Znalazłam schronienie pod płaszczem króla wilków, a gdy wybiła północ, jego strażnik nagle pobladł

Kiedy król Valyrian wpadł do swojej komnaty z obnażonymi pazurami, leżałam pod jego płaszczem i nie czułam już własnych palców.

Drzwi z ciemnego dębu zatrzasnęły się za nim z hukiem. W środku było zupełnie ciemno, poza czerwonym blaskiem dogasającego paleniska. Słyszałam jego kroki, ciężkie i powolne, a potem niski pomruk, który przeszedł po kamiennych ścianach jak ostrze.

— Kto tu jest?

Nie odpowiedziałam. Zęby szczękały mi tak mocno, że bałam się, iż zdradzą moją kryjówkę.

Valyrian podszedł do kominka. Jego czarne futro przykrywało mnie od ramion po kostki. Pachniało sosnowym igliwiem, skórą i elektrycznym powietrzem przed burzą. Jeszcze godzinę wcześniej nie wiedziałam, że dotknięcie tego płaszcza może kosztować życie.

Miałam dwadzieścia lat i od dziecka mieszkałam w Ethgardzie jako sierota bez nazwiska. Myłam posadzki, nosiłam węgiel, czyściłam popiół. Znałam trzy zasady: spuszczać wzrok, mówić tylko wtedy, gdy mnie pytano, i nigdy nie zwracać na siebie uwagi króla.

Tego wieczoru złamałam wszystkie trzy.

Przez trzy dni przygotowywałam twierdzę do Zgromadzenia Krwawego Księżyca. Na zewnątrz panowała zima zwana Białą Śmiercią. Rzeka zamarzła aż po dno, ptaki spadały z nieba, a służba spała w ubraniach, żeby nie zsinieć z zimna.

O północy miał zostać ogłoszony sojusz z klanem Popielistej Grani. Król miał poślubić lady Saraphinę.

Pani Agata kazała mi rozpalić ogień w jego komnacie.

— Jeśli wróci i zobaczy zimny kominek, sama będziesz nim palić — syknęła o dwudziestej trzeciej, wciskając mi krzesiwo.

Okiennica wyrwała się z zawiasów. Śnieg zasypał podłogę. Kiedy wreszcie zamknęłam okno, nie czułam dłoni. Zobaczyłam płaszcz.

— Tylko na chwilę — wyszeptałam.

Chwilę później zasnęłam.

Teraz ręka króla odsunęła futro. Zobaczyłam złote oczy i pazury zatrzymane tuż przy moim gardle.

— Isolda? — powiedział z niedowierzaniem.

Wtedy zegar uderzył północ.

Czerwony promień księżyca przesunął się po mojej twarzy. Valyrian nagle cofnął się, jakby ktoś uderzył go w pierś. Powietrze zgęstniało. Poczułam pieczenie pod skórą, a ból przeszył mi kości.

Król patrzył na mnie, jakby ujrzał ducha.

— Nie — szepnął.

— Mój królu, przepraszam. Zamarzałam. Nie chciałam go ukraść.

W odpowiedzi usłyszałam jego wściekły ryk.

— Dotknęłaś mojego płaszcza bez pozwolenia!

Drzwi za mną skrzypnęły. Na korytarzu stali strażnicy Saraphiny.

Valyrian uderzył pięścią w kamienny kominek. Iskry posypały się na żelazną kratę.

— Wynoś się! Spal to przeklęte futro!

Złapał mnie za ramię i pchnął ku drzwiom. Jego palce były twarde, lecz kciuk otarł łzę z mojego policzka.

— Do dolnej kuchni — syknął, tak cicho, by słyszano tylko gniew. — Za beczki z mąką. Nikomu nie ufaj.

— Dlaczego?

— Uciekaj, Isoldo.

Wypadłam na korytarz, owinięta jego płaszczem. Strażnicy uśmiechnęli się, przekonani, że widzieli upokorzenie służącej.

W piwnicy stało się coś jeszcze gorszego. Zimno przestało mnie dotykać. Słyszałam myszy za ścianą. Serce waliło mi pod żebrami, a w głowie odezwał się obcy, chrapliwy głos.

Nie klękaj.

