Uratowałam nieznajomego z płonącego samochodu, lecz gdy jego ludzie otoczyli kawiarnię, mój szef nagle pobladł

O dwudziestej trzeciej czterdzieści siedem czarne samochody zablokowały ulicę przed kawiarnią, a ja upuściłam filiżankę tak gwałtownie, że porcelana pękła pod moimi stopami.

Stałam za ladą od jedenastu godzin. W powietrzu mieszał się zapach spalonej kawy, oleju z frytkownicy i mokrych płaszczy. Za duże sportowe buty, znalezione w punkcie pomocy, ślizgały mi się po popękanych płytkach. Każdy krok wydawał nieprzyjemny, gumowy pisk.

Samochody nie zaparkowały. Zatrzymały się równym szeregiem pod migającym różowo-niebieskim szyldem.

Starszy mężczyzna przy oknie przestał mieszać zupę. Kierowca przy szóstym stoliku odłożył kubek. Teresa, właścicielka kawiarni, zastygła z mokrą ścierką w dłoni.

Drzwi otworzyły się.

Najpierw weszło czterech mężczyzn w ciemnych garniturach. Sprawdzili okna, tylne wyjście i ręce klientów. Jeden z nich położył na stoliku małe urządzenie, które cicho zapiszczało.

Dopiero potem pojawił się Dominik Salvatore.

Rozpoznałam go natychmiast. Jego twarz od miesięcy pokazywano w wiadomościach. Najmłodszy przywódca rodziny, której nazwisko wywoływało strach nawet w sądzie. Miał trzydzieści dwa lata, doskonale skrojony garnitur i spojrzenie tak spokojne, że właśnie dlatego poczułam ucisk w żołądku.

Rozejrzał się po sali, po czym zatrzymał wzrok na mnie.

Nie odwrócił go.

— Stolika dla jednej osoby — powiedział.

— Może pan usiąść, gdzie chce.

Wybrał miejsce, z którego widział oba wyjścia. Podałam mu kartę dań, choć dłonie drżały mi tak mocno, że papier zaszeleścił.

— Woda i to, co pani poleci.

— Zapiekanka mięsna.

— W takim razie zapiekanka.

Już się odwracałam, kiedy zapytał:

— Jak ma pani na imię?

— Emma.

Powtórzył moje imię bardzo cicho.

— Emma.

Wtedy zrozumiałam, że nie pytał z uprzejmości. Wiedział, kogo szuka.

Dziesięć minut później siedziałam naprzeciw niego, a on kroił zapiekankę z przesadną precyzją.

— Boi się pani — stwierdził.

— Nie.

— To dobrze. Strach czasem ratuje życie.

— Po co pan tu przyszedł?

Nóż zatrzymał się nad talerzem.

— Trzy tygodnie temu ktoś próbował mnie zabić dwa przecznice stąd.

Wspomnienie wróciło z całą siłą. Ogień, roztrzaskane szyby, mokry asfalt i mężczyzna uwięziony w płonącym samochodzie. Nie znałam jego twarzy. Wyciągnęłam go tylko dlatego, że słyszałam, jak oddycha.

— To był pan — wyszeptałam.

— Tak. Przez dwadzieścia jeden dni szukałem kobiety, która wyciągnęła mnie z auta.

Położył przede mną kremową kartę z numerem telefonu.

— Zawsze spłacam długi.

— Nic pan mi nie jest winien.

Jego wzrok przesunął się po pękniętym telefonie przy moim łokciu i przetartym rękawie uniformu.

— Właściciel mieszkania chce podnieść pani czynsz do trzech tysięcy.

Zamarłam.

— Skąd pan to wie?

— Wiem też, że ma pani córkę.

Odsunęłam krzesło.

— Proszę nie wypowiadać jej imienia.

— Nie zamierzam jej skrzywdzić.

Telefon zawibrował w kieszeni fartucha. Wiadomość od sąsiadki mojej córki brzmiała: „Emma, pilnie zadzwoń. Jakiś mężczyzna pytał, kiedy wrócisz”.

Dominik wstał.

— Zadzwoń.

Usłyszałam, że obcy stał przed budynkiem i odszedł dopiero wtedy, gdy nikt nie otworzył drzwi. Kiedy się rozłączyłam, Dominik wyciągnął rękę po kartę.

Tym razem sama chwyciłam ją pierwsza i wsunęłam mu do dłoni.

— Nie — powiedziałam. — Teraz opowie mi pan wszystko.

Dominik odwrócił kartę, napisał na niej obce nazwisko i przesunął ją w moją stronę. W tej samej chwili jeden z jego ludzi nacisnął słuchawkę, a Teresa zamknęła tylne drzwi. Na fotografii, którą Dominik położył obok mojego telefonu, zobaczyłam twarz, której nie powinnam była znać…

CZĘŚĆ 2

Na fotografii był Leon Bielski.

