CZĘŚĆ 4
…Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.
Wiatr przewrócił plastikowy znicz przy sąsiednim grobie. Czerwone światło zamigotało i zgasło.
— Kto to jest? — zapytałam.
Adrian stał przy bramie, z twarzą napiętą jak papier naciągnięty na ramę.
— Julio, posłuchaj mnie.
— Nie mam już tego imienia.
Wypowiedziałam to bez namysłu. I dopiero wtedy poczułam, jak coś we mnie pęka. Nie pamięć. Zaufanie do własnego życia.
— Nazywam się Lidia — powiedziałam. — A ty przez sześć lat grzebałeś mnie żywcem.
Henryk chwycił mnie za ramię.
— Jedziemy na dworzec.
Adrian ruszył za nami.
— Nie rozumiesz, co jest w skrytce!
— Właśnie dlatego ją otworzę.
— Jeśli tam pojedziesz, nie zobaczysz już człowieka, którego kochasz.
Odwróciłam się.
— Nie wiem, czy kiedykolwiek go widziałam.
Na parkingu Henryk otworzył starego granatowego samochodu. Na siedzeniu leżała jego wełniana czapka, pachnąca dymem z pieca. Wsiadłam z tyłu, ściskając kopertę tak mocno, że papier przeciął mi skórę.
Adrian nie próbował nas zatrzymać. Wsiadł do własnego samochodu i pojechał za nami.
W skrytce dworcowej znaleźliśmy metalową kasetkę. Klucz wszedł do zamka bez oporu.
W środku leżały trzy rzeczy: oryginalny akt urodzenia, plik wyciągów bankowych i fotografia małego chłopca siedzącego na wózku inwalidzkim.
Na odwrocie zdjęcia napisano: „Tomasz. Mój młodszy brat. Adrian powiedział mu, że nie żyję.”
Pod fotografią znajdował się adres prywatnego zakładu opiekuńczego oraz druga kartka.
„Jeśli czytasz to po wypadku, nie szukaj zemsty. Najpierw zabierz Tomasza z miejsca, w którym Adrian go ukrył. Pieniądze można odzyskać. Lata jego życia nie wrócą.”
Zrozumiałam wtedy, dlaczego Adrian tak panicznie bał się skrytki. Nie chodziło tylko o pieniądze. Tomasz był świadkiem jego oszustw. Wiedział, że Lidia żyje. Wiedział, że jej siostra straciła pamięć. Był jedyną osobą, która mogła wskazać miejsce domku nad jeziorem.
Wybiegliśmy z dworca.
Adrian czekał przy samochodzie.
— Wystarczy — powiedział. — Oddaj mi dokumenty.
— Gdzie jest Tomasz?
Zbladł.
— To mój brat.
— I mój.
— Nie masz pojęcia, co on zrobił.
— Mam. Wiem, że kiedy miał dziewiętnaście lat, uratował mnie z płonącego samochodu. Wiem, że trzymał moją dłoń, zanim przyjechała karetka. Wiem też, że po wypadku Adrian zapłacił, żeby uznano go za niepoczytalnego.
Henryk wyjął telefon.
— Rozmawiałem już z zakładem. Tomasz żyje. Kierowniczka czeka na nas.
Adrian spojrzał na drogę ucieczki.
— Nie możecie tam jechać.
— Możemy — odpowiedziałam. — I pojedziemy.
Tym razem to on ruszył pierwszy. Nie uciekł jednak daleko. Na światłach zgasł mu silnik. Wysiadł, otworzył maskę i uderzył pięścią w metal.
Podszedł do nas, gdy zatrzymaliśmy się kilka metrów dalej.
— Lidio, ja naprawdę próbowałem to naprawić.
— Naprawić co?
— Wszystko. Długi. Wypadek. Twoją pamięć.
— Pamięci się nie naprawia kłamstwami.
— Bałem się, że mnie znienawidzisz.
— Bałeś się, że odzyskam pieniądze i człowieka, który zna prawdę.
Jego twarz drgnęła.
To wystarczyło, żebym zrozumiała całą resztę.
W zakładzie opiekuńczym czekała na nas kobieta w bordowym swetrze. Zaprowadziła mnie do niewielkiej sali z radiem na parapecie. Przy oknie siedział mężczyzna z jasnymi włosami i cienką blizną nad uchem.
Kiedy mnie zobaczył, zacisnął palce na kocu.
— Lidia? — zapytał.
Głos miał słaby, ale rozpoznałam go natychmiast.
Pamięć wróciła nagle, jak światło w pokoju po burzy.
