ona tam schowała?

Z dołu dobiegł głos Vincenta:

— Szefie, znaleźliśmy człowieka przy bramie. Twierdzi, że zna Maggie Sullivan.

Roman pobladł.

— Kto?

— Walter Briggs.

A potem z głośnika na korytarzu rozległ się kaszel starego weterana i jedno zdanie, od którego Roman cofnął się o krok…

CZĘŚĆ 3

— Mae nie ukryła tego przed tobą — powiedział Walter. — Ukryła to przed twoim ojcem.

Stał w holu Ravenwood o dwudziestej trzeciej, przemoczony do suchej nitki. Na jego wełnianej czapce topniały płatki śniegu, a pod okiem miał świeże rozcięcie. Gino trzymał go za ramię, lecz Walter nie wyglądał na przestraszonego. Patrzył tylko na Romana.

— Znałeś moją matkę? — zapytałam.

— Pracowałem przy ochronie magazynów Duki, zanim twój ojciec wyrzucił mnie po wypadku. Mae była księgową w kuchni dla pracowników. Wiedziała, że pieniądze przeznaczone na odnowę domów dla rodzin weteranów znikają z rachunków.

Roman zamarł.

— Mój ojciec nie żyje od piętnastu lat.

— Ale jego ludzie żyją. Jeden z nich siedzi przy tym stole.

Wszyscy odwrócili głowy. Vincent stał przy schodach, z dłonią pod płaszczem.

— To bzdura — powiedział. — Stary człowiek majaczy z zimna.

Walter wyjął z kieszeni złożony formularz owinięty folią.

— Mae dała mi kopię. Oryginał schowała w płaszczu córki. Widziałem, jak go wszywała. Była pewna, że Vincent sprzedaje informacje ludziom twojego ojca.

Vincent roześmiał się krótko.

— Nie masz dowodu.

— Mam podpis — odpowiedział Walter. — Twój podpis pod przelewem, który finansował podpalenie schroniska przy ulicy Bell. Zginęły trzy osoby.

Zrobiło mi się niedobrze. Przypomniałam sobie matkę, która po nocach szyła podszewkę mojego płaszcza. Przez lata myślałam, że naprawiała tylko rozdarcie.

— Mamo wiedziała, że ktoś ją obserwuje? — zapytałam.

— Wiedziała — powiedział Walter. — I poprosiła Romana, żeby cię odnalazł, gdyby jej się coś stało.

Odwróciłam się do niego.

— Pan wiedział, gdzie jestem?

— Nie. Odnalazłem cię dopiero wczoraj. Zobaczyłem płaszcz.

Roman patrzył na Vincenta.

— To ty przekazałeś Saviowi informacje o transporcie?

Vincent cofnął się o krok.

— Robiłem to, żeby utrzymać tę firmę przy życiu. Twój ojciec zostawił długi. Savo miał ludzi, pieniądze i dokumenty. Jeśli mu się sprzeciwiałem, zabijał kolejnych pracowników.

— Zabiłeś ich sam — powiedział Roman.

— A ty udajesz świętego? Przez lata korzystałeś z pieniędzy, które ukradł twój ojciec.

Roman zbladł, jakby ktoś uderzył go w brzuch. Gino ruszył do przodu, ale Roman uniósł rękę.

— Nie dotykaj go.

Vincent wyciągnął broń. Zrobiłam krok w tył, lecz Walter pchnął stojący obok stolik. Lampa spadła na podłogę. W ciemności rozległ się huk, krzyk i trzask przewracanych krzeseł.

Kiedy zapaliły się awaryjne lampy, Vincent leżał na podłodze, a jego broń była pod nogą Tomasa. Roman klęczał przy Walterze, który trzymał się za pierś.

— Oddychaj — powiedział Roman. — Proszę, oddychaj.

Walter wskazał na mój płaszcz.

— Podszewka. Z lewej strony. Jest tam jeszcze coś.

Rozprułam materiał srebrną łyżeczką. Wypadł mały klucz i fragment papieru z adresem magazynu przy nabrzeżu.

Roman odczytał go i nagle odezwał się telefon na biurku.

Podniosłam słuchawkę.

— Maggie Sullivan? — zapytał nieznany głos. — Jeśli chce pani, żeby Walter przeżył, proszę przywieźć księgę do magazynu przed północą. I proszę przyjechać sama.

Spojrzałam na Romana. Vincent uśmiechnął się z podłogi, choć miał rozciętą wargę.

— To nie Savo — powiedział. — On już wie, że księgi nie ma w płaszczu.

Na końcu linii ktoś wyszeptał imię mojej matki, a potem dodał:

— Ona zostawiła tam nie tylko dowody…