CZĘŚĆ 4
…Wstałam, choć całe ciało protestowało po kolejnej nieprzespanej nocy.
— Helena, zadzwoń do Niny. Niech niczego nie dotyka i zrobi zdjęcia wszystkiego, co wywożą.
Marcus odwrócił się do mnie.
— Nie możesz mi tego zabronić.
— Nie zabraniam ci jechać. Mówię, że nie pojedziesz tam jako właściciel.
Zamarł.
Helena już wybierała numer. W kuchni dzwonił telefon, płakała Maja, a Kuba uderzał piętą o bok leżaczka. Przez pół roku każdy kryzys rozwiązywałam jedną ręką, z dzieckiem na drugim ramieniu. Teraz po raz pierwszy nie musiałam udawać, że wszystko jest pod kontrolą.
— Nina? — powiedziała Helena. — Mów głośno. Anna i Marcus są ze mną.
Z głośnika dobiegł urywany oddech.
— Są tu ludzie od Pawła. Mają ciężarówkę. Mówią, że Marcus kazał opróżnić magazyn.
Marcus pobiegł do telefonu.
— Nina, natychmiast ich zatrzymaj!
— Próbowałam — odpowiedziała. — Pokazali mi wiadomość z twoim poleceniem.
Helena spojrzała na niego.
— Wyślij zdjęcie — poprosiła.
Po chwili na jej telefonie pojawiło się polecenie podpisane nazwiskiem Marcusa. Dotyczyło wywozu sprzętu, dokumentacji klientów i wszystkich umów przechowywanych w metalowej szafie.
Marcus zaczął mówić szybko.
— To nie było polecenie sprzedaży. Chciałem tylko zabezpieczyć rzeczy przed kradzieżą.
— Przed kim? — zapytałam.
Nie odpowiedział.
Helena otworzyła segregator, który przyniosła ze sobą.
— Paweł jest twoim kolegą z wakacji, prawda?
Marcus zacisnął usta.
— Nie mieszaj go do tego.
— To on miał kupić magazyn za połowę wartości. A teraz jego ludzie wywożą wyposażenie. Bardzo osobliwy sposób zabezpieczania majątku.
Marcus rzucił się po kurtkę.
— Muszę z nim porozmawiać.
— Porozmawiasz przez telefon — powiedziałam.
— Anno, dość tych gier.
— To nie gra. To twoja firma. I moje pieniądze.
Helena podsunęła mi akt notarialny.
— Możesz dziś odwołać jego pełnomocnictwo, powołać tymczasowego zarządcę i wstrzymać transakcję. Ale jeśli to zrobisz, firma może przestać działać. Pracuje tam osiem osób. Kilka rodzin czeka na wypłaty.
To był cios, którego się nie spodziewałam. Chciałam odebrać Marcusowi wszystko, co zbudował na mojej pracy. Nie chciałam jednak, żeby jego pracownicy zapłacili za jego oszustwa.
Marcus zauważył moje wahanie.
— Widzisz? Sama nie dasz rady. Potrzebujesz mnie.
Spojrzałam na jego twarz.
— Nie. Potrzebuję, żebyś przestał przeszkadzać.
Wzięłam telefon i zadzwoniłam do osoby, której Marcus nie znał.
— Panie Radecki, tu Anna Kowalska. Chcę, żeby został pan tymczasowym zarządcą spółki. Tak, dziś. Tak, mam wszystkie dokumenty.
Marcus pobladł jeszcze bardziej.
— Zatrudniasz obcego człowieka?
— Zatrudniam księgowego, który prowadził mój zakład fotograficzny, zanim go sprzedałam, żeby sfinansować twoje marzenie.
Wtedy wydarzyło się coś, czego się nie spodziewałam.
Marcus usiadł.
Nie z dumą. Z ciężarem.
— Nie wiedziałem, że sprzedałaś pracownię za tak dużo — powiedział.
— Wiedziałeś. Podpisałeś umowę.
— Myślałem, że to oszczędności.
— Właśnie dlatego nigdy nie pytałeś.
Nina zadzwoniła ponownie.
— Ciężarówka odjechała — powiedziała. — Ale zdążyłam sfotografować tablice. I znalazłam coś jeszcze.
Helena włączyła głośnik.
— Co?
— W szafie była koperta z napisem „dla Anny”. Marcus chyba jej nie zauważył.
Marcus poderwał głowę.
— Nina, nie otwieraj jej.
Zrobiło mi się zimno.
— Dlaczego?
Nie odpowiedział.
Nina powiedziała tylko:
— Otworzyłam. To list od twojej babci.
Babcia zmarła rok przed moim ślubem. Zostawiła mi pracownię, kilka aparatów i albumy z negatywami. Marcus był obecny przy czytaniu testamentu, więc wiedział, że wszystko odziedziczyłam ja.
— Co jest w liście? — zapytałam.
— Pisze, że jeśli kiedykolwiek poczujesz, że ktoś odebrał ci własne nazwisko, masz sprawdzić tylną ściankę starej szafy w pracowni.
Przez chwilę słyszałam tylko płacz dzieci.
— Pracownia została sprzedana — powiedział Marcus.
— Budynek tak — odparła Helena. — Ale nie archiwum.
Spojrzała na mnie.
— Anna, twoja babcia zostawiła tam kopie wszystkich umów i listę klientów. Jeśli Marcus korzystał z tych materiałów bez zgody, możemy odzyskać nie tylko pieniądze, ale też markę.
Marcus zakrył twarz dłonią.
— Chciałem tylko, żeby firma urosła.
— Chciałeś, żeby wszyscy myśleli, że to ty ją stworzyłeś — odpowiedziałam.
— Bałem się, że jeśli będziesz miała własne pieniądze, przestaniesz mnie potrzebować.
Te słowa nie usprawiedliwiały niczego. Ale po raz pierwszy usłyszałam prawdziwy powód, nie wymówkę o pracy i rachunkach.
— Nie bałeś się, że cię zostawię — powiedziałam. — Bałeś się, że zobaczę, kim jesteś bez mojego wsparcia.
Marcus wyciągnął rękę w stronę łóżeczka Mai, lecz zatrzymał ją w powietrzu.
— Mogę zostać z dziećmi, kiedy pojedziecie do pracowni.
Prawie się roześmiałam, ale nie było w tym nic zabawnego.
— Nie. Dziś zostaniesz z Heleną i przygotujesz listę wszystkich przelewów. Bez telefonu do Pawła. Bez niszczenia dokumentów. Bez wychodzenia z domu.
— A ty?
— Jadę odzyskać to, co zbudowałam.
Trzy godziny później stałam w dawnej pracowni, między zakurzonymi półkami i drewnianymi skrzynkami po aparatach. Helena odsunęła szafę, a za nią rzeczywiście znalazła płaską kasetę. W środku leżały kopie umów, stary klucz do magazynu i list babci zapisany drobnym, pochyłym pismem.
Nie było tam wielkich słów.
Było jedno zdanie: „Nie pozwól, żeby ktoś wmówił ci, że to, co robisz codziennie, nie ma wartości tylko dlatego, że nie wystawia rachunku.”
Przeczytałam je dwa razy.
Potem zadzwoniłam do Marcusa.
— Jutro rano podpiszysz rozdzielność majątkową i zrzeczenie się udziałów, które próbowałeś ukryć. Firma zostanie przy pracownikach. Ja będę wspólniczką i przewodniczącą zarządu. Ty odejdziesz.
— A nasze małżeństwo?
Spojrzałam na kasetę, w której leżał klucz do magazynu, opłacony kiedyś pieniędzmi ze sprzedaży mojego życia.
— Ono skończyło się w chwili, kiedy powiedziałeś, że opieka nad naszymi dziećmi nie jest pracą.
Po drugiej stronie długo nic nie mówił.
Tym razem cisza nie była moją karą. Była jego rachunkiem.
Wieczorem wróciłam do domu z kopią listu babci w kieszeni. Trojaczki spały w jednym pokoju, a na stole czekała podpisana przez Marcusa lista przelewów. Przy ostatniej pozycji widniała kwota za jego wyjazd nad morze.
Nie skreśliłam jej.
Dopisałam tylko obok: „Pierwszy koszt jego wolności”.
Następnego ranka, zanim pojechałam do firmy, otworzyłam starą kasetę jeszcze raz. W środku, pod kluczem do magazynu, znalazłam mały mosiężny stempel z inicjałami mojej babci. Przycisnęłam go do świeżej umowy spółki.
Na papierze został wyraźny znak.
Tym razem pod dokumentem podpisałam się własnym nazwiskiem, a Helena powiedziała:
— Teraz wszyscy będą wiedzieć, czyja to historia.
Na dziedzińcu magazynu pracownicy czekali przy otwartych skrzyniach, a z ciężarówki Pawła wyjmowano z powrotem rzeczy, których nie zdążył sprzedać.
Wśród nich znalazł się mój pierwszy aparat fotograficzny.
Podniosłam go, sprawdziłam pękniętą osłonę i skierowałam obiektyw na pustą tablicę nad wejściem.
Potem powiedziałam do Heleny:
— Zdejmij nazwisko Marcusa. Zostaw moje.
Przegapiłeś początek?
