CZĘŚĆ 4

Róża odłożyła słuchawkę i przez chwilę patrzyła na mnie, jakby próbowała znaleźć łagodniejszą wersję tej informacji.

Nie znalazła.

— Zatwierdziła go Marla — powiedziała.

Spojrzałam na siostrę.

Jej palce zacisnęły się na złotym łańcuchu tak mocno, że paznokcie pobielały.

— To nieprawda — wyszeptała.

— Bank ma pani podpis — odpowiedziała Róża. — Przelew został wysłany siedem minut temu.

Greg przestał się szarpać z ochroniarzem. Nagle jego gniew zmienił się w coś innego. Nie w strach o Marlę. W strach o pieniądze.

— Powiedz im, że to pomyłka — rozkazał.

— Nie mogę — odparła Marla.

— Powiedz to!

— To ja zatwierdziłam przelew.

Słowa spadły między nas ciężko jak metalowy przedmiot.

Nie rozumiałam.

— Dlaczego?

Marla podniosła wzrok. W jej oczach nie było już tej pogardy, z którą liczyła moje banknoty przy kuchennym stole.

Było zmęczenie.

— Bo Greg powiedział, że jeśli nie pomogę, Abby zniknie z twojego życia.

— Groził ci?

— Groził mnie. Tobie. Kayli. Każdemu, kto mógłby powiedzieć, co zrobił.

Greg wybuchnął śmiechem.

— Naprawdę zamierzasz zrzucić wszystko na mnie?

Marla odwróciła się do niego.

— To ty zabrałeś pieniądze z rachunku Toma.

— Sama podpisałaś dokument.

— Pod twoją ręką.

— I sprzedałaś siostrze kurtkę.

— Bo kazałeś mi znaleźć klucz.

— A teraz udajesz świętą?

Marla zerwała z szyi łańcuch. Złoto uderzyło o podłogę i potoczyło się pod stolik.

— Nie jestem święta — powiedziała. — Jestem tchórzem.

Róża już rozmawiała przez telefon z centralą banku. Przelew można było zatrzymać, ale tylko wtedy, gdy właściciel rachunku natychmiast złożył pisemne oświadczenie o oszustwie i wskazał osobę, która wymusiła podpis.

— To będzie oznaczało, że Marla obciąży własnego męża — powiedziała Róża.

— Niech to zrobi — odpowiedziałam.

Siostra spojrzała na mnie z bólem.

— Nie chcesz wiedzieć, dlaczego naprawdę sprzedałam ci tę kurtkę?

— Wiem. Chciałaś odzyskać klucz.

— To nie wszystko.

Wyjęła z kieszeni małe zdjęcie. Była na nim Kayla, siedmioletnia, z rozciętym kolanem i krzywym uśmiechem. Na odwrocie Tom napisał datę.

— Dwa tygodnie przed śmiercią przyszedł do mnie — powiedziała Marla. — Powiedział, że jeśli coś mu się stanie, mam pilnować, żebyś dostała pieniądze dla Abby. Poprosił, żebym nie mówiła ci o Gregu, dopóki nie zdobędzie dowodów.

— I zamiast mnie chronić, okradłaś mnie.

— Bałam się.

— Ja też się bałam. Każdego dnia. Tylko że ty miałaś wybór, a ja nie wiedziałam nawet, że trwa walka.

Marla spuściła głowę.

Róża podała jej formularz.

— Podpisuje pani dobrowolnie. Bez późniejszego wycofania oświadczenia.

Greg rzucił się w stronę papierów.

— Nie podpisuj!

Ochroniarz zagrodził mu drogę. Greg zaczął krzyczeć, że wszyscy są mu winni pieniądze, że bez niego Tom nie dostałby leczenia, że firma należy do niego. Wtedy Róża wyjęła z segregatora jeden arkusz.

— Pańska firma nie należy do pana — powiedziała. — Tom był jej współwłaścicielem. Przeniósł połowę udziałów na fundusz dla Abby trzy dni przed hospitalizacją.

Greg zamilkł, ale nie dlatego, że zabrakło mu słów. Po prostu zrozumiał, że stracił wszystko, czego próbował się uchwycić.

Nie tylko pieniądze.

Także firmę, nazwisko i możliwość decydowania o cudzym życiu.

Marla podpisała oświadczenie. Ręka trzęsła jej się tak mocno, że atrament rozlał się przy ostatniej literze.

Bank zatrzymał przelew. Segregatory Toma przekazano osobom, które miały sprawdzić wszystkie rachunki. Greg musiał zostać na miejscu, a Marla zgodziła się zeznawać przeciwko niemu i zwrócić pieniądze, które zabrała z mojego konta przez ostatnie miesiące.

Nie było szybkiego przebaczenia.

Nie mogło być.

Tego samego wieczoru Marla przyszła do szkoły po Kaylę. Czekałam na nią przy bramie. Abby stała obok mnie, trzymając kurtkę zapiętą pod samą brodę.

— Chcę zobaczyć córkę — powiedziała Marla.

— Możesz ją zobaczyć przy mnie.

— Rozumiem.

— I nie będziesz z nią rozmawiać o tym, co zrobił Greg.

— Rozumiem.

— Ani nie poprosisz jej, żeby ci wybaczyła.

Marla przełknęła ślinę.

— Nie poproszę.

Kayla wyszła ze szkoły, podbiegła do matki i zatrzymała się kilka kroków przed nią.

— Mamo, dlaczego oddałaś kurtkę Abby?

Marla spojrzała na ubranie córki, potem na mnie.

— Bo próbowałam ukryć coś, czego nie miałam prawa ukrywać.

Kayla nie rozumiała. Miała dopiero dziesięć lat. Marla uklękła przed nią, ale nie wyciągnęła rąk.

— Czy zrobiłam coś złego?

— Tak — powiedziała Marla. — Ale zamierzam naprawić tyle, ile się da.

Kayla podeszła i objęła ją ostrożnie, jakby przytulała kogoś, kto mógł się rozpaść.

Abby patrzyła na tę scenę bez słowa.

W domu położyłam list Toma na stole. Pod jego podpisem znalazłam jeszcze jedną kartkę, której wcześniej nie zauważyłam. Była przyklejona do dna skrytki kawałkiem brązowej taśmy.

„Jen, nie oddawaj Abby mojego zegarka. Jeśli kiedyś zapyta, dlaczego go nie noszę, powiedz jej, że odmierzał czas do dnia, w którym sama wybierze, komu ufać.”

Zegarek znalazłam w małym płóciennym woreczku razem z dokumentami. Nie działał. Wskazówki zatrzymały się na 16:20, godzinie, o której Tom podpisał przekazanie udziałów na rzecz córki.

Następnego ranka założyłam go Abby na nadgarstek. Pasek był za duży, więc spięłam go gumką do włosów.

— Mamo, on się nie rusza — zauważyła.

— Wiem.

— To po co mam go nosić?

Pochyliłam się i poprawiłam zapięcie.

— Bo tata zostawił ci coś ważniejszego niż pieniądze.

— Co?

Spojrzałam na kopię dokumentu, na której widniało jej imię, i na klucz do skrytki numer 27.

— Możliwość poznania prawdy, zanim ktoś zdecyduje za ciebie.

Abby dotknęła nieruchomych wskazówek.

— A kiedy zegarek ruszy?

Przez chwilę nie umiałam odpowiedzieć.