Nie wiedziałam, czy to sen, czy szaleństwo.

Wtedy drzwi piwnicy otworzyły się. Wszedł generał Montgomery z mieczem o srebrnym ostrzu. Zrobił jeden wdech i pobladł.

— Dziedziczka Srebrnej Grzywy — powiedział.

Przycisnęłam plecy do muru.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Jeśli dożyjesz świtu, wszystko, co zbudowaliśmy, upadnie.

Uniósł miecz. Głos w mojej głowie zawarczał: Nie klękaj.

Generał rzucił się naprzód. W tej samej chwili sufit eksplodował pod naporem kamieni i belek. Przede mną wylądowała ogromna postać, a złote oczy rozświetliły kurz.

Valyrian odwrócił się do Montgomery’ego.

— Ośmieliłeś się wyciągnąć stal na moją wybrankę?

Generał uśmiechnął się krzywo, jakby właśnie na to czekał, i sięgnął po coś ukrytego pod płaszczem…

CZĘŚĆ 2

…Z jego rękawa wysunął się drugi nóż. Montgomery nie zaatakował króla. Rzucił ostrzem w kamienną dźwignię przy drzwiach.

Zagrzmiał mechanizm. Krata opadła między nami a schodami, odcinając drogę ucieczki.

— Król nie może osłonić się przed całym Ethgardem — powiedział generał. — Na górze czeka już rada.

Valyrian poruszył się tak szybko, że zobaczyłam tylko czarny błysk płaszcza. Uderzył Montgomery’ego w nadgarstek. Srebrny miecz z brzękiem wpadł w popiół.

— To nie rada — warknął. — To twoja zasadzka.

Montgomery roześmiał się, choć krew spływała mu po dłoni.

— Zasadzka? Za kilka minut sama Saraphina ogłosi, że zaatakowałeś jej ludzi. Wszyscy widzieli, jak chronisz ludzką służącą.

Słowo „służąca” zabolało mnie bardziej niż zimno. Valyrian stanął przede mną, całkowicie zasłaniając mnie własnym ciałem.

— Isoldo, trzymaj się mojego ramienia.

— Kim jestem? — spytałam. — Dlaczego nazwał mnie dziedziczką?

Jego szczęka napięła się pod warstwą kurzu.

— Jeśli powiem teraz, nie będziesz miała czasu tego przeżyć.

— Już próbują mnie zabić. Chyba straciłam ten przywilej.

Spojrzał na mnie. Złote światło w jego oczach osłabło, a pod gniewem zobaczyłam strach.

Nie znałam króla. Nigdy nie widziałam go z bliska. A jednak, gdy jego dłoń zacisnęła się na mojej, ból w kościach złagodniał.

Z góry dobiegły rogi alarmowe.

Montgomery wykorzystał chwilę. Kopnął lampę. Olej rozlał się po schodach, a płomień pobiegł po drewnianych szczeblach.

— Jeśli zostaniecie tutaj, spłoniecie razem — rzucił.

Valyrian warknął. Przez chwilę jego twarz nie przypominała ludzkiej.

— Przejdziemy przez ogień.

— A potem przez pięćdziesięciu moich ludzi?

Król chwycił ciężką kratę i wyrwał ją z prowadnic. Metal zgrzytnął. Pociągnął mnie za sobą w stronę ukrytego przejścia, którego wcześniej nie zauważyłam.

Biegliśmy wąskim tunelem pod fundamentami twierdzy. Kamienie były mokre, a dym wciskał się do gardła. Z każdym krokiem moje ciało zmieniało się coraz bardziej. Słyszałam oddech Valyriana z końca korytarza, bicie serc strażników za ścianą, nawet trzask paznokci szczura w ciemności.

— Co się ze mną dzieje? — krzyknęłam.

— Twoja krew się budzi.

— Jaka krew?

— Srebrnej Grzywy.

Zatrzymałam się tak gwałtownie, że poślizgnęłam się na lodzie. Valyrian złapał mnie pod łokcie.

— Ten ród wymordowano przed dwudziestu laty — powiedział. — Przynajmniej tak sądzili wszyscy.

— Ty też?

— Ja miałem dziewięć lat. Mój ojciec powiedział, że widziałem śmierć ostatniego dziecka.