Przez chwilę nie mogłam złapać oddechu. Znałam go z ośrodka pomocy społecznej przy ulicy Wierzbowej. To on trzy lata wcześniej pomógł mi znaleźć miejsce dla Zosi, kiedy straciłam pracę i spałam z córką na rozkładanej kanapie u kuzynki.

— To niemożliwe — powiedziałam.

— Znasz go? — Dominik oparł dłonie na stole.

— Pomagał rodzinom. Był spokojny. Nosił czerwony szalik, nawet latem, bo twierdził, że blizna na szyi źle reaguje na zimne powietrze.

— Leon pracował dla mnie.

Poczułam, jak coś zimnego przesuwa się pod skórą.

— Jako kto?

— Kierowca i ochroniarz. Zanim zniknął dwa miesiące temu.

Na zewnątrz deszcz bębnił o szyby. Jedna z lamp nad ladą mrugała, rzucając na twarz Dominika krótkie, blade błyski.

— Widziałam go w wiadomościach? — zapytałam.

— Nie. Oficjalnie Leon nie żyje.

— A mężczyzna przed moim domem?

— To on.

Wstałam tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.

— Dlaczego człowiek, który nie żyje, pyta o moją córkę?

Dominik nie odpowiedział od razu. Jego milczenie było gorsze niż każde wyjaśnienie.

— Chciał wejść do budynku? — spytałam.

— Nie. Stał przy bramie i czekał, aż pojawisz się ty.

— Czyli mnie śledził.

— Albo próbował cię ostrzec.

Roześmiałam się krótko, bez radości.

— Pana ludzie otoczyli kawiarnię, a pan każe mi uwierzyć, że mężczyzna ukrywający się pod cudzym nazwiskiem jest tym dobrym?

— Nie każę ci wierzyć. Proszę, żebyś przeżyła najbliższą noc.

Zażądałam telefonu do Zosi. Odebrała po drugim sygnale. Siedziała u pani Marii, sąsiadki z naprzeciwka, i próbowała udawać, że wszystko jest w porządku.

— Mamo, ten pan naprawdę odszedł — powiedziała.

— Nie wychodź z mieszkania. Nie otwieraj nikomu.

— Czy to ma związek z tym pożarem?

Serce ścisnęło mi się boleśnie.

— Skąd wiesz o pożarze?

— Widziałam wiadomości. Wszyscy widzieli.

Kiedy się rozłączyłam, Dominik podał mi telefon z powiększoną fotografią Leona. Na jego prawym nadgarstku widniała blizna w kształcie półksiężyca. Pamiętałam ją. W ośrodku zawsze zakrywał ją mankietem.

— On znał twoją córkę? — zapytałam.

— Nie. Ale znał człowieka, który zapłacił za atak na mnie.

— Kogo?

Dominik pochylił się nad stołem.

— Tego, kto wiedział, że tamtej nocy będziesz przechodziła obok skrzyżowania.

Poczułam mdłości. Ja nie miałam tam być. Zmieniłam trasę dopiero dlatego, że Zosia zadzwoniła z gorączką i poprosiła, żebym kupiła jej lekarstwo.

— To był przypadek — wyszeptałam.

— Dla ciebie. Nie dla człowieka, który podpalił samochód.

Wtedy drzwi kuchni otworzyły się z trzaskiem. Jeden z ochroniarzy natychmiast zasłonił przejście. W progu stała Teresa, blada jak mąka.

— Emma — powiedziała. — Musisz odejść z nim.

— Z nim?

— Leon zostawił coś dla ciebie. Powiedział, że jeśli Dominik dotrze pierwszy, mam cię wysłać do starej remizy przy porcie.

Dominik odwrócił się do niej.

— Kiedy go widziałaś?

— Dziś o siedemnastej.

— Dlaczego mi o tym nie powiedziałaś?

Teresa ścisnęła ścierkę tak mocno, że knykcie jej pobielały.

— Bo obiecałam mu, że najpierw usłyszy to Emma.

Dominik położył na stole kluczyki.

— Jedziesz ze mną do remizy.

— A jeśli to pułapka?

— Wtedy będę między tobą a pułapką.

Nie ufałam mu. Nie miałam jednak nikogo innego, kto znałby nazwisko stojące za ogniem.

Wzięłam płaszcz. Przy wyjściu Dominik nachylił się do mnie i powiedział, że Leon zostawił nie tylko wiadomość, ale także dowód podpisany przez człowieka z jego najbliższego otoczenia. Zanim zdążyłam spytać, o jaki dowód chodzi, telefon jednego z ochroniarzy zawibrował.

Mężczyzna spojrzał na ekran i pobladł.

— Szefie, ktoś jest już w remizie.

Dominik zacisnął palce na kluczykach.

— A na nagraniu z kamery widać, że wszedł tam razem z Zosią…

CZĘŚĆ 3

Słowa Dominika uderzyły we mnie jak zimna woda.

— Powiedziałeś, że Zosia jest bezpieczna!

— Była, kiedy sprawdzaliśmy mieszkanie.

— To dzwoń do niej!

