CZĘŚĆ 4
…Marek ruszył ku teczce, lecz Helena przycisnęła ją do piersi.
— Nie masz prawa jej otwierać — powiedziała.
— To dokumenty mojego ojca.
— Nie wiesz, co w nich jest.
— Wiem tylko, że boisz się bardziej niż wtedy, gdy wszyscy zobaczyli farbę na moim synu.
Za drzwiami rozległy się szybkie kroki. Do sali wszedł starszy mężczyzna w granatowym płaszczu, z drewnianą laską i skórzaną teczką. Rozpoznałam go z fotografii stojącej w gabinecie Marka. To był notariusz Władysław Rybicki, wieloletni doradca jego zmarłego ojca.
— Panie Marku — powiedział. — Przepraszam, że przybywam w takich okolicznościach.
Helena zrobiła krok w jego stronę.
— Władysławie, nie mieszaj się w sprawy rodziny.
— To pańska definicja rodziny doprowadziła nas tutaj.
Marek wskazał teczkę.
— Co jest w środku?
Notariusz spojrzał na Helenę.
— Proszę otworzyć.
— Nie! — krzyknęła.
Ochroniarz stanął przy drzwiach, ale Marek sam odebrał teczkę z jej rąk. Helena próbowała ją zatrzymać, a metalowe zapięcie uderzyło o podłogę z ostrym brzękiem.
W środku znajdowały się trzy kartki, opatrzone podpisem i pieczęcią.
Rybicki mówił spokojnie, lecz każde słowo spadało na salę jak ciężki kamień.
— Pański ojciec przewidział, że Helena może próbować przejąć kontrolę nad firmą. Dlatego sporządził dodatkowy zapis. Udziały nie przechodzą na dziecko pod warunkiem udowodnienia jego pochodzenia. Przechodzą na tego z rodziców, kto faktycznie chroni dziecko przed wykorzystaniem.
Marek podniósł wzrok.
— Na mnie?
— Nie.
Notariusz spojrzał na mnie.
— Na Zofię.
Poczułam, że pokój przechyla się pod moim łóżkiem.
— Na mnie?
— Pański ojciec znał pańską żonę. Powiedział, że tylko ona miała odwagę sprzeciwić się Helenie, kiedy wszyscy inni udawali, że jej nie widzą.
Helena zaczęła się śmiać, ale tym razem w jej głosie nie było triumfu.
— On nie mógł jej zostawić firmy. Była nikim.
— Była jedyną osobą, która nie podpisała dokumentów podsuniętych przez panią — odparł notariusz. — I jedyną, która odmówiła przyjęcia pieniędzy za milczenie.
Spojrzałam na Marka.
— Jakie pieniądze?
Nie odpowiedział od razu.
Rybicki wyjął z teczki kolejną kartkę.
— Pani Helena przelała pani matce zaliczkę w wysokości dwudziestu tysięcy złotych. W tytule przelewu wpisano: „opieka nad dzieckiem”.
Matka rozpłakała się ciężko.
— Miałam dług po leczeniu twojego brata. Helena wiedziała, że nie dam rady go spłacić.
— Mogłaś mi powiedzieć — powiedziałam.
— Bałam się, że zabierze ci wszystko.
— A jednak pomogłaś jej wejść do sali.
Matka podeszła do mojego łóżka. Jej policzki były mokre, lecz nie próbowała mnie dotknąć.
— Nie proszę, żebyś mi wybaczyła. Chcę tylko powiedzieć prawdę do końca. Helena kazała mi powiedzieć, że dziecko wygląda obco. Kazała mi cię uderzyć, bo twierdziła, że wtedy Marek uwierzy, iż jesteś niestabilna.
Marek zacisnął szczękę.
— Chciałaś przedstawić ją jako niebezpieczną matkę.
Helena wyprostowała się.
— Chciałam ochronić rodzinny majątek przed kobietą, która pojawiła się w naszym życiu i zaczęła decydować o wszystkim.
— Zofia nie pojawiła się w naszym życiu — powiedział Marek. — To ty przez trzy lata próbowałaś ją z niego wypchnąć.
— Jestem twoją matką.
— A ona jest moją żoną i matką mojego syna. Dziś wybrałaś farbę, kłamstwo i przemoc. Nie będziesz już podejmować decyzji za nas.