— A teraz chcesz mnie ukryć, bo jestem twoją przyszłą żoną?

— Nie. Chcę cię ukryć, bo oni zabiją cię, zanim zdążysz poznać własne imię.

Dotknął mojego policzka. Tym razem nie był to udawany gest.

— O północy poczułem więź. Jesteś moją wybranką, Isoldo. Ale nie będę cię do niczego zmuszał.

Za nami rozległ się krzyk Montgomery’ego.

— Wasza Wysokość! Otwórzcie przejście albo podpalę całe skrzydło!

Valyrian odwrócił się.

— Idź do starej kaplicy — powiedział. — Tam znajdziesz brata Hadriena. Zaufaj mu, jeśli pokaże ci znak z trzema nacięciami.

— A ty?

— Zatrzymam tych, którzy przyszli po ciebie.

— Nie zostawię cię.

W jego oczach mignęło coś bolesnego.

— Właśnie dlatego nie mogę cię zabrać ze sobą.

Pchnął kamień w ścianie. Otworzył się drugi korytarz. Kiedy przechodziłam, usłyszałam na górze głos Saraphiny.

— Valyrianie! Wyjdź natychmiast! Straż twierdzi, że zabiłeś generała!

Król spojrzał na mnie ostatni raz.

— Jeśli zapytają, powiedz, że uciekłam sama — odpowiedział głośno.

Potem zasunął kamień.

Dotarłam do kaplicy tuż przed świtem. Brat Hadrien czekał przy ołtarzu, trzymając miedziane pudełko. Na jego dłoni widniały trzy nacięcia.

— Wiedziałem, że przyjdziesz — powiedział.

— Co jest w pudełku?

Zanim odpowiedział, rozległ się dzwon. Nie od strony zamku, lecz od starej wieży granicznej.

Hadrien otworzył pudełko i wyciągnął zwinięty pergamin.

— To list królowej Maeliny, twojej matki. Napisała go w noc masakry.

Zobaczyłam pieczęć Srebrnej Grzywy.

Hadrien rozwinął pergamin, lecz zanim zdążyłam przeczytać pierwsze słowa, z zewnątrz dobiegł kobiecy krzyk.

— Isolda! Król Valyrian nie żyje!

Hadrien pobladł i odwrócił pergamin drugą stroną.

— To niemożliwe — wyszeptał. — Pieczęć została złamana. Ktoś już przeczytał ten list…

CZĘŚĆ 3

…Hadrien przycisnął pergamin do piersi, jakby mógł w ten sposób zatrzymać prawdę.

— Kto krzyczał? — spytałam.

— Głos Saraphiny.

Pobiegliśmy przez kaplicę. Na dziedzińcu leżały rozsypane pochodnie, a śnieg był rozdeptany przez dziesiątki butów. Valyrian stał przy studni z rękami skute żelazem. Montgomery trzymał mu ostrze przy gardle. Lady Saraphina przemawiała do zgromadzonych klanów.

— Król zdradził Ethgard! Ukrywał dziedziczkę w murach i zamordował generała, który próbował ocalić królestwo!

— Nie zamordowałem nikogo — powiedział Valyrian.

Montgomery zacisnął miecz przy jego szyi.

— Milcz.

Nie mogłam się ruszyć. Wtedy Hadrien wyszedł na środek placu.

— Generał żyje — zawołał. — Widziałem, jak spadł do tunelu. To on próbował zabić dziewczynę.

Saraphina odwróciła się gwałtownie.

— Mnichu, wracaj do kaplicy.

— Nie jestem tylko mnichem.

Hadrien zdjął z szyi żelazny medalion. Na jego odwrocie widniał znak Srebrnej Grzywy.

— Byłem kanclerzem królowej Maeliny. W noc rzezi wyprowadziłem jej córkę z twierdzy i zostawiłem ją pod opieką starej kucharki. Przez dwadzieścia lat pilnowałem, by nikt nie poznał jej imienia.

Tłum zaszemrał.

Spojrzał na mnie.

— Isolda nie jest sierotą. Jest ostatnią dziedziczką Srebrnej Grzywy.

Saraphina roześmiała się zbyt głośno.