Nie czekałam na odpowiedź. Wybiegłam na mokry chodnik, a czterech mężczyzn ruszyło za mną. Silnik pierwszego samochodu zawył. Wsiadłam obok Dominika, ściskając telefon tak mocno, że paznokcie wbiły mi się w skórę.

Po trzech sygnałach Zosia odebrała.

— Mamo?

Za jej głosem usłyszałam metaliczne stukanie.

— Gdzie jesteś?

— U pani Marii. Nigdzie nie poszłam.

Dominik zamknął oczy na sekundę.

— Kamera pokazała dziewczynę w czerwonym płaszczu — powiedział.

— Zosia ma żółtą kurtkę.

— Wiem.

Przez chwilę jechaliśmy w milczeniu. Wtedy zrozumiałam, że ktoś specjalnie wykorzystał podobieństwo, żeby wyciągnąć nas z kawiarni.

Stara remiza przy porcie była opuszczona od lat. W środku pachniało rdzą, mokrym drewnem i olejem napędowym. Jedna lampa wisiała na przewodzie, a jej światło kołysało się nad pustymi stanowiskami.

Leon czekał przy szafce na sprzęt.

Miał ten sam czerwony szalik, który pamiętałam z ośrodka. Twarz wychudła, włosy krótsze, ale blizna na szyi była dokładnie taka sama.

Dwóch ludzi Dominika uniosło broń.

— Opuśćcie ręce — powiedział Leon. — Gdybym chciał ją skrzywdzić, nie czekałbym przy otwartych drzwiach.

— Powiedz, dlaczego żyjesz — zażądał Dominik.

— Bo twój prawnik kazał mnie zabić, a kierowca, który miał to zrobić, pomylił lojalność ze strachem.

Dominik zrobił krok do przodu.

— Mów konkretnie.

Leon wyjął z kieszeni cienką, skórzaną teczkę. Na jej zapięciu wisiała mała mosiężna blaszka z numerem siedemnaście.

— To znalazłaś tamtej nocy, Emma.

Zobaczyłam ją w jego dłoni i nagle przypomniałam sobie, że po wyciągnięciu Dominika z samochodu coś zahaczyło o mój rękaw. Wtedy myślałam, że to kawałek metalu. Zabrałam przedmiot razem z ubraniem i odłożyłam do szuflady.

— Mam ją — powiedziałam.

Dominik spojrzał na mnie.

— Co masz?

— Blaszkę. Numer siedemnaście.

Leon skinął głową.

— Numer skrytki w prywatnym magazynie. W środku był rejestr płatności za zamach. Nie pieniądze. Podpisy.

Otworzył teczkę i wyjął kilka kartek. Papier był wilgotny na brzegach, ale podpis widniał wyraźnie.

Artur Kulesza.

Prawnik Dominika. Człowiek, który od lat wyciągał go z każdej sprawy i siedział obok niego podczas każdego przesłuchania.

Podpisano kwotę dla dwóch najemników oraz zaliczkę za „usunięcie świadka z kawiarni”.

Moje nazwisko znajdowało się w rubryce obok.

Dominik wziął kartkę. Jego twarz nie zmieniła się od razu. Dopiero kiedy dotarł do ostatniego wiersza, palce zacisnęły mu się na papierze.

— Kulesza — powiedział.

— To on kazał podpalić samochód — wyjaśnił Leon. — Chciał, żebyś zginął, a Emma została uznana za przypadkowego świadka. Potem miał zastraszyć ją i zdobyć blaszkę.

— Dlaczego mnie ostrzegasz? — zapytałam.

Leon spojrzał na mnie z bólem.

— Bo trzy lata temu nie pomagałem rodzinom z dobroci. Szukałem ludzi, których można było wykorzystać. Twoja córka była jedynym dzieckiem, którego nie potrafiłem potraktować jak zadania. Kiedy Kulesza powiedział, że ją zabierze, jeśli nie znajdę ciebie, uciekłem.

Dominik odwrócił się do niego.

— Mogłeś przyjść do mnie.

— Kulesza kontrolował twoje telefony, kierowców i pieniądze. Gdybym przyszedł, zginąłbyś przed śniadaniem.

W tej chwili telefon Dominika zadzwonił. Na ekranie pojawiło się nazwisko Artura Kuleszy.

Dominik odebrał i włączył głośnik.

— Znalazłeś ją? — zapytał prawnik. — Jeśli tak, nie przywoź jej do domu. Zosia już tam czeka.

Dominik spojrzał na mnie.

— Moja córka jest w mieszkaniu sąsiadki — powiedziałem cicho.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— W takim razie — odparł Kulesza — właśnie dowiedziałeś się, że ktoś inny ma do niej klucze.

Połączenie się urwało.

Leon wybiegł ku drzwiom, a Dominik chwycił płaszcz. Ja jednak nie ruszyłam się z miejsca. Na dnie teczki zauważyłam jeszcze jedną kartkę, której nikt wcześniej nie otworzył. Była podpisana przez Teresę, właścicielkę kawiarni, i datowana na dzień przed zamachem…