CZĘŚĆ 4
Telefon wibrował mi w dłoni, a na ekranie widniało nazwisko kierownika bezpieczeństwa firmy. Była pierwsza siedemnaście w nocy. W garażu pachniało benzyną, kurzem i strachem, który nagle stał się czymś namacalnym.
— Proszę przyjechać przed siódmą — powiedział kierownik, kiedy odebrałam. — Ktoś wysłał z pani służbowego konta polecenie przelewu.
— Dokąd?
— Na rachunek firmy pośredniczącej w sprzedaży nieruchomości.
Spojrzałam na Mauricio.
Jego twarz zmieniła się tak szybko, że nie musiałam już pytać.
— Czy przelew został wykonany?
— Zatrzymaliśmy go, ale potrzebujemy pani osobiście. Proszę niczego nie podpisywać i nie usuwać.
— Będę.
Rozłączyłam się.
Mauricio ruszył w moją stronę.
— Lauro, pozwól mi wyjaśnić.
— Już wyjaśniłeś.
— To nie ja wysłałem ten przelew.
— W takim razie dlaczego pośrednik czeka na ciebie jutro rano?
Jego szczęka drgnęła.
Elwira wstała z krzesła i zasłoniła go własnym ciałem.
— Nie będziesz niszczyć tej rodziny przez jeden błąd.
— To nie jeden błąd. To pięć lat przelewów, podrobiony podpis i próba sprzedania mojego mieszkania.
— Wszystko robiłam dla dzieci — powiedziała.
Karla wydała z siebie krótki, urwany śmiech.
— Dla dzieci? Z mojej wypłaty też brałaś pieniądze. Mówiłaś, że Laura chce pomagać.
— Bo chciała — odparła Elwira.
— Nie. Ona milczała, bo była zastraszona.
Iwan rzucił kluczyki na stół.
— Mauricio, powiedz jej o reszcie.
— Zamknij się.
— Nie. Przez ciebie zrezygnowałem z kursu, bo połowa pieniędzy z konta poszła na twoje zakłady. Myślałem, że to oszczędności mamy.
Ernesto oparł obie dłonie na lasce.
— Synu, nie kłam już nawet dla własnego imienia.
Mauricio odwrócił się do niego.
— A ty jesteś święty? To przez twoje leczenie zaczęły się wszystkie problemy!
Słowa uderzyły mocniej niż krzyk.
Ernesto zachwiał się. Karla złapała go za łokieć.
Elwira pobiegła po wodę, ale staruszek podniósł rękę.
— Nie — powiedział. — Niech Laura usłyszy wszystko.
Z kieszeni koszuli wyjął złożony dokument.
— Po operacji sprzedałem ziemię, którą dostałem po swoim ojcu. Pieniądze przekazałem Mauricio na leczenie, zanim Laura zapłaciła pierwszą ratę. On nigdy jej o tym nie powiedział.
Spojrzałam na niego.
— Dlaczego?
— Bo bał się, że przestaniesz go podziwiać. Potem bał się, że odejdziesz. A później już tylko próbował zasypywać jedną dziurę następną.
Mauricio zacisnął pięści.
— Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
— Chciałeś, żebym płaciła, żebyś mógł udawać, że utrzymujesz rodzinę — powiedziałam.
Nie zaprzeczył.
O szóstej czterdzieści pojechałam do firmy. Wzięłam ze sobą kopie wyciągów, umowę pożyczki, zeszyt Elwiry i kartkę z jej saldem. Kierownik bezpieczeństwa czekał przy szklanej ścianie sali narad. Na stole stał ekspres do kawy, który syczał bez przerwy, jakby nie potrafił złapać oddechu.
Specjalista od rachunków pokazał mi polecenie przelewu. Zostało wysłane z urządzenia zarejestrowanego na komputerze w naszym domu.
— Hasło pochodziło z pani prywatnego notatnika — powiedział. — Ktoś zeskanował również pani podpis.
— Czy wiadomo kto?
— Nie możemy tego stwierdzić z absolutną pewnością, ale plik utworzono przy użyciu konta Mauricio.
Podpisałam zgłoszenie o zablokowaniu dostępu do systemu. Potem zadzwoniłam do notariusza, którego nazwisko znalazłam w umowie.
— Pani Lauro, dokument sprzedaży nie jest jeszcze ważny — wyjaśnił. — Brakuje pani osobistego potwierdzenia.
— A moje mieszkanie?
— Nadal należy do pani. Jednak ktoś wpłacił pośrednikowi zaliczkę.
— Kto?
Notariusz zawahał się.
— Elwira Rojas.
Kiedy wróciłam do domu, Elwira siedziała przy stole z pustą filiżanką między dłońmi. Obok leżał złoty naszyjnik.
