CZĘŚĆ 4

— Proszę wejść do gabinetu — powiedziałam.

Keene zatrzymał się w progu.

Miał na sobie ciemny płaszcz, rękawiczki z miękkiej skóry i minę człowieka, który od lat był przyzwyczajony, że inni odsuwają się przed nim z drogi.

Za jego plecami stał młody mężczyzna z teczką. Nie wyglądał na urzędnika. Wyglądał na kogoś, kto przyszedł pilnować, aby rozmowa potoczyła się zgodnie z planem.

Lily przysunęła się do Marcusa.

— To on zabierał listy mamy? — zapytała.

Keene spojrzał na nią bez cienia zakłopotania.

— Dzieci nie powinny słuchać rozmów dorosłych.

Marcus ruszył w jego stronę.

— Wyjdź z mojego domu.

— Ten dom może już nie być pański. Wniosek został złożony. Posiadam pełnomocnictwo, podpisane przez pańską zmarłą żonę, oraz dokument potwierdzający, że Sarah działała przeciwko pańskim interesom.

— Podrobiony — powiedziałam.

Keene przeniósł na mnie wzrok.

— To pani podpisała zgodę na przekazanie funduszu rodzinnego.

— Nigdy go nie widziałam.

— Podpis jest identyczny.

— Bo skopiowałeś go z umowy najmu — odezwał się Marcus.

Keene uśmiechnął się lekko.

— Proszę uważać na oskarżenia.

Pan Vance położył na stole dokument Eliny.

— A pan powinien uważać na daty. Umowa, którą złożył pan wczoraj, została sporządzona trzy dni po śmierci Eliny.

— Błąd kancelarii.

— Kancelaria nie używała mosiężnego stempla Eliny.

Pani Hale wyjęła stempel z kieszeni płaszcza.

Keene przestał się uśmiechać.

— Ta kobieta jest niewiarygodna.

— Przez jedenaście lat prowadziła pańskie archiwum — odparł Vance. — Zna każdy numer dokumentu i każdy sposób, w jaki zmieniał pan koperty.

— Nie macie pojęcia, z kim rozmawiacie.

— Właśnie zaczynamy mieć — powiedziałam.

Podeszłam do kominka. Na jego półce stała oprawiona fotografia Eliny. Marcus nigdy wcześniej nie pozwolił mi podejść do niej bliżej.

— Powiedz mu o fundacji — zwróciłam się do Marcusa.

Jego szczęka napięła się.

— Nie ma żadnej fundacji — powiedział Keene. — To kolejna opowieść, którą wymyślono, żeby panią przestraszyć.

Marcus spojrzał na niego.

— Jest. Założyłem ją miesiąc po śmierci Eliny. Cały majątek, którego nie potrzebuje Lily, miał zostać przeznaczony na leczenie dzieci pracowników warsztatów.

Keene odwrócił głowę.

— To niemożliwe.

— Dlatego próbowałeś go przejąć — powiedział Vance. — Gdybyś zdobył kontrolę nad spółkami, fundacja straciłaby finansowanie, a ty pobierałbyś opłaty od każdej nieruchomości.

— Ratowałem firmę przed jego emocjonalnymi decyzjami.

— Ratowałeś własne wynagrodzenie — odpowiedział Marcus.

Keene zrobił krok ku bordowej aktówce.

Pani Hale zagrodziła mu drogę.

— Nie dotykaj tego.

— Jestem pełnomocnikiem zarządu.

— Byłeś nim — powiedział Vance. — O godzinie dziesiątej rano członkowie zarządu podpisali uchwałę o zawieszeniu pana Keene’a. Dokumenty zostały wysłane do wszystkich oddziałów.

Keene spojrzał na Marcusa z niedowierzaniem.

— Nie możesz tego zrobić bez mojego świadectwa.

— Mogę. I zrobiłem.

— Po tym wszystkim? Po tym, jak chroniłem tę firmę, kiedy ty bawiłeś się w mechanika?

Marcus nie odpowiedział od razu.

Keene uderzył dłonią w stół.

— To ja przekonałem banki, żeby ci nie odebrały kontroli po śmierci Eliny! To ja podpisywałem umowy, kiedy ty siedziałeś przy jej łóżku! Należała mi się część tego majątku!

W gabinecie zapadło ciężkie milczenie.

Keene właśnie powiedział więcej, niż zamierzał.

Pani Hale zamknęła oczy.

— Elina słyszała tę samą rozmowę — powiedziała. — Dlatego zostawiła list.

