CZĘŚĆ 4

Słowa Isabelli zostały na kartce, ale jej twarz zniknęła z szyby.

— Co to znaczy? — krzyknąłem.

Nikt nie odpowiedział.

Z korytarza dobiegł trzask metalu. Ludzie Russo zaczęli wyważać boczne drzwi.

Teresa zamknęła księgę rachunkową i wsunęła ją pod płaszcz.

— Klinika jest dwanaście minut stąd — powiedział Marco.

— A drzwi?

— Otworzą się za trzydzieści sekund.

— Skąd wiesz?

— Pańska żona nie zostawiła niczego przypadkowi.

Drzwi puściły z hukiem.

Pierwszy mężczyzna wszedł do magazynu z pistoletem w dłoni. Marco przewrócił stół, a ja rzuciłem się na wyłącznik. Ciemność pochłonęła pomieszczenie.

Nie strzelałem.

To była najważniejsza decyzja tej nocy.

Wykorzystaliśmy zamieszanie, wybiegliśmy tylnym przejściem i wsiedliśmy do samochodu. Deszcz uderzał w dach tak mocno, że rozmowa brzmiała jak krzyk.

— Kto jest tą drugą osobą? — zapytał Marco.

— Nie wiem.

— Isabella wiedziała.

— Isabella wiedziała o mnie więcej, niż ja sam chciałem wiedzieć.

Klinika stała przy torach kolejowych, w budynku po dawnym domu opieki. Na podwórzu nie było świateł. Tylko jedno okno na drugim piętrze świeciło żółtą plamą.

Wbiegłem po schodach.

Na korytarzu znalazłem Valentinę. Miała rozcięty łuk brwiowy, a jej sukienka była rozdarta przy ramieniu. Trzymała pod pachą małą torbę.

— Twój ojciec? — spytałem.

— Został przy magazynie.

— Co zrobił Isabelli?

— Nic. Ona nigdy tu nie była.

— Więc dlaczego mnie tu przysłała?

Valentina uniosła torbę.

— Bo to było w twoim domu. W pokoju, który należał do twojego ojca.

Wyjęła z niej dziecięcy sweter, maleńki i kremowy, z haftowaną jaskółką przy kołnierzu.

Patrzyłem na niego, nie rozumiejąc.

— Isabella jest w ciąży — powiedziała Valentina.

Korytarz zawirował.

— Co?

— Dowiedziała się sześć dni temu. Nie powiedziała ci, bo tego samego dnia znalazła dokument Russo. Uznała, że dziecko nie może przyjść na świat w domu, w którym każdy sekret ma ochronę, a żadna osoba nie ma bezpieczeństwa.

Usiadłem na ławce przy ścianie. Farba łuszczyła się pod moją dłonią.

— Dlaczego sweter był w pokoju mojego ojca?

— Bo Isabella znalazła tam listę. Wśród nazwisk była także matka twojego pierwszego syna.

Podniosłem głowę.

Valentina odwróciła wzrok.

— Dante, dziecko, które urodziłam sześć miesięcy temu, nie jest twoje. Twój ojciec chciał je wykorzystać, żeby zmusić mnie do posłuszeństwa. Powiedział, że jeśli nie zdobędę twojego podpisu, zabierze mi syna.

Zrozumiałem wtedy, dlaczego przez dziewięć miesięcy widziałem w jej oczach coś więcej niż namiętność. Był tam strach. Ja nazwałem go pożądaniem, bo tak było wygodniej.

— Gdzie jest twój syn?

— Isabella go ukryła. Razem z moją matką. Dlatego musiała zniknąć. Russo szukają ich wszystkich.

Drzwi na końcu korytarza otworzyły się.

Isabella weszła do środka.

Miała na sobie granatowy płaszcz, a pod nim widoczny był niewielki zaokrąglony brzuch. W ręku trzymała teczkę z dokumentami.

Nie podbiegłem do niej.

Po tym wszystkim nie miałem prawa zakładać, że wolno mi ją dotknąć.

— Jesteś bezpieczna? — spytałem.

— Jeszcze tak.

— Nasze dziecko…

— Nasze dziecko jest bezpieczne, bo nie wiedziałeś o nim ty. Nie twoi ludzie. Nie Russo. Nikt.

Te słowa bolały, ale nie mogłem ich odrzucić.

— Mogłaś mi powiedzieć.

— Mogłam. Ale przypomnij sobie, kiedy ostatni raz odłożyłeś telefon, żeby wysłuchać mnie do końca.

Zacisnąłem szczękę.

— Chcę wszystko naprawić.