— Sprzedam go — powiedziała. — Oddam pani część pieniędzy.
— To nie wystarczy.
— Wiem.
— Chcę pełnego wykazu rachunków i kluczy do wszystkich pomieszczeń.
— Dam ci je.
— I chcę, żebyś powiedziała Mauricio, że nie ma prawa dotknąć żadnego mojego konta.
Elwira spojrzała na syna.
— Słyszałeś.
Po raz pierwszy nie stanęła po jego stronie.
Nie poczułam triumfu. Poczułam zmęczenie tak głębokie, że aż bolały mnie ramiona.
Karla położyła na stole swój telefon.
— Mam nagranie z kolacji — powiedziała. — Nie oddam go nikomu, jeśli nie będziesz chciała. Ale jest tam coś jeszcze. Po tym, jak wyszłaś, Mauricio rozmawiał z mamą.
— Nie chcę nagrania.
— Nie musisz. Chcę tylko, żebyś wiedziała, dlaczego je zrobiłam.
Odblokowała telefon i otworzyła wiadomości. Zobaczyłam rozmowę z Mauricio sprzed trzech tygodni.
„Jeśli Laura kupi płaszcz, zaczynamy jutro. Musi wyglądać na rozrzutną.”
Pod spodem Karla dopisała własną odpowiedź: „Nie wciągaj mnie w to”.
— Dlaczego nic nie powiedziałaś? — spytałam.
— Bałam się, że wyrzucisz mnie razem z Sofi. A potem zrozumiałam, że to właśnie on chce cię wyrzucić.
Sofi podeszła do mnie z pluszowym królikiem. Czerwona wstążka na jego uchu była już prawie odpruta.
— Ciociu, mogę jutro pojechać z tobą?
Kucnęłam przed nią.
— Możesz, ale najpierw muszę ci coś wyjaśnić. Ten dom był mój, zanim wszyscy tu zamieszkali. I od dzisiaj nikt nie będzie zabierał moich pieniędzy bez pytania.
— Babcia też?
Spojrzałam na Elwirę.
— Babcia też.
Ernesto wstał z trudem.
— Chcę wrócić do swojego małego domu — powiedział. — Mam tam ogród i stary stół warsztatowy. Nie potrzebuję pałacu, którego nie mogę nazwać własnym.
— Pojadę z tobą — odpowiedziała Elwira.
Mauricio roześmiał się gorzko.
— Wszyscy mnie zostawiacie?
— Nie — powiedział Ernesto. — Zostawiamy twoje kłamstwa. Ty możesz przestać z nimi mieszkać.
W południe pojechałam do banku z zastrzeżeniem wszystkich kart, zmianą haseł i poleceniem sprawdzenia każdego przelewu. Okazało się, że z 812 460 pesos Elwira nadal miała 603 200. Reszta poszła na długi Mauricio, zaliczkę dla pośrednika i zakupy, których nigdy nie widziałam w domu.
Nie odzyskałam wszystkiego od razu.
Odzyskałam jednak coś ważniejszego: możliwość decydowania, co stanie się z każdym następnym peso.
Wieczorem Mauricio czekał przy stole. Na blacie leżał paragon za płaszcz mojej mamy, starannie wygładzony.
— Chcę pojechać z tobą do twojej matki — powiedział.
— Po co?
— Oddać jej przeprosiny.
— Nie potrzebuje twoich przeprosin. Potrzebuje, żebyś przestał używać jej córki jak bankomatu.
— A ty? Co z nami?
Wzięłam paragon i złożyłam go na pół.
— Nas już nie ma od dnia, w którym uznałeś, że cudze pieniądze są łatwiejsze niż własna odpowiedzialność.
Mauricio spuścił wzrok.
Nie krzyczał. Nie prosił. Po prostu siedział przy stole, na którym kilka godzin wcześniej chciał urządzić swoje zwycięstwo.
Następnego ranka zawiozłam mamie płaszcz osobiście. Stała przy furtce w cienkiej bluzce, bo wciąż nie przyzwyczaiła się do tego, że ktoś kupił jej coś nowego. Kiedy mnie zobaczyła, dotknęła miękkiego kołnierza.
— Jest piękny — powiedziała. — Ale dlaczego płaczesz?
Założyłam jej płaszcz i poprawiłam zapięcie pod szyją.
— Bo tym razem prezent naprawdę trafił do właściwej osoby.
Mama przytuliła mnie mocno. W kieszeni płaszcza znalazłam paragon, który wcześniej złożyłam. Wyjęłam go, podarłam na cztery części i wrzuciłam do pobliskiego kosza.
A kiedy wiatr porwał jeden skrawek papieru pod koła autobusu, mama ścisnęła mój rękaw i powiedziała: „Chodź, córko. Zrobiłam dla ciebie zupę”.
