CZĘŚĆ 4
Przez chwilę nikt się nie poruszył. Nora oddychała spokojnie, wtulona w mój obojczyk. Jej małe palce wciąż zaciskały się na haftowanej jaskółce.
— Jedziemy — powiedziałam.
Kamil schował telefon do kieszeni.
— Lekarz prosi, żebyśmy byli tam natychmiast.
Leon chwycił mnie za nadgarstek.
— Nie możesz jej narażać.
— Właśnie dlatego jadę. I ty jedziesz z nami. Nie pozwolę ci już decydować za moimi plecami.
Dwadzieścia minut później siedzieliśmy w poradni genetycznej. Doktor Różycka położyła przed nami trzy kartki.
— Zacznę od najważniejszego. Nora nie jest teraz chora. Jej serce pracuje prawidłowo.
Wypuściłam powietrze.
— Ale?
— W rodzinie biologicznego ojca występuje rzadka choroba mięśnia sercowego. U Nory znaleźliśmy zmianę, która może oznaczać predyspozycję. Będzie wymagała regularnych kontroli.
Kamil pobladł.
— Moja matka chorowała na serce.
— Dlatego poprosiliśmy o pełną dokumentację rodzinną — odparła lekarka. — Jest jeszcze wynik pańskiego badania sprzed lat. Ostrzeżono wtedy, że powinien pan kontrolować serce co roku.
— Jakiego badania? — zapytał Kamil.
Spojrzałam na Leona. Milczał.
Helena wyjęła z torebki kartkę.
— Znalazłam ją w jego biurku. To twój wynik z czasów, kiedy byłeś nastolatkiem.
Kamil odwrócił się do niej.
— Wiedziałaś?
— Leon powiedział, że jeśli dowiesz się o chorobie, zaczniesz szukać biologicznych rodziców. Bałam się, że cię stracę.
— Więc pozwoliłaś mi żyć bez kontroli?
— Byłam tchórzem — powiedziała cicho.
Lekarka podała Kamilowi skierowanie.
— Pan również potrzebuje badań. Jeśli zaczniemy teraz, możemy wiele zrobić.
Nie patrzył na papier, tylko na Norę.
— Ona jest moją siostrzenicą — wyszeptał.
— Jest twoją rodziną — odpowiedziałam. — Nie musisz dziś wiedzieć, jak ją nazywać. Wystarczy, że nie znikniesz bez słowa.
W jego oczach pojawiły się łzy.
— Myślałem, że kiedy poznasz prawdę, wyrzucisz mnie z życia.
— Straciłam człowieka, którego kochałam. Nie wiem jeszcze, jak mam to opłakać. Ale nie chcę, żebyś znowu znikał.
Gdy wyszliśmy z gabinetu, Leon zatrzymał mnie na korytarzu.
— Mogę ci coś powiedzieć?
— Możesz. Nie obiecuję, że ci wybaczę.
— Twoja matka nie oddała Kamila dlatego, że go nie chciała. Byłem wściekły i chciałem zabrać jej wszystko. Kiedy później urodziła ciebie, zrozumiałem, że skrzywdzę także ciebie. Powinienem był powiedzieć prawdę.
— Wszystkim. Nie tylko sobie.
— Wiem.
To było pierwsze uczciwe zdanie, jakie od niego usłyszałam tego dnia.
Wróciliśmy późnym wieczorem. Helena została na ganku, Kamil zaparkował przy warsztacie, a ja zaniosłam Norę do pokoju, gdzie dziadek zbudował jej łóżeczko. Na poręczy leżała drewniana jaskółka, taka jak na kocyku. Leon zrobił ją jeszcze przed porodem.
— Skąd wiedziałeś, że wybiorę taki znak? — zapytałam.
— Twoja matka rysowała jaskółki, kiedy chciała wrócić do domu.
Usiadłam przy śpiącej Norze. Kamil stanął w drzwiach.
— Mogę zostać?
Spojrzałam na jego twarz. Oczy, które wydawały mi się obietnicą, stały się częścią rodzinnej katastrofy.
— Możesz usiąść. Ale nie będziemy udawać, że nic się nie stało.
Usiadł na podłodze obok łóżeczka. Po kilku minutach Nora otworzyła jedno oko. Chwyciła wyciągnięty palec Kamila z zaskakującą siłą.
— Ma chwyt po tobie — powiedziałam.
— A oczy po mnie.
— Po nas.
Następnego ranka Leon położył na stole wszystkie dokumenty. Helena zgodziła się przekazać Kamilowi pełną historię medyczną. Kamil umówił się na badania, a ja dostałam plan kontroli Nory na najbliższe lata.
Nie wróciliśmy do siebie jako para. Nie mogliśmy.
Ale Kamil nie zniknął. Przyjeżdżał na wizyty, uczył się przewijać Norę i pytał, czy może ją wziąć na ręce. Z czasem przestał prosić mnie o przebaczenie. Zaczął pojawiać się wtedy, kiedy naprawdę był potrzebny.
Dziadek nie odzyskał mojego zaufania jednym wyznaniem. Został jednak przy stole, z otwartą teczką i wszystkimi podpisami widocznymi dla każdego.
Kilka dni później Kamil po raz pierwszy sam uspokoił płaczącą Norę. Dziewczynka zacisnęła dłoń na drewnianej jaskółce i przyciągnęła ją do ust.
Kamil spojrzał na mnie przez łzy.
— Ona naprawdę umie wracać do domu.