Tomasz siedział obok mnie w samochodzie, gdy jechaliśmy na urodziny matki. To on krzyczał, kiedy Adrian próbował zabrać mi teczkę z dokumentami. To on wyciągnął mnie z wraku. A potem widziałam go jeszcze raz, przez szybę korytarza szpitalnego. Adrian mówił, że Tomasz zmarł.
— Myślałem, że nie żyjesz — powiedział Tomasz.
Uklękłam przy jego wózku.
— Ja też tak myślałam.
Adrian wszedł do sali kilka minut później. Kierowniczka zakładu stała obok niego, a w dłoni trzymała dokumenty, które otrzymała ode mnie wcześniej.
— Panie Wolski — powiedziała — pańska siostra ma pełnomocnictwo do zabrania Tomasza. I kopie wszystkich dowodów.
— To sfałszowane — syknął Adrian.
— Oryginały są w skrytce bankowej — odpowiedziałam.
— Nie zrobisz mi tego.
— Ty zrobiłeś to nam sześć lat temu.
Tomasz uniósł głowę.
— Adrian, gdzie jest obrączka Lidii?
Adrian zamarł.
Mój wzrok padł na jego dłoń. Na łańcuszku pod koszulą nosił złoty pierścień. Widziałam go wcześniej, lecz sądziłam, że to pamiątka po zmarłej żonie.
Tomasz wskazał na niego.
— Ona miała ją na palcu, kiedy wyciągałem ją z samochodu. Adrian zabrał ją dopiero w szpitalu.
Zdjął łańcuszek i rzucił obrączkę na podłogę.
Metal uderzył o płytki. W środku wygrawerowano: „Lidia i Tomasz — zawsze razem”.
Adrian patrzył na napis, jakby widział go po raz pierwszy.
Nie błagał. Nie przepraszał. Próbował jeszcze raz tłumaczyć, że długi, że strach, że miłość. Każde słowo brzmiało jak kolejna warstwa ziemi sypana na mój pusty grób.
Oddałam dokumenty kierowniczce i poprosiłam, żeby wezwała odpowiednie osoby. Nie chciałam stać obok Adriana, kiedy jego kłamstwa zaczną przybierać formę, której nie da się już cofnąć.
Najważniejsze wydarzyło się jednak wcześniej.
Tomasz wyciągnął spod koca mały notes.
— Mam coś jeszcze — powiedział.
W środku znajdował się rysunek zrobiony ołówkiem. Dwa samochody, płonący wrak i kobieta z medalikiem w kształcie liścia. Pod spodem Tomasz napisał dziecięcym, nierównym pismem: „Lidia żyje”.
— Rysowałem to codziennie — wyjaśnił. — Żeby nie uwierzyć Adrianowi.
Objęłam go ostrożnie, uważając na jego ramiona.
— Już nie musisz tego rysować.
— A jeśli znowu nas zabierze?
Spojrzałam na metalowy medalik, który przez sześć lat nosiłam pod ubraniem, nie wiedząc, że jest jedynym śladem własnego imienia.
— Nie zabierze.
Później wróciłam z Tomaszem na cmentarz. Henryk czekał przy grobie z białymi irysami, które wcześniej upuściłam. Ułożył je pod fotografią.
— Co zrobimy z tym nagrobkiem? — zapytał.
Dotknęłam kamienia. Pod fotografią wciąż widniało imię Lidia Wolska, jakby należało do zmarłej.
— Zostawimy go — odpowiedziałam. — Ale zmienimy napis.
— Na jaki?
Spojrzałam na brata. Tomasz wyjął z kieszeni obrączkę i podał mi ją bez słowa.
Przyłożyłam złoty pierścień do zimnego kamienia.
— Na prawdziwy.
Następnego dnia na płycie pojawiły się nowe słowa: „Lidia Wolska. Przeżyła”.
A pod nimi, mniejszymi literami, wyryto imię Tomasza.
Kiedy rzeźbiarz kończył pracę, Tomasz zapytał:
— Myślisz, że mama by nas rozpoznała?
Pogładziłam jego dłoń.
— Rozpoznałaby nas po tym, czego Adrian nie potrafił ukraść.
Tomasz spojrzał na świeży napis, a potem na obrączkę leżącą na marmurze.
— Lidia — powiedział cicho. — Zabierzmy ją stąd.
Wzięłam pierścień i wsunęłam go na jego dłoń, dokładnie tam, gdzie kiedyś trzymał go w płonącym samochodzie.
Na kamieniu, tuż pod moim imieniem, pozostał jeszcze zapach świeżo ciętych irysów.
A Tomasz powiedział: — Teraz już wiem, gdzie jest nasz dom.
