CZĘŚĆ 4
…Mężczyzna nazywał się Filip Armano. Był kierowcą Eleny i jedyną osobą, która widziała samochód stojący za rogiem tamtej nocy.
Rico przeczytał adres jeszcze raz.
— Klinika świętej Agaty — powiedział. — Salvatore twierdził, że Filip zginął razem z Eleną.
— Nie zginął — odpowiedziałam.
— Dlaczego nikt mi nie powiedział?
Marco uniósł drżącą rękę.
— Bo rachunki za jego leczenie opłacała firma należąca do pana Belliniego. Myśleliśmy, że to polecenie pańskie.
Salvatore rzucił się na stojącą przy barze lampę. Ciężka podstawa uderzyła w stół, szkło pękło, a sala pogrążyła się w półmroku.
Dante złapał go za płaszcz, lecz starzec wyrwał się i wbiegł w stronę drzwi piwnicy.
Rico nie pobiegł za nim.
Został przy Leo.
To był pierwszy wybór, którego dokonał tamtej nocy jako ojciec, nie jako boss.
— Dante, zajmij się nim — powiedział. — Ja jadę do Filipa.
— Samochód czeka — odparł ochroniarz.
— Nie. Klara jedzie z nami.
Spojrzałam na niego.
— Dlaczego ja?
Rico podał mi kartkę Eleny.
— Bo ona zaufała tobie, zanim ja w ogóle zrozumiałem, że powinienem komuś ufać.
Leo chwycił mnie za rękę.
— Ty też jedziesz?
— Tak.
— I wrócisz?
Nie umiałam obiecać mu rzeczy, których życie mogło mi odmówić.
— Wrócę z tobą — powiedziałam.
W klinice świętej Agaty było po dwudziestej drugiej. Korytarz pachniał środkiem do dezynfekcji i gotowanym ryżem z nocnej kuchni. Filip leżał w małej sali na końcu oddziału, podłączony do aparatu odmierzającego równy rytm.
Pielęgniarka, pani Dąbrowska, czekała przy łóżku.
— Dzwoniłam do pana Morettiego trzy razy — powiedziała. — Numer, który mieliśmy, zawsze odbierał pan Bellini.
Rico spojrzał na nią ostro.
— Co pani usłyszała?
— Filip obudził się dziś rano na cztery minuty. Powiedział tylko jedno nazwisko.
— Jakie?
— Elena.
Wtedy mężczyzna na łóżku poruszył palcami.
Podeszłam pierwsza. Jego twarz była wychudzona, ale oczy otworzyły się gwałtownie.
— Klara? — wyszeptał.
Zamarłam.
— Zna mnie pan?
— Elena… mówiła… że jeśli przeżyje, znajdzie panią w restauracji.
Rico pochylił się nad nim.
— Filip, kto strzelał?
Kierowca próbował podnieść rękę. Nie miał siły. Pani Dąbrowska podała mu kartkę i ołówek.
— Nie mów — szepnęła. — Napisz.
Filip narysował trzy znaki: godzinę, numer garażu i inicjały S.B. Potem złapał Rico za nadgarstek.
— Pańska żona… nie była celem — powiedział z trudem. — Miała przy sobie Leo.
Rico cofnął się, jakby ktoś uderzył go w pierś.
— Co powiedziałeś?
— Samochód miał zabrać chłopca. Bellini chciał dziedzica. Elena uciekła. Wtedy strzelili.
Przez chwilę słyszałam tylko pracę aparatu.
Rico usiadł na krześle. Złożył dłonie między kolanami i pochylił głowę.
— Myślałem, że atak był wymierzony we mnie — powiedział.
— Salvatore chciał przejąć nie tylko pieniądze — odparłam. — Chciał mieć Leo jako kartę przetargową.
Pani Dąbrowska przyniosła drugą kopertę, znalezioną wcześniej w rzeczach Filipa. W środku był akt przekazania udziałów w Il Destino na nazwisko Eleny oraz krótki list.
Rico przeczytał go bez słowa.
— Co napisała? — spytałam.
Podał mi kartkę.
