CZĘŚĆ 4 — Prosiłam, żeby zabili mnie szybko, lecz kiedy mafijny boss wyjął nóż, jego prawa ręka nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

Marek nie zdążył powiedzieć nazwiska.

W klinice zgasły wszystkie światła.

Lekarka przeklęła pod nosem. Z korytarza dobiegł trzask rozbitej lampy, potem szybkie kroki. Dominik chwycił mnie za rękę, ale tym razem nie po to, by mnie zatrzymać. Pociągnął mnie za metalową szafkę i zasłonił własnym ciałem.

Padł pierwszy strzał.

Kula przebiła drzwi gabinetu i utkwiła w porcelanowym ptaku.

Figurka rozpadła się na dwie części.

Mosiężny kluczyk potoczył się po podłodze.

— Niech nikt się nie rusza! — krzyknął ktoś na korytarzu.

Dominik spojrzał na mnie.

— Potrafisz biec?

— Jeśli będę musiała.

— Będziesz.

Emil wskazał tylne drzwi.

— Za gabinetem jest pralnia. Wyjście prowadzi do ulicy.

Marek podniósł broń z podłogi.

Dominik od razu wycelował w niego własny pistolet.

— Odłóż ją.

— Jeśli teraz nie będziemy strzelać, wszyscy zginiemy.

— Odłóż.

Marek zawahał się, po czym położył broń na kafelkach.

To był pierwszy wybór, który podjął bez powoływania się na brata.

Wybiegliśmy przez pralnię. Prześcieradła wisiały nad głowami jak białe, mokre flagi. Moje żebra paliły przy każdym kroku, a bandaż zsuwał się z nadgarstka. Dominik trzymał mnie za łokieć, lecz pozwalał mi utrzymywać własne tempo.

Na zewnątrz czekał czarny samochód.

Kierowca leżał przy kole.

Emil uklęknął obok niego.

— Żyje.

— Zostawcie go. Nie mamy czasu — powiedział Marek.

Dominik spojrzał na niego z pogardą.

— Właśnie dlatego Caldwell wciąż wygrywał. Każdy człowiek był dla niego tylko kosztem.

Pojechaliśmy do starego dworca towarowego. Zegar na wieży pokazywał dwadzieścia trzy czterdzieści siedem. Deszcz bębnił o dach samochodu, a tory połyskiwały w świetle lamp.

Caldwell czekał na peronie razem z Terrence’em Cole’em i sześcioma uzbrojonymi ludźmi.

Za nimi stał wagon chłodniczy.

Drzwi były otwarte.

W środku zobaczyłam metalowe krzesło i łańcuch.

Moje ciało zareagowało szybciej niż rozum. Zamarłam, a oddech ugrzązł mi w gardle.

Dominik stanął przede mną.

— Nie patrz na wagon — powiedział.

— Widzę go.

— Patrz na mnie.

Tym razem to zrobiłam.

Caldwell uśmiechnął się, jakby spotkaliśmy się przy kolacji.

— Ashford. Przyprowadziłeś całą rodzinę.

Emil wyszedł zza samochodu.

Uśmiech Caldwella zniknął.

— To niemożliwe.

— Mówiłeś to już dziś — odparł Emil. — Za każdym razem, kiedy prawda psuła ci rachunki.

Terrence podniósł broń.

— Teczka i dziewczyna. Reszta może odejść.

— Nie ma teczki — powiedział Dominik.

— W takim razie zaczniemy od niej.

Caldwell skinął głową. Terrence ruszył w moją stronę.

Wtedy wyjęłam z kieszeni fragment porcelanowego ptaka.

— Chcesz klucz? — zapytałam.

Caldwell zatrzymał się.

— Wiesz, co otwiera?

— Skrytkę numer siedemnaście. Ale wiem też, że nie masz oryginalnej księgi.

— Marek ją ma.

— Nie. Marek ma kopię.

Spojrzałam na niego.

Marek pobladł.

Caldwell odwrócił się ku niemu.

— Co ona mówi?

— Mówi prawdę — odpowiedział Marek.

Z kieszeni płaszcza wyjął złożony dokument. Nie podał go Dominikowi. Rzucił go na mokre tory, dokładnie między nami a Caldwellem.

— Oryginał jest w skrytce — powiedział. — Podpisał go człowiek, który kazał ci przejąć port.

Caldwell zrobił krok naprzód.

— Nie wiesz, komu służysz.

— Wiem — odparł Marek. — Twojemu ojcu.

Dominik spojrzał na Caldwella.

Vincent nie zaprzeczył.

— Twój ojciec nie był bohaterem, Dominiku. Zbudował imperium na cudzych nazwiskach, a potem upozorował własną śmierć, żeby przejąć konkurencyjne transporty przez ciebie. Ja miałem tylko dokończyć jego plan.

Mokry papier leżał na torach. Na dole widniał podpis: Adrian Ashford.

Ojciec Dominika umarł siedem lat wcześniej. Tak przynajmniej wszyscy sądzili.

— Gdzie on jest? — zapytał Dominik.

Caldwell wskazał wagon.

— W skrytce. Oryginał jest dowodem, że żył po swojej śmierci i prowadził interesy pod nazwiskiem Caldwella. Jeśli go otworzysz, zniszczysz własne nazwisko.

Dominik podniósł klucz.

— To nazwisko już zostało zniszczone.

Ruszyliśmy do budynku dworca. Skrytka numer siedemnaście znajdowała się za kasami, pod warstwą odpadającej farby. Wsunęłam klucz w zamek, lecz ręka drżała tak mocno, że Dominik położył swoją dłoń na mojej.

— Możesz to zrobić? — zapytał.

— Nie wiem.

— Nie musisz robić tego sama.

Przekręciłam klucz.