Helena patrzyła na niego długo. Potem spuściła wzrok na dziecko.
— Mogę to naprawić.
— Nie słowami — odpowiedział.
— Jak więc?
Marek wyjął telefon i zadzwonił do księgowej firmy.
— Zawiesić pełnomocnictwa Heleny. Natychmiast. Wszystkie. I wstrzymać wypłatę z funduszu do czasu podpisania nowego zarządu.
Helena zbladła.
— Jeśli to zrobisz, pracownicy stracą pensje.
— Nie. Firma ma zarząd. Ty miałaś tylko dostęp do pieniędzy.
To był jej prawdziwy lęk. Nie utrata syna. Nie wstyd. Pieniądze, stanowisko i możliwość wydawania rozkazów.
Notariusz podał Markowi drugi dokument.
— Jest jeszcze jedna decyzja pańskiego ojca. Jeśli Helena zostanie odsunięta za próbę fałszowania dokumentów lub naruszenie bezpieczeństwa dziecka, fundusz przechodzi pod kontrolę niezależnego zarządcy do czasu pełnoletności wnuka.
Marek przeczytał zapis, a potem podał mi kartkę.
— Chcę, żebyś to zobaczyła.
Nie mogłam utrzymać dokumentu, więc położył go na moich kolanach, obok małej dłoni syna.
Na dole widniało zdanie napisane odręcznie przez jego ojca: „Nie powierzaj dziecka temu, kto chce posiadać jego przyszłość”.
Helena zobaczyła je z drugiego końca sali.
— On zawsze uważał, że jestem potworem.
— Nie — powiedział Rybicki. — Uważał, że boisz się utracić władzę. To nie to samo. Ale dzisiaj sama wybrałaś, kim chcesz być.
Pracownik ochrony poprosił Helenę i moją matkę, by opuściły salę. Nie było krzyków. Nie było widowiska. Helena jeszcze raz spojrzała na Marka.
— Naprawdę pozwolisz jej zabrać firmę?
Marek odpowiedział bez wahania.
— Ona nie zabiera ci firmy. Ty próbowałaś odebrać ją własnemu wnukowi.
Helena wyszła pierwsza.
Moja matka została przy drzwiach.
— Zofia…
Spojrzałam na nią. Wciąż czułam pieczenie po jej dłoni.
— Nie dzisiaj.
Skinęła głową.
— Rozumiem.
— Jeśli naprawdę chcesz naprawić to, co zrobiłaś, spłać pieniądze Helenie i powiedz prawdę każdej osobie, której powiedziałaś, że zdradziłam Marka.
— Zrobię to.
— Nie obiecuj. Zrób.
Wyszła bez kolejnych słów.
Pielęgniarka przyniosła mojego syna z powrotem i położyła go przy mnie. Na jego skórze nie było już czarnej mazi. Została tylko delikatna, różowa plamka na kostce.
Marek usiadł obok łóżka i dotknął jej opuszką palca.
— Będzie miał bliznę?
— Prawdopodobnie nie — odpowiedziała pielęgniarka. — Ale wszystko zależy od tego, jak zareaguje skóra.
Marek pochylił się nad dzieckiem.
— Przepraszam, synku.
Spojrzałam na niego.
— Ty tego nie zrobiłeś.
— Ale za długo nie widziałem, co robiła. Myślałem, że jeśli będę łagodził każde spotkanie, wszyscy jakoś się dogadają.
— Nie musisz dzisiaj naprawiać całego życia.
— Nie. Muszę tylko nie pozwolić, żeby ktoś jeszcze mówił za ciebie.
Wyciągnęłam rękę. Ujął ją ostrożnie, omijając wenflon.
Wtedy mój syn otworzył oczy. Były ciemne, skupione i zupełnie spokojne. Marek pochylił się nad nim, a ja zobaczyłam, że chłopiec zaciska maleńką dłoń na rogu dokumentu leżącego na moich kolanach.
Kartka z odręcznym zdaniem jego dziadka zadrżała, gdy dziecko przyciągnęło ją do siebie.
Marek uśmiechnął się przez łzy.
— Chyba już wie, czego nie oddawać.
A ja położyłam palec na jego maleńkiej dłoni i odpowiedziałam: — Nie, synku. Tego nikt ci już nie odbierze.
Przegapiłeś początek?