„Jeśli Rico nadal będzie prowadził rodzinę tak jak dotąd, Leo nigdy nie będzie bezpieczny. Restauracja ma być miejscem, do którego można wejść bez strachu. Jeśli nie potrafi tego zrozumieć, oddaj ją Klarze. Ona pamięta, po co ludzie siadają przy jednym stole.”
Nie znałam tego listu. Elena napisała go do mnie, choć nie wiedziałam, że mnie wybrała.
Rico oparł czoło o dłoń.
— Ona chciała, żebym odszedł.
— Chciała, żeby pan przestał budować bezpieczeństwo na strachu.
— A ty? Czego chcesz?
Pytanie było proste. Odpowiedź nie.
— Chcę, żeby Leo przestał budzić się z krzykiem. Chcę, żeby pańska żona nie umarła jako kolejny rachunek w cudzej księdze. I chcę, żeby ludzie pracujący w tej restauracji nie musieli wybierać między milczeniem a grobem.
Rico skinął głową.
— Dostaniesz restaurację.
— Nie chcę jej dostać.
— To nie prezent. Elena zapisała ci udziały.
— Nie znam się na prowadzeniu takiego miejsca.
— Znasz się na tym, żeby ludzie czuli się przy stole bezpiecznie. To więcej niż umiałem ja.
W tym momencie zadzwonił telefon Rico. Numer zastrzeżony.
Odebrał.
— Moretti.
Po drugiej stronie odezwał się Salvatore.
— Jeśli chcesz jeszcze zobaczyć syna, przyjedź sam do Il Destino. Sejf nie wystarczy. Mam coś, czego nie zdążyła ci powiedzieć Elena.
Rico spojrzał na mnie.
— Leo jest w aucie z Dantem.
— Nie — powiedziałam. — Salvatore właśnie ujawnił, że ma dostęp do pańskiego samochodu.
Rico zesztywniał.
Wybiegliśmy z kliniki. Na parkingu nie było czarnego samochodu. Była tylko otwarta furtka i mosiężny ptaszek leżący na asfalcie.
Leo miał go w dłoni, kiedy wychodziliśmy.
Rico podniósł zabawkę.
Na jego skrzydle widniała świeża kropla krwi.
W Il Destino światła znów drżały, lecz tym razem nie od płaczu dziecka. Z piwnicy dobiegał głos Salvatore’a, który mówił do Leo łagodnie, prawie czule.
— Powiedz tacie, gdzie mama schowała drugi klucz.
Rico ruszył w dół schodów.
— Sam go zabiję.
Złapałam go za ramię.
— Jeśli pan tam wejdzie jako morderca, Salvatore wygra. Jeśli wejdzie pan jako ojciec, może jeszcze ocali pan syna.
— A jeśli go skrzywdzi?
— Wtedy niech zobaczy, że nie jest pan już człowiekiem, którego można prowadzić za gniew.
Zeszliśmy razem.
Leo siedział na krześle przy starym stole. Salvatore stał za nim z ręką na jego ramieniu. Dante leżał przy ścianie, nieprzytomny. Na podłodze leżał rozbity telefon.
— Tato — powiedział Leo, a jego głos drżał. — On mówi, że mama wróci, jeśli dam mu klucz.
Rico zatrzymał się trzy kroki od nich.
— Leo, spójrz na mnie.
Chłopiec podniósł oczy.
— Nie podchodź — ostrzegł Salvatore. — Jeden ruch i dziecko spadnie ze schodów.
Rico zdjął zegarek, położył go na podłodze i uniósł puste dłonie.
— Chcesz pieniędzy? Weź konta.
— Chcę nazwisko Moretti. Chcę, żeby wszyscy wiedzieli, że to ja kieruję rodziną.
— Nie dostaniesz mojego syna.
— Już go mam.
Leo zaczął oddychać coraz szybciej. Poznałam ten rytm. Panika nadchodziła jak fala.
Wyjęłam z kieszeni drugi przedmiot: mały mosiężny ptaszek, którego Salvatore nie zauważył przy mojej szyi. Nacisnęłam sprężynę. Metal wydał cichy, nierówny trzask.
Leo spojrzał na mnie.