Keene pobladł i cofnął rękę.

— Nie macie prawa…

— Mamy — przerwał mu Vance. — A pański człowiek przy drzwiach właśnie zrobił zdjęcie dokumentów. Widzieliśmy to.

Młody mężczyzna natychmiast schował telefon.

— To nieprawda — powiedział.

— Pańska kieszeń jest przezroczysta dla odbicia w szybie — odparłam.

Marcus spojrzał na niego.

— Wyjdź razem z nim.

Keene nie ruszył się.

— Sarah, on cię okłamał. Udawał biednego, żeby sprawdzić, czy jesteś godna. Myślisz, że to małżeństwo jest prawdziwe?

Trafił w miejsce, które nadal bolało.

Spojrzałam na Marcusa.

— Czy mnie kochałeś, kiedy robiłeś ten test?

— Tak — odpowiedział natychmiast. — Ale bałem się, że miłość nie wystarczy, jeśli poznasz prawdę.

— I dlatego dałeś Lily życie, którego musiała się wstydzić?

Marcus uklęknął przy córce.

— Skrzywdziłem cię, Lily. Chciałem cię chronić, ale odebrałem ci rzeczy, które były twoje.

— Mogę wrócić do fortepianu? — zapytała.

— Możesz wrócić do wszystkiego. I nie będziesz już musiała niczego udawać.

Dziewczynka zarzuciła mu ręce na szyję. Marcus zamknął oczy, a jego dłonie zadrżały na jej plecach.

Patrzyłam na nich i wiedziałam, że nie potrafię wrócić do naszego małego domu tak, jakby nic się nie stało. Nie chciałam też przejąć jego pieniędzy ani nagradzać sekretów własnym milczeniem.

— Zostanę — powiedziałam.

Marcus podniósł głowę.

— Naprawdę?

— Z jednym warunkiem. Nie będę już częścią żadnego egzaminu. Jeśli chcesz być moim mężem, pokażesz mi dokumenty, zanim podpiszesz cokolwiek. A Lily nie będzie musiała płacić za twoje lęki.

— Zgadzam się.

— I jeszcze jedno. Fundacja ma działać jawnie. Bez tajnych kont i bez ludzi takich jak Keene.

Marcus skinął głową.

— Ty ją poprowadzisz.

Roześmiałam się krótko, choć oczy miałam mokre.

— Nie umiem zarządzać czternastoma warsztatami.

— Umiesz zauważyć, kiedy ktoś próbuje sprzedać cudzą historię jako prawdę. To wystarczy na początek.

Keene został wyprowadzony przez ludzi z zarządu, którzy przyjechali chwilę później. Nie było krzyków ani widowiska. Stracił stanowisko, dostęp do rachunków i wynagrodzenie, o które walczył tak zaciekle. Dokumenty trafiły do niezależnych biegłych, a majątek fundacji został zamrożony do czasu wyjaśnienia każdej umowy.

Marcus oddał mi bordową aktówkę.

— Wszystko jest w środku — powiedział. — Nawet to, czego nie chciałem ci pokazać.

Otworzyłam ją. Na samym wierzchu leżała karta z godzinami lekcji Lily oraz rachunek za fortepianowe zajęcia. Pod spodem znajdowała się koperta adresowana do Marcusa przez Elinę.

Nie otworzyłam jej.

— To należy do ciebie — powiedziałam.

— Przeczytaliśmy ją razem.

W środku Elina nie prosiła o zemstę. Prosiła tylko, aby Lily nigdy nie musiała udowadniać, że zasługuje na własny dom.

Wieczorem Lily usiadła przy fortepianie. Nie grała Chopina. Zagrała prostą melodię, którą sama wymyśliła, a potem pomyliła jeden akord i roześmiała się tak głośno, że Marcus aż odwrócił się od kominka.

— Sarah? — zapytała. — Mogę jutro zaprosić moje koleżanki?

— Możesz zaprosić, kogo chcesz.

— Nawet jeśli będą pytać o fontannę?

Spojrzałam na Marcusa.

— Wtedy odpowiemy im prawdę.

Dziewczynka położyła dłonie na klawiszach.

— Że mamy dom?

— Że masz dom — powiedziałam. — A my dopiero uczymy się, jak w nim być.

Lily zaczęła grać. W środku utworu pomyliła nutę, przerwała, po czym spojrzała na nas wyzywająco.

— Nie poprawiajcie mnie.

Marcus uśmiechnął się.

— Nie poprawimy.