Teściowa oznajmiła przy urodzinowym stole, że żony przychodzą i odchodzą, a kiedy zabrałam jedzenie, jej twarz nagle stężała

Teściowa podniosła rękę nad półmiskiem pieczeni, jakby chciała zatrzymać mnie siłą, choć jeszcze chwilę wcześniej wyrzucała mnie z własnego życia.

— Co ty wyprawiasz?! — krzyknęła Galina Pawłowna. — Odstaw to natychmiast!

Stałam przy stole z ciężkim półmiskiem w dłoniach. Tłuszcz z miodowej glazury spływał po porcelanowym brzegu, a w palcach czułam gorąco pieczeni. Przez dwa wieczory gotowałam po dyżurach w oddziale kardiologicznym, a teraz patrzyłam, jak kobieta, która zjadła trzecią porcję sałatki, poucza mnie o szacunku.

— Przecież powiedziała pani, że żony przychodzą i odchodzą — odparłam spokojnie. — Skoro tak, to jedzenie też nie musi tu zostawać.

Marina prychnęła, ale przestała żuć. Siergiej siedział na końcu stołu z urodzinową serwetką przy kołnierzyku. Na jego policzku drgał mięsień.

— Mamo, usiądź — powiedział. — Natalia tylko się zdenerwowała.

— To niech się pakuje, skoro taka dumna! — syknęła Galina. — Wyszła za ciebie i myśli, że wszystko jej wolno.

Odłożyłam półmisek na kuchenny blat. Zegar nad lodówką wskazywał dziewiętnastą czterdzieści dwie. W mieszkaniu pachniało rozmarynem, pieczonym czosnkiem i czymś jeszcze — słodką, ciężką wonią upokorzenia, której nie dało się wywietrzyć.

Wróciłam po miskę z sałatką.

— Natalia, nie rób scen — szepnął Siergiej.

— Scenę zrobiła twoja matka.

— Ona jest starsza.

— A ja jestem zmęczona.

To zdanie zabrzmiało ciszej, niż chciałam. Od rana stałam przy łóżkach pacjentów, zakładałam wenflony i uspokajałam ludzi, którzy bali się własnego serca. W domu nie miałam już siły udawać, że każde chamstwo trzeba przykryć uśmiechem.

Galina podeszła za mną do kuchni. Jej obcasy stukały o jasne płytki, jakby prowadziła inspekcję w cudzym pałacu.

— Myślisz, że bez ciebie zginiemy? — zapytała. — Siergiej znajdzie sobie normalną kobietę. Taką, która rozumie, że rodzina jest ważniejsza niż praca.

— To proszę mu ją znaleźć.

Jej twarz zmieniła kolor.

— To mieszkanie jest mojego syna.

Zatrzymałam się z talerzem w rękach. Za plecami słyszałam szuranie krzeseł i nerwowe chrząknięcie Mariny.

— Naprawdę tak pani uważa?

— Oczywiście. Mężczyzna płaci, mężczyzna decyduje.

Siergiej pojawił się w drzwiach kuchni.

— Mamo, wystarczy.

— Nie, synku. Dzisiaj musi zrozumieć, że nie jest tu królową.

Spojrzałam na niego. Chciałam, żeby choć raz zaprzeczył. Powiedział, że mieszkanie nie jest jego. Że pamięta, kto wpłacał raty, kiedy on zmieniał pracę i obiecywał, że wszystko odda.

Siergiej spuścił wzrok na własne dłonie.

Wtedy zadzwonił domofon.

Galina uśmiechnęła się krótko, jakby właśnie dostała wiadomość, na którą czekała. Podeszła do telefonu przy przedpokoju i nacisnęła przycisk.

— To pewnie człowiek od oglądania — powiedziała.

— Jakiego oglądania? — zapytałam.

Siergiej pobladł.

Galina sięgnęła do torebki, wyjęła kremową teczkę i położyła ją na stole między tortem a talerzem z niedojedzonym mięsem. Jej palce powoli przesunęły się ku zapięciu…

CZĘŚĆ 2

Jej palce zacisnęły się na metalowym zapięciu, ale zanim je otworzyła, do mieszkania wszedł mężczyzna w granatowym płaszczu. Miał mokre od śniegu buty i skórzaną torbę przyciśniętą do piersi.

— Pani Galina Pawłowna? — zapytał.

— Tak. Proszę wejść. To tylko formalność.

— Jaka formalność? — wtrąciłam.

Mężczyzna spojrzał na mnie, potem na Siergieja. Jego wzrok zatrzymał się na stole, na torcie z napisem „Siergiej 46”, i najwyraźniej zrozumiał, że trafił w środek czegoś, czego nie powinien oglądać.

— Jestem rzeczoznawcą — powiedział. — Miałem ocenić mieszkanie przed jutrzejszą wizytą kupującego.

W kuchni upadła łyżka. Metal uderzył o płytki z ostrym brzękiem.

— Siergiej? — spytałam.

— Natalia, porozmawiamy później.

— Nie. Porozmawiamy teraz.

Galina uniosła podbródek.

— Nie rób przedstawienia przed obcym człowiekiem. To mieszkanie trzeba sprzedać, zanim długi mojego syna zniszczą całą rodzinę.

— Jakie długi?

Siergiej przetarł twarz dłonią. Na mankiecie miał plamę po sosie. Taki drobiazg nagle wydał mi się ważniejszy niż jego słowa. Człowiek, który chciał sprzedać moje mieszkanie, siedział przy moim stole i martwił się o plamę.

— To nie jest twoje mieszkanie — powiedziała Galina. — Siergiej płacił za nie.

— Przez ile? — zapytałam.

— Nie będę się tłumaczyć żonie mojego syna.

— Właśnie dlatego powinna pani uważać.

Wyjęłam z szuflady teczkę z rachunkami. Nie trzymałam jej tam przypadkiem. Od lat chowałam dokumenty za pudełkiem po herbacie, bo Siergiej miał zwyczaj „porządkować” wszystko, czego nie rozumiał.

— Każda rata kredytu wychodziła z mojego konta — powiedziałam. — Pierwszy przelew zrobiłam trzy dni przed naszym ślubem. Wpłata własna pochodziła ze sprzedaży mieszkania po babci.

— To były pieniądze rodziny — syknęła Galina.

— Nie. To były pieniądze mojej babci.

Rzeczoznawca cofnął się o krok.

— Proszę państwa, jeśli istnieje spór dotyczący własności, nie mogę przeprowadzić oceny.

— Nie ma żadnego sporu — powiedział szybko Siergiej. — Moja żona jest przemęczona.

Zaśmiałam się krótko. Nie z rozbawienia. Z niedowierzania.

— Twoja żona jest przemęczona, bo od siedmiu lat utrzymuje mieszkanie, w którym twoja matka urządza sobie inspekcje.

Galina chwyciła teczkę.

— Mam dokument. Siergiej podpisał umowę. Sprzedaż jest już uzgodniona.

— Bez mojego podpisu?

— Twój podpis jest tutaj — odpowiedziała.

Otworzyła teczkę i wysunęła kartkę. Zobaczyłam swoje imię, nazwisko oraz charakterystyczny zawijas na końcu podpisu. Wyglądał prawie jak mój.

Prawie.

Wiedziałam, że kłamie. Nie wiedziałam jeszcze, jak daleko posunął się Siergiej.

— Jutro o dziesiątej przychodzi kupujący — powiedziała Galina. — Do tego czasu spakujesz swoje rzeczy.

— A jeśli nie?

— Wtedy Siergiej wezwie ludzi, którzy cię wyniosą razem z tymi talerzami.

Spojrzałam na męża.

— Powiedz jej, że to nieprawda.

Siergiej podniósł oczy. Były zaczerwienione, ale nie od skruchy. Od strachu.

— Natalia, ja chciałem tylko pomóc mamie. Ona ma kredyty. Marina też. Myślałem, że jakoś to załatwimy.

— Sprzedając moje mieszkanie?

— Przecież jesteśmy małżeństwem.

— Małżeństwo nie daje ci prawa do cudzej własności.

Rzeczoznawca wyjął telefon.

— Nie będę uczestniczył w czymś takim. Proszę skontaktować się z kancelarią.

Galina rzuciła mu spojrzenie pełne pogardy.

— Wszyscy jesteście przeciwko nam.

— Nie — powiedziałam. — Po prostu nikt już nie chce udawać, że nie widzi.

Kiedy mężczyzna wyszedł, Siergiej zatrzasnął drzwi tak mocno, że zadrżała ramka ze zdjęciem naszego ślubu.

— Nie rozumiesz, co zrobiłaś — syknął.

— Rozumiem, że ktoś podrobił mój podpis.

Wtedy Galina odsunęła krzesło i wyciągnęła z torebki drugi dokument.

— Podrobiony? — zapytała. — To powiedz jej, Siergiej, kto był przy podpisywaniu pełnomocnictwa…

CZĘŚĆ 3

— Kto był przy podpisywaniu pełnomocnictwa? — powtórzyłam.

Siergiej stał obok stołu, a jego cień padał na tort. Kremowy lukier zaczął spływać po napisie, tworząc białą smugę między cyframi cztery i sześć.

— Mama była — odpowiedział w końcu.

— A kto jeszcze?

Galina zacisnęła usta.

Wzięłam dokument z jej dłoni. Papier pachniał świeżym tonerem. Pod nazwiskiem widniała pieczęć kancelarii notarialnej i podpis osoby, której nie znałam. Ale na dole, w rubryce świadka, zobaczyłam nazwisko: Helena Wrona.

Znałam je.

Helena była emerytowaną pielęgniarką z mojego oddziału. Przez trzydzieści lat pracowała przy zabiegach naczyniowych. To ona nauczyła mnie rozpoznawać objawy udaru szybciej niż większość młodych lekarzy.

— Helena nie była w żadnej kancelarii — powiedziałam.

— Skąd możesz wiedzieć? — prychnęła Galina.

— Bo wczoraj siedziała ze mną na dyżurze do szóstej rano.

Siergiej zrobił krok w moją stronę.

— Natalia, odłóż ten papier.

— Dlaczego?

— Bo tylko pogorszysz sytuację.

— Czyją?

Wzięłam telefon i wybrałam numer Heleny. Odebrała po trzecim sygnale.

— Natalka? Wszystko w porządku?

— Heleno, czy podpisywałaś w zeszłym tygodniu dokument dotyczący mojego mieszkania?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Jakiego mieszkania?

Galina syknęła:

— Rozłącz się.

Helena usłyszała ją przez telefon.

— Kto tam jest?

— Moja teściowa i Siergiej. Na dokumencie jest twój podpis.

— To niemożliwe. Od poniedziałku mam unieruchomioną prawą rękę. Wypisałam się ze szpitala dopiero dziś rano.

Siergiej pobladł tak gwałtownie, że nawet Marina przestała udawać obojętność.

— To może być pomyłka — powiedział.

— Pomyłka nie podpisuje się cudzym nazwiskiem — odparłam.

Helena poprosiła, żebym przesłała jej zdjęcie dokumentu. Zrobiłam to. Minęła minuta. Potem dwie.

— Natalka — powiedziała cicho — ten podpis wygląda jak mój, ale nie jest mój. I jeszcze jedno. Pieczęć należy do kancelarii, w której pracuje moja siostrzenica. Ona twierdzi, że w zeszłym tygodniu nie wystawiała żadnego pełnomocnictwa.

Galina usiadła.

— To niczego nie dowodzi — wymamrotała.

— Dowodzi, że ktoś przygotował sprzedaż za moimi plecami — powiedziałam.

Siergiej uderzył dłonią w stół. Kieliszek przewrócił się, a czerwone wino rozlało się po obrusie jak świeża rana.

— Chciałem ratować rodzinę! — krzyknął. — Mama pożyczyła pieniądze na leczenie, Marina miała długi, a ja nie mogłem patrzeć, jak wszystko się rozpada!

— Więc sprzedałeś mieszkanie kupione za moje pieniądze?

— Miałem je odkupić.

— Za co?

Nie odpowiedział.

W tym momencie zadzwonił telefon Galiny. Spojrzała na ekran, odebrała i włączyła głośnik.

— Pani Galina? — odezwał się kobiecy głos. — Potwierdzam jutrzejsze spotkanie. Kupujący przelał już zaliczkę.

Galina zamknęła oczy.

— Nie będzie żadnego spotkania — powiedziałam.

— Jeśli nie oddasz zaliczki, kupujący przyjedzie z dokumentami — odpowiedziała kobieta.

Siergiej wyszeptał:

— Mamo, co ty zrobiłaś?

— To ty podpisałeś umowę — odparła.

Wtedy zrozumiałam, że Galina nie tylko wiedziała o wszystkim. Ona od początku planowała zamieszkać w tym mieszkaniu po sprzedaży, a Siergiej miał zostać z długami i winą.

Helena nagle powiedziała:

— Natalka, sprawdź jeszcze jedną rzecz. Moja siostrzenica wspomniała, że ktoś próbował pobrać odpis aktu własności na podstawie pełnomocnictwa. Wniosek złożono dziś rano.

Spojrzałam na Siergieja.

Jego telefon leżał na stole. Na ekranie pojawiło się powiadomienie z banku.

Siergiej przeczytał wiadomość i cofnął się, jakby ktoś uderzył go w pierś.

— Co napisali? — spytała Galina.

Podniosłam wzrok.

— Że zaliczka pochodziła z konta należącego nie do Siergieja, lecz do osoby, której nazwisko właśnie zobaczyłam w załączniku…