— Pamiętasz, co mówiłam? — zapytałam.
— Trzy rzeczy.
— Jakie?
— Stopy na podłodze. Ręka na brzuchu. Słuchaj głosu.
— Właśnie.
Salvatore odwrócił głowę w moją stronę.
To wystarczyło.
Rico rzucił zegarek nie w niego, lecz w lampę. Ciemność spadła na piwnicę. Leo zsunął się z krzesła, a ja przyciągnęłam go do siebie. Salvatore krzyknął i chwycił powietrze. Rico uderzył go w ramię, nie w twarz, odciągając go od schodów.
Dante, oszołomiony, podniósł się przy ścianie i zablokował wyjście.
Po kilku sekundach zapaliła się awaryjna lampa.
Salvatore klęczał przy stole. Wokół niego leżały dokumenty, klucz i koperta Eleny.
Rico mógł zakończyć wszystko jednym ciosem.
Nie zrobił tego.
— Zadzwoń do księgowego — powiedział do Dantego. — Wszystkie konta Salvatore’a mają zostać zamrożone. Jego ludzie tracą dostęp do magazynów, samochodów i broni.
Salvatore roześmiał się chrapliwie.
— Myślisz, że możesz odejść z rodziny i przeżyć?
— Nie odchodzę z rodziny — odpowiedział Rico. — Kończę ją taką, jaką stworzyliście.
Następnego ranka każdy pracownik Il Destino dostał kopię dokumentu Eleny. Rico podpisał przekazanie udziałów mnie, Sarze i kucharzowi Antoniemu. Nie zatrzymał żadnego rachunku, którego źródła nie potrafił wyjaśnić.
Marco przyznał się do otwarcia tylnych drzwi i odszedł, zanim ktokolwiek zdążył go wyrzucić. Salvatore został przy życiu, lecz bez nazwiska, ludzi i dostępu do pieniędzy. Najbardziej bolało go to, że nikt przy jego stole nie czekał już na rozkaz.
Filip przeżył operację i zeznania złożył na piśmie. Rico nie próbował go uciszyć. Po raz pierwszy zapłacił za ochronę człowieka, nie za jego lojalność.
A Leo?
Przez wiele dni nadal budził się w nocy. Nie uleczyło go jedno przytulenie ani jedna rozmowa. Żałoba nie znikała dlatego, że ktoś znalazł właściwe słowa.
Ale przestał gryźć ludzi.
Pewnego wieczoru, gdy restauracja była już zamknięta, siedziałam z nim przy stoliku Eleny. Na środku stała szklanka ciepłego mleka. Leo wrzucił do niej kostkę cukru i patrzył, jak powoli znika.
Rico stał przy kuchni z rachunkami w dłoni.
— Klara — powiedział.
— Tak?
— Nie umiem być jego matką.
— Nikt nie może nią być.
— Wiem. Ale mogę nauczyć się być ojcem.
Leo wyciągnął do niego rękę. Rico podszedł, uklęknął i pozwolił synowi położyć mu dłoń na policzku.
— Tato — wyszeptał chłopiec. — Jak płaczę, nie idź.
Rico zamknął oczy.
— Nie pójdę.
Leo spojrzał na mnie.
— A ty?
Przesunęłam mosiężnego ptaszka po stole. Chłopiec dotknął jego wygiętego skrzydła.
— Ja też zostanę — powiedziałam. — Ale nie po to, żeby zastąpić twoją mamę.
— To po co?
Spojrzałam na pusty fotel Eleny, na dokument z jej podpisem i na restaurację, która po raz pierwszy nie należała do strachu.
— Żeby nikt już nie musiał siedzieć przy tym stole sam.
Leo przycisnął ptaszka do szklanki, a metal odezwał się cichym, nierównym dźwiękiem.
— To zagraj jej — poprosił.
Rico położył rękę na ramieniu syna.
A ja nacisnęłam sprężynę i pozwoliłam, by mały mosiężny ptak zaśpiewał dla kobiety, która zostawiła nam odwagę w miejscu, gdzie wszyscy inni zostawiali broń.
Przegapiłeś początek?