W środku leżała czarna księga, koperta z dokumentami i mały metalowy medalion. Na medalionie wygrawerowano inicjały A. A.

Pod księgą znajdowała się fotografia.

Młodszy Adrian Ashford stał na niej obok Vincenta Caldwella. Za nimi widniał ten sam magazyn, w którym mnie więziono.

Na odwrocie ktoś napisał: „Lena wie, gdzie są pieniądze”.

Cofnęłam się.

— Wiedział o mnie od początku.

— Nie — powiedział Dominik. — Wiedział, że ktoś taki jak ty może kiedyś odkryć prawdę.

Wróciliśmy na peron. Caldwell stał sam. Terrence leżał przy wagonie, rozbrojony przez Emila. Ludzie Caldwella opuścili pistolety, gdy zobaczyli księgę.

Caldwell patrzył na dokumenty.

— Możemy zawrzeć układ — powiedział. — Oddasz mi księgę, a Lena dostanie pieniądze i nowe nazwisko.

— Nie chcę nowego nazwiska — odpowiedziałam.

— Każdy chce pieniędzy.

— Nie za cenę własnego życia.

Caldwell zaśmiał się krótko.

— Twoje życie i tak jest już warte mniej, niż myślisz.

Dominik podał mi czarną księgę.

— Otwórz ją.

— Tutaj?

— Przy wszystkich.

Rozsunęłam mokre strony. Rachunki prowadziły od firmy Caldwella do kont założonych na nazwisko Dominika. Dalej pojawiały się podpisy, daty i wypłaty dla ludzi, którzy mieli zginąć w porcie. Na ostatniej stronie widniał podpis Adriana Ashforda oraz dopisek: „Po przejęciu sieci usunąć Dominika”.

Dominik przeczytał go bez mrugnięcia.

Caldwell spuścił wzrok.

— Twój ojciec uważał, że jesteś zbyt miękki.

— A ty uważałeś, że możesz mnie wykorzystać.

— Mogłem.

— Nie możesz już.

Caldwell sięgnął do kieszeni.

Emil krzyknął ostrzegawczo. Dominik był szybszy. Wytrącił broń z ręki Caldwella, lecz nie strzelił. Pistolet wpadł między szyny.

Caldwell spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Zabij mnie.

Dominik popatrzył na wagon, na Terrence’a, na Marka, a potem na mnie.

— Nie dam ci tego, czego chcesz.

Caldwell chciał śmierci, bo śmierć zabrałaby mu księgę i uczyniła z niego legendę. Dominik rozumiał to lepiej niż ktokolwiek.

Zamiast strzału wyjął telefon i zadzwonił do wszystkich właścicieli magazynów, których nazwiska znajdowały się w księdze. Każdy dostał zdjęcia dokumentów. Każdy zobaczył podpis Adriana.

W ciągu kilku minut ludzie Caldwella odchodzili jeden po drugim. Bez rozkazu. Bez zapłaty. Bez wiary, że jego imperium jeszcze istnieje.

Terrence uciekł dopiero wtedy, gdy Emil wskazał mu wyjście z peronu.

— Idź — powiedział. — I pamiętaj, kto zostawił cię przy tym wagonie.

Marek został.

Stanął przed Dominikiem, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała.

— Nie proszę o przebaczenie — powiedział. — Chcę tylko powiedzieć, gdzie jest reszta pieniędzy.

Dominik milczał.

— Wszystkie konta. Wszystkie nazwiska. Oddam ci klucze.

— A potem?

— Potem odejdę od Emila, jeśli tego zażądasz.

Emil podszedł do brata.

— Nie masz ode mnie odejść. Masz przestać decydować za mnie.

Marek zacisnął powieki. Przyjął to jak cios, na który czekał od lat.

Caldwell został na peronie sam, otoczony dokumentami, które miały dać mu władzę. Dominik nie oddał go żadnym władzom. Zabrał mu coś ważniejszego: ludzi, pieniądze, nazwisko i możliwość opowiedzenia własnej wersji.

Nad ranem wróciłam do kliniki. Lekarka zmieniła mi bandaże, a potem podała mi porcelanowego ptaka. Jego skrzydło było pęknięte, lecz dało się je skleić.

— Możesz zatrzymać klucz — powiedział Dominik.

— Nie chcę już niczego otwierać.

— W takim razie użyj go do zamknięcia tego, co powinno zostać za tobą.

Spojrzałam na niego.

— Nie będę twoją księgową.

— Wiem.

— Nie będę też dowodem w twojej wojnie.

— Wiem.

— A jeśli jeszcze raz ktoś spróbuje zdecydować za mnie, odejdę.

Dominik skinął głową.

— W takim razie będziesz pierwszą osobą w moim życiu, która może odejść bez pytania o pozwolenie.

Później, kiedy wychodziliśmy z kliniki, położyłam porcelanowego ptaka na jego dłoni. Mosiężny klucz został w środku, między dwoma pękniętymi skrzydłami.

— Co mam z nim zrobić? — zapytał.

— Oddaj go Emilowi.

— Dlaczego?

— Bo przez lata wszyscy myśleli, że ten klucz otwiera skrytkę. A on otworzył wam coś trudniejszego.

Dominik spojrzał na brata, który czekał przy samochodzie.

Emil wyciągnął rękę.

Dominik podał mu figurkę.

Bracia nie uścisnęli się. Nie było tak łatwo. Nie po siedmiu latach kłamstw i sześciu miesiącach strachu.

Ale Emil wsunął pękniętego ptaka do kieszeni i powiedział:

— Chodź, bracie. Zostało nam dużo rachunków do wyrównania.

A za ich plecami porcelanowe skrzydło błysnęło w pierwszym świetle poranka, jakby właśnie ono znało prawdziwą cenę wolności.