— Nie możesz naprawić jedenastu lat jednym zdaniem.

— Co mam zrobić?

Położyła teczkę na ławce.

— Podpisać rezygnację z udziałów w spółkach należących do Russo. Przekazać legalne przedsiębiorstwa funduszowi pracowniczemu. Zniszczyć sieć, która daje twoim wspólnikom władzę nad ludźmi.

— To oznacza, że stracę wszystko.

— Nie. Stracisz to, co zbudowałeś kosztem wszystkich, którzy bali się powiedzieć ci prawdę.

— A ty?

— Ja nie jestem nagrodą za podpis.

Valentina podeszła do okna.

— Mój ojciec przyjedzie po mnie. Jeśli przekażę te dokumenty władzom, zatrzymają go.

Isabella spojrzała na nią.

— Nie musisz iść sama.

— Nie chcę, żeby Dante ratował mnie z poczucia winy.

— To nie poczucie winy powinno cię uratować — odpowiedziałem. — Tylko decyzja.

Po raz pierwszy tej nocy wszystkie trzy staliśmy po tej samej stronie, choć żadna z nas nie ufała jeszcze pozostałym.

Wziąłem pióro.

Ręka drżała mi tak mocno, że atrament rozlał się na pierwszej stronie. Podpisałem przekazanie udziałów, dostęp do rachunków i rozwiązanie umów z ludźmi Russo. Zostawiłem sobie tylko jedną firmę transportową, której pracownicy nie mieli pojęcia o wojnie rodzin.

— To nie wystarczy — powiedziała Isabella.

— Wiem.

— Jutro twoi wspólnicy przyjdą po resztę.

— Nie będzie czego odbierać.

O drugiej nad ranem przyjechali do kliniki Bellini, Marco i szesnastu kierowników przedsiębiorstw. Każdy dostał kopię dokumentów. Niektórzy płakali. Inni patrzyli na mnie tak, jakby widzieli obcego człowieka.

Bellini położył przede mną pęk kluczy do rezydencji.

— Co mam z nimi zrobić?

Spojrzałem na Isabellę.

— Oddaj dom rodzinom pracowników. Niech przez rok nie płacą czynszu.

— A pan?

— Ja nie będę tam mieszkał.

Isabella nie odpowiedziała. Jej milczenie nie było zgodą. Było warunkiem, żebym nauczył się nie wymuszać odpowiedzi.

Nad ranem przyszła wiadomość od jednego z ludzi Russo. Carlo został znaleziony w porcie, porzucony przez własnych wspólników, którzy po otrzymaniu dokumentów uciekli z miasta. Valentina złożyła zeznania, ale nie wróciła do ojca. Zabrała syna i wyjechała do matki, z dala od obu rodzin.

Isabella przejęła fundusz pracowniczy i otworzyła konto powiernicze dla naszego dziecka. Podpisała dokumenty, lecz nie wróciła ze mną.

— Dokąd pojedziesz? — spytałem przy wyjściu z kliniki.

— Do miejsca, którego nie znasz.

— Mogę cię odwiedzać?

— Możesz pytać. Ja zdecyduję, kiedy odpowiem.

Skinąłem głową.

Chciałem obiecać, że się zmienię, ale po raz pierwszy zrozumiałem, że obietnica wypowiedziana bez dowodu jest tylko kolejną formą nacisku.

Trzy dni później spotkałem się z pracownikami w dawnym magazynie przy San Luca. Na środku stała tablica z nazwiskami wszystkich rodzin, które miały dostać mieszkania i udział w funduszu. Przy ostatnim nazwisku widniało imię nienarodzonego dziecka.

Isabella przyszła sama.

Nie pocałowała mnie. Nie przyjęła kwiatów, które kupiłem po drodze. Podeszła do tablicy i poprawiła krzywo przyklejoną kartkę.

— Brakuje jednej osoby — powiedziała.

— Kogo?

Dopisała pod moim nazwiskiem: „Dante Moretti — pracownik funduszu, bez prawa głosu nad rodziną”.

Spojrzała na mnie.

— Jeśli chcesz być ojcem, zacznij od nauczenia się, że nie wszystko jest twoje.

— A jeśli chcę być twoim mężem?

— Wtedy zacznij od tego samego.

Wyjęła z kieszeni mosiężną jaskółkę, którą zostawiła w garderobie. Położyła ją na stole między nami.

— Nie oddaję ci jej — powiedziała. — Zostawiam ją tutaj, żebyś pamiętał, że ktoś kiedyś próbował odlecieć, zanim nauczył się mówić własnym głosem.

— Wrócisz?