— To bajka człowieka, który chce wywołać wojnę.

— Nie — odpowiedział Hadrien. — To podpis twojego ojca pod rozkazem masakry.

Wyjął drugi pergamin, ukryty pod szatą. Rozwinął go na kamiennej cembrowinie studni.

Pod rozkazem wybicia całej królewskiej rodziny widniała pieczęć Popielistej Grani. Niżej podpis generała Montgomery’ego. Na samym dole, drobnym pismem, dopisek: „Dziecko odnaleźć żywe. Będzie potrzebne jako zakładniczka”.

Poczułam, że ziemia usuwa mi się spod stóp.

— Chcieliście mnie wykorzystać — powiedziałam.

Saraphina przestała się uśmiechać.

— Twój ród upadł. Ethgard potrzebuje nowego porządku.

Valyrian szarpnął kajdany.

— Nowego porządku? Zamordowaliście jej rodziców, a potem wysłaliście ją do kuchni, byście mogli kontrolować ją, gdy dorośnie.

Montgomery splunął na śnieg.

— Twój ojciec także podpisał pierwszą umowę z Popielistą Granią. Nie udawaj niewinnego, królu.

Te słowa uderzyły mocniej niż wszystko wcześniej. Valyrian zamarł. Hadrien spojrzał na niego z ciężarem, którego nie rozumiałam.

— Powiedz jej — zażądał Montgomery. — Powiedz, dlaczego twój ojciec zgodził się na rzeź.

Valyrian podniósł głowę.

— Bo chciał zakończyć wojnę. Myślał, że oddanie kilku rodzin ocali tysiące ludzi. Nie wiedział, że Montgomery i twój ojciec zamienią układ w polowanie.

— Ale podpisał — powiedziałam.

— Tak.

Jedno słowo zawisło nad dziedzińcem.

Król nie próbował uciekać od winy odziedziczonej po ojcu.

Saraphina zrobiła krok w moją stronę.

— Jeśli go uwolnisz, zniszczysz jedyną władzę, która może cię ochronić. Jesteś dzieckiem służby. Nikt nie pójdzie za tobą.

Podniosłam wzrok. W moich uszach szumiała krew. Głos wilczycy w głowie był już wyraźny.

Nie jesteśmy dzieckiem.

— Otwórzcie księgę przymierza — powiedziałam.

Hadrien spojrzał na mnie zaskoczony.

— Isoldo…

— Otwórzcie ją teraz.

W świątyni, przy wszystkich klanach, położono księgę na kamiennym stole. Valyrian został przyprowadzony ze skutymi rękami. Saraphina i Montgomery stanęli po obu stronach.

Kiedy Hadrien odczytał rozkaz masakry, kilku starszych wojowników odsunęło się od Saraphiny. Jeden z nich ukląkł przede mną.

— Srebrna Grzywa żyje — powiedział.

Montgomery rzucił się ku księdze. Chciał ją rozerwać, ale Valyrian uderzył go barkiem. Kajdany pękły, jakby były z cienkiego szkła.

Saraphina cofnęła się do stołu i chwyciła pióro.

— Jeśli mnie zabijecie, wojska Popielistej Grani ruszą na Ethgard — syknęła.

— Nie musimy cię zabijać — odpowiedziałam.

Wtedy do świątyni wbiegł młody posłaniec, cały pokryty lodem.

— Pani! — zawołał. — Na granicy pojawiły się sztandary Popielistej Grani. Ich książę żąda, byś przybyła sama, albo spalą wioski.

Saraphina uśmiechnęła się blado.

— Widzisz? Nadal jestem potrzebna.

Valyrian spojrzał na mnie, a jego twarz stwardniała.

— To nie żądanie sojuszu — powiedział. — To żądanie zakładniczki.

Hadrien rozwinął list królowej po raz drugi. Na samym końcu, pod jej podpisem, widniała jeszcze jedna linia, której wcześniej nie zauważyłam.

„Jeśli córka wróci, niech nie ufa nawet temu, kto nosi złotą koronę. Pierwsza zdrada przyszła z Ethgardu.”

Valyrian przeczytał słowa i spojrzał na mnie z takim bólem, jakby wiedział, że następne pytanie rozedrze nas oboje…