CZĘŚĆ 4
— Proszę nie wchodzić do domu — powiedziałem. — Zaraz tam będę.
— Pańska żona już na mnie czeka.
— Tym bardziej proszę zostać na zewnątrz.
Rozłączyłem się i przez chwilę patrzyłem na telefon. Czułem w dłoniach zimno, choć w warsztacie było duszno od rozgrzanego pieca.
Ojciec podszedł do mnie.
— Ryszard, nie jedź sam.
— Nie zamierzam.
Marcin uniósł brwi.
— Chcesz, żebym pojechał z tobą?
— Chcę, żebyś zabrał tę teczkę.
— Dlaczego?
— Bo skoro przez trzydzieści lat przechowywałeś prawdę, dziś będziesz przy niej stał.
Helena zaczęła protestować, ale Marcin podniósł rękę.
— Pojadę.
Ojciec został przy stole. Wsunąłem mu do ręki papierowy talerz z kawałkiem indyka.
— Zjedz coś.
— A ty?
— Wrócę po ciebie.
— Nie wracaj po mnie, jeśli będziesz musiał wybierać.
Spojrzałem na jego popękane knykcie.
— Tato, przez całe życie to ty wracałeś po mnie.
Nie odpowiedział. Tylko ścisnął talerz tak mocno, że papier zgiął się pod jego palcami.
Pojechaliśmy z Marcinem moją ciężarówką. Na podłodze przesuwały się aluminiowe pojemniki, a przy każdym zakręcie pokrywki stukały o siebie. Ten dźwięk przypominał mi, że rano myślałem wyłącznie o obiedzie. Teraz jechałem ratować firmę, dom ojca i własne nazwisko.
Pod moim domem stał czarny samochód. Obok niego czekał szczupły mężczyzna w granatowym płaszczu. Miał skórzaną teczkę i twarz kogoś, kto został wciągnięty w cudzy kłopot.
Karina wybiegła na schody.
— Ryszard, nareszcie.
— Odejdź od tego człowieka.
— Nie możesz mnie tak traktować przy gościu.
— To nie jest gość. To kupujący twoją firmę.
Mężczyzna wyciągnął rękę.
— Stefan Wrona. Nie wiedziałem, że sytuacja wygląda w ten sposób.
Nie uścisnąłem jego dłoni.
— Co pani powiedziała temu człowiekowi? — zapytał Marcin.
Karina spojrzała na niego z furią.
— Nie masz prawa się wtrącać.
— Mam. Byłem świadkiem, kiedy prosiłaś o wzór podpisu mojego zięcia.
— To kłamstwo.
Marcin otworzył teczkę i wyjął oświadczenie.
— Mam tu datę, godzinę i wiadomości od ciebie.
— Sam mi to podsunąłeś.
— Bo myślałem, że chcesz poprawić dokumenty. Nie wiedziałem, że wpiszesz w nim także dom Jakuba.
Stefan cofnął się o krok.
— Pani Karino, powiedziała mi pani, że ma pełnomocnictwo męża.
— Miałam zamiar je uzyskać.
— To nie jest odpowiedź.
Karina odwróciła się do mnie.
— Zrobiłam to dla nas.
— Dla nas?
— Twoja firma ledwo stoi. Pracujesz do nocy, wracasz śmierdzący paliwem, a ja mam udawać, że wszystko jest dobrze? Moi rodzice tracą dom. Potrzebowaliśmy pieniędzy.
— Więc sprzedałaś coś, czego nie zbudowałaś.
— Byłam twoją żoną.
— Byłaś osobą, której ufałem.
— A twój ojciec? Co ci dał poza tym zapachem i wiecznymi problemami?
Marcin drgnął, jakby dostał policzek. Ja nie poczułem złości. Poczułem zmęczenie. To było gorsze.
— Dał mi wszystko, czego nie można wpisać do umowy — odpowiedziałem.
Karina roześmiała się krótko.
— Naprawdę zamierzasz wybrać jego zamiast mnie?
— Nie wybieram między wami. Wybieram prawdę.
Stefan wziął dokumenty od Marcina i zaczął je przeglądać. Po chwili pokręcił głową.
— Umowa jest nieważna. Nie ma podpisu właściciela, a oświadczenie o zastawie wygląda na sfałszowane.
Karina pobladła.
— Nie możesz tak po prostu się wycofać.
— Mogę. I właśnie to robię.
— Wpłaciłeś zaliczkę.
— Żądam jej zwrotu od osoby, która ją przyjęła.
Karina spojrzała na mnie.
— Ryszard…
— Nie mam tych pieniędzy.
— To nie mój problem.
— Właśnie dlatego nie mogę ci pomóc.
Helena podeszła do córki. W dłoni trzymała małą torebkę, ozdobioną srebrnym zapięciem.
— Karino, przestań.
— Ty też przeciwko mnie?
— Nie przeciwko tobie. Przeciwko temu, co zrobiłaś.
— Chciałam ratować rodzinę!
— Chciałaś ratować nasz styl życia — powiedział Marcin. — To nie to samo.
Na schodach zapadła cisza. Z domu dochodził dźwięk telefonu stacjonarnego, który nikt nie odbierał.
Marcin wyciągnął z teczki stary odcinek wpłaty i podał go Karinie.
— Twój teść spłacił nasz dom, kiedy ja przegrałem wszystko. Nie przypominał mi o tym, nie przychodził po wdzięczność, nie opowiadał nikomu. A ty wyrzuciłaś go z kolacji, bo jego kurtka pachniała pracą.
Karina patrzyła na papier.
— Nie wiedziałam.
— Nie chciałaś wiedzieć — odparłem.
Wtedy z kieszeni wypadł mi stary notes. Spadł na schody i otworzył się na stronie z zapiskami ojca. Na samym dole widniało zdanie: „Ryszard nie może sprzedać ciężarówki. To jego początek”.
Karina zobaczyła zapis.
— On nawet prowadził twoje życie?
— Nie. Przypominał mi, ile kosztowało, żebym mógł je prowadzić.
Odeszła kilka kroków i usiadła na najniższym stopniu. Jej starannie ułożone włosy opadły na twarz.
— Co teraz z nami będzie?
Pytanie było ciche. Prawie prawdziwe.
— Nie wiem — powiedziałem. — Ale dziś nie wrócę do środka, żeby udawać, że nic się nie stało.
— Chcesz rozwodu?
— Chcę, żebyś podpisała wycofanie wszystkich roszczeń do firmy i przyznała na piśmie, co zrobiłaś. Potem porozmawiamy o reszcie.
— A jeśli odmówię?
— Wtedy dokumenty trafią tam, gdzie powinny.
Nie wymówiłem nazwy żadnej instytucji. Nie musiałem. Karina zrozumiała.
Stefan oddał mi teczkę.
— Panie Dalton, zaliczkę odzyskam od niej. Ale chcę panu coś powiedzieć. Pańska firma ma dobrą opinię. Miałem zamiar zmienić jej nazwę i zwolnić ludzi. Jeśli kiedyś będzie pan chciał rozwijać działalność, mogę zostać klientem, nie właścicielem.
— Dlaczego?
— Bo człowiek, który w święto zabiera jedzenie ojcu, żeby nie jadł sam, nie wygląda mi na kogoś, kto porzuca swoich pracowników.
Pojechaliśmy z Marcinem z powrotem do warsztatu. Ojciec siedział przy stole, a obok niego stały trzy talerze i otwarty pojemnik z farszem. Na krześle przy piecu siedzieli już sąsiadka pani Miller i dwóch dawnych pracowników zakładu. Ojciec musiał zadzwonić do nich po naszym wyjeździe.
— Powiedziałem, że jedzenia jest za dużo — wyjaśnił.
Pani Miller spojrzała na mnie.
— Twój ojciec od lat twierdzi, że nie umie gotować. Tymczasem właśnie uratował najlepsze święto w mieście.
Usiedliśmy przy długim stole zrobionym z dwóch starych blatów. Na środku postawiłem indyka. Aluminiowe pokrywki leżały obok jak srebrne talerze.
Marcin nie tknął jedzenia.
— Jakub — powiedział — oddam ci resztę pieniędzy.
Ojciec pokroił bułkę.
— Nie masz z czego.
— Sprzedam samochód.
— Nie sprzedawaj. Oddawaj co miesiąc, aż skończysz.
— A jeśli nie dożyjesz końca spłaty?
Ojciec spojrzał mu prosto w oczy.
— Wtedy zapłać mojemu synowi. On będzie wiedział, co z tym zrobić.
Marcin skinął głową. Tym razem nie próbował się tłumaczyć.
Po kolacji zadzwoniła Karina. Nie odebrałem. Po chwili przyszła wiadomość: „Podpisałam wycofanie umowy. Jutro porozmawiamy”.
Odłożyłem telefon ekranem do dołu.
— Nie chcesz wiedzieć, co napisała? — zapytał ojciec.
— Wiem, co napisała.
— Skąd?
— Bo pierwszy raz w życiu nie próbuje mnie przekonać, że chodzi o coś innego.
Ojciec przesunął w moją stronę talerz z ostatnim kawałkiem ciasta.
— Weź. Zawsze wybierałeś ten z przypalonym brzegiem.
— Nadal wybieram.
— Wiem.
W warsztacie pachniało indykiem, kawą i metalem. Za ścianą stygnął piec, a na stole leżał mój poplamiony notes, otwarty na zdaniu o ciężarówce.
Przyłożyłem do niego palec, żeby nie zamknął się od przeciągu.
Ojciec podniósł widelec.
— Ryszard?
— Tak?
— Następnym razem zaproś ludzi, zanim zabierzesz im obiad.
Spojrzałem na niego, a potem na pusty pojemnik po farszu.
— Następnym razem zaproszę cały warsztat.
Ojciec uśmiechnął się i wskazał na ostatnią kromkę.
— Najpierw napraw lodówkę pani Miller.
— Jutro rano.
— Po śniadaniu.
Za stołem ktoś parsknął śmiechem. Marcin spuścił głowę, Helena zaczęła zbierać talerze, a ja podałem ojcu nóż, ten sam, którym rano miałem kroić indyka dla ludzi, którzy nie chcieli siedzieć obok niego.
Jakub wziął go, sprawdził ostrze i powiedział:
— Teraz możesz kroić, synu. Dziś już niczego nie musisz udowadniać.
A potem podzieliliśmy ostatni kawałek ciasta dokładnie według jego starej, warsztatowej zasady: kto naprawił stół, ten wybiera pierwszy.
Przegapiłeś początek?
