CZĘŚĆ 4
— To niemożliwe — powiedziałam.
Radecki obrócił telefon w moją stronę. Na ekranie widniało potwierdzenie przelewu opiewającego na sumę większą niż cały budżet firmy. Pieniądze wyszły z rachunku funduszu trzy dni wcześniej, zanim ktokolwiek z nas zobaczył umowę sprzedaży.
— Kto podpisał zgodę na przyjęcie tej kwoty? — zapytałam.
Doradczyni prawna spojrzała na matkę.
— Nie ona. Podpis jest cyfrowy, ale został zatwierdzony przy użyciu starego certyfikatu pana Hartmana.
Ojciec nie żył od sześciu lat.
Przez salę przebiegł kolejny szmer. Orkiestra stała przy ścianie, trzymając instrumenty tak, jakby muzyka mogła nagle przywrócić normalność.
— Mamo, co jest w sejfie? — spytałam.
Matka zacisnęła palce na kluczu.
— Prawda o tym, kto podpisał pierwszą umowę.
— Powiedziałaś, że to ty miałaś dostęp.
— Miałam dostęp do rachunków. Nie do certyfikatu twojego ojca.
Oskar przetarł czoło. Na białym mankiecie pojawiła się smuga potu.
— Klara, musimy porozmawiać bez tych ludzi.
— Przed chwilą chciałeś ukraść mój telefon.
— Chciałem odsunąć cię od przelewów, nie zrujnować cię.
— Podpisałeś sprzedaż hotelu za połowę wartości.
— Bo ktoś obiecał, że transakcja będzie legalna.
— Kto?
Oskar spojrzał na Weronikę.
Weronika natychmiast pokręciła głową.
— Nie patrz na mnie.
— Powiedziałaś, że twoja matka wszystko załatwiła.
— Bo tak mówiła!
Matka wstała. Wyglądała na mniejszą niż godzinę wcześniej, jakby zielone światło z kryształowych żyrandoli wyciągnęło z niej całą siłę.
— Nie chciałam, żeby ktokolwiek trafił do więzienia — powiedziała.
— To nie ty zdecydowałaś — odparł Radecki. — Decyzję podejmie zarząd i bank.
— Właśnie dlatego muszę powiedzieć wszystko teraz.
Podniosła klucz.
Poszliśmy do gabinetu ojca na drugim końcu hotelu. Za nami ruszyli Radecki, doradczyni, Noe i funkcjonariusze. Oskar próbował zostać przy Weronice, ale jeden z funkcjonariuszy wskazał mu korytarz.
— Wszyscy idziemy razem.
Gabinet pachniał woskiem i kurzem z książek. Na ścianie wisiał portret ojca. Jego dłoń spoczywała na modelu pierwszego hotelu, który zbudował z jednym wspólnikiem: Julianem Wysockim.
Zatrzymałam się.
— Julian Wysocki — powiedziałam. — To nazwisko jest na umowie funduszu.
Matka przyklękła przy drewnianej szafce i przekręciła klucz. W środku leżała metalowa kaseta, kilka kopert i cienka księga rachunkowa.
Najważniejszy był list.
Rozpoznałam pismo ojca od razu.
„Klaro, jeśli czytasz te słowa, oznacza to, że ktoś próbuje wykorzystać dawną umowę z Julianem. Nigdy nie miał prawa do hotelu. Zostawiłem ci wszystkie udziały, bo tylko ty znasz prawdziwą wartość tego miejsca. Weronika jest moją córką z wyboru, choć nie z krwi. Chcę, żebyś ją chroniła, ale nie kosztem firmy.”
Weronika zakryła twarz.
— On wiedział i mimo wszystko mnie kochał?
— Tak — odpowiedziałam.
W kasecie znaleźliśmy też oryginalną umowę sprzed lat. Wynikało z niej, że Julian Wysocki miał prawo do części zysków przez dziesięć lat, lecz ten okres zakończył się dawno temu. Fundusz wykorzystał jego stare dane, a ktoś podrobił cyfrowy certyfikat ojca.
Doradczyni prawna przejrzała księgę.
— Przelewy z rachunku rezerwowego trafiały do rachunku matki, ale potem większość przechodziła dalej. Nie do spółki W i O. Do Juliana Wysockiego.
Matka usiadła na podłodze.
— On mnie szantażował.
— Czym? — zapytałam.
— Miał dowody na mój romans. Gdyby twój ojciec dowiedział się, że Weronika nie jest jego córką, straciłabym ją. Julian obiecał, że milczenie będzie kosztowało tylko pieniądze.
— A potem zażądał hotelu.
Skinęła głową.
— Kiedy odmówiłam, wmówił mi, że muszę cię odsunąć. Oskar i Weronika mieli być twarzą nowej firmy. Myślałam, że odzyskam kontrolę, zanim stanie się coś nieodwracalnego.
— Zaaranżowałaś moje wesele jako przykrywkę.
— Weronika chciała cię upokorzyć. Oskar powiedział, że wtedy podpiszesz wszystko, żeby uniknąć skandalu. Ja… nie zatrzymałam ich.
Weronika opuściła ręce.
— Powiedziałaś mi, że jeśli ogłoszę ciążę, Klara odda Oskarowi udziały.
— Bałam się, że inaczej zostaniesz z niczym.
— Zrobiłaś ze mnie wspólniczkę własnej kradzieży.
Nikt nie odpowiedział.
Noe położył swój telefon na biurku.
— Mam wiadomości od Oskara. Nie wszystkie, ale wystarczą, żeby pokazać, że planował kradzież telefonu i przelewy. Mam też wiadomość od Weroniki, w której pyta, czy po sprzedaży hotelu będzie mogła wybrać salę porodową.
Weronika spojrzała na niego z bólem.
— Ty też wiedziałeś?
— Wiedziałem, że coś knują. Dlatego przyjąłem pieniądze i udawałem, że pomagam. Chciałem mieć dowód. Nie przewidziałem, że zrobią z twojego ślubu przedstawienie.
Oskar rzucił się ku niemu, ale Radecki zagrodził mu drogę.
— Dosyć.
Wtedy wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał. Weronika podeszła do stołu i zdjęła z palca pierścionek babci.
— To miało być zabezpieczenie — powiedziała. — Matka kazała mi go zastawić, jeśli fundusz zażąda dodatkowej wpłaty.
Położyła pierścionek obok księgi.
— W środku jest mikroskopijny grawer. Julian kazał mi przekazać go swojemu człowiekowi jako znak, że wszystko idzie zgodnie z planem. Nie zrobiłam tego.
Doradczyni prawna obejrzała pierścionek pod lampą.
— To może potwierdzić kontakt z funduszem.
— Nie chcę już niczego potwierdzać — powiedziała Weronika. — Chcę, żeby Klara wiedziała, że dziecko naprawdę jest Oskara. Ale jeśli mnie wyrzuci z firmy, przyjmę to.
Popatrzyłam na jej brzuch, potem na list ojca.
Mogłam oddać ją w ręce tych, którzy ją wykorzystali. Mogłam również uznać, że zdrada nie kasuje faktu, iż była moją siostrą — nawet jeśli nie łączyła nas krew.
— Nie będziesz już pracować w hotelu — powiedziałam.
Weronika skinęła głową.
— Rozumiem.
— Ale założę ci osobny rachunek na opiekę medyczną. Nie jako wspólniczce. Jako rodzinie, którą ojciec wybrał, a ja sama muszę nauczyć się widzieć bez kłamstw.
Łzy spłynęły jej po policzkach.
— Dlaczego mi pomagasz?
— Bo nie pozwolę Julianowi odebrać ci wszystkiego, skoro właśnie o to mu chodziło.
Oskar cofnął się do ściany.
— A co ze mną?
Zdjęłam pierścionek zaręczynowy i położyłam go na księdze rachunkowej.
— Ty oddasz wszystkie dostępy i podpiszesz rezygnację. Hotel pokryje koszty twojego prawnika tylko pod warunkiem, że przekażesz pełną korespondencję z funduszem.
— Klara…
— Nie proś mnie o ślub, którego nie było.
Jeden z funkcjonariuszy zabrał dokumenty. Radecki natychmiast zwołał nadzwyczajne posiedzenie zarządu. Bank cofnął przelew, bo fundusz nie posiadał prawnego tytułu do nieruchomości, a rachunki matki zamrożono do wyjaśnienia wszystkich operacji. Julian Wysocki nie zdążył wyjechać; czekał w biurze funduszu z kopią podrobionej zgody i własną wersją historii.
Matka podpisała zeznanie o przelewach. Nie próbowała już zasłaniać się rodziną.
Oskar oddał telefon, klucze i hasła. Weronika przekazała pierścionek do analizy, a potem pojechała do kliniki z Noem, który jako jedyny nie oczekiwał od niej żadnego udziału w hotelu.
Zostałam sama w gabinecie ojca tylko na kilka minut.
Na biurku leżał jego list, mój niedoszły pierścionek i klejnot babci, zamknięty w przezroczystym woreczku dowodowym.
Wzięłam list do ręki.
Ojciec nie zostawił mi firmy po to, żebym pilnowała jej przed rodziną. Zostawił mi ją, bo wiedział, że pewnego dnia będę musiała oddzielić miłość od odpowiedzialności.
Kiedy wróciłam do sali balowej, tort nadal stał nietknięty. Na jego białym lukrze ktoś wcześniej napisał nasze imiona.
Podniosłam nóż i przecięłam napis dokładnie między nimi.
A potem podałam pierwszy kawałek Noemu, który tej nocy nie ukradł mojego telefonu, tylko ocalił moje nazwisko.
Przegapiłeś